**//sticky ads code//**

Het was weer vrijdagavond. Een avond waarop altijd blijkt hoeveel energie de schoolweek vraagt van een kind. Gaan we voor het slapen nog een spelletje spelen? Natuurlijk jongen, maar dan moet jij met douchen en tandenpoetsen wel je witte pet ophouden.

Het is een terugkerend ritueel op de vrijdagavond, waarop de witte pet soms toch van kleur veranderd. Mocht je het fenomeen van de petten niet kennen dan moet je vanavond als de kinderen op bed liggen eens rustig googelen op kanjertraining.

Dit keer ging het trouwens helemaal goed, dus we hebben voor het slapen gaan nog heerlijk het kaartenspel pesten gedaan. Na mijn zangkwaliteiten weer getoond te hebben met het slaapliedje, vertelde ik Julian nog dat het belangrijk was om goed te slapen. Het zou een zaterdag worden waarop veel inspanning van hem werd verwacht.

Pap, we moeten eruit. Er stond een uitgeslapen mannetje met grote glimlach voor mijn neus. Hij zou vandaag zijn eerste competitiewedstrijd voetballen, dus hij had er zin in. De gezonde spanning was van zijn gezicht af te lezen bij het aankleden en hij heeft wel 36 keer gecontroleerd of hij alle spullen bij zich had.

Eenmaal aangekomen bij het voetbalveld was alle spanning verdwenen, maar ik had het idee dat die jongetjes ook al een groot deel van hun energie hadden verspild bij het inspelen. Wat een enthousiasme! Ik bleek mij uiteindelijk te hebben vergist en het enthousiasme ging dit keer ook gepaard met winst. Super, ook al promoot ik altijd de stelling: Je moet minimaal je best doen!

Opgewarmd thuis op de bank was het vooral zaak om uit te rusten en bij te komen, want na de lunch moesten we weer door. Op het programma stond Proefzwemmen voor diploma B, oftewel doe je dit goed dan haal je twee weken later je diploma (en weer ruimte in onze agenda’s).

Het werd wederom een succesvolle prestatie. In de auto op weg naar huis probeerde ik mij kwetsbaar op te stellen. Ik vertelde Julian, dat ik best zenuwachtig was of hij door zou mogen voor het afzwemmen, omdat verschillende kinderen de mededeling kregen nog even extra te moeten oefenen.
Vond jij het spannend? Julian keek mij aan met een glimlach en antwoordde vol overtuiging met zijn witte pet: Nee, pap. Ik heb zelfvertrouwen.

Ik voelde een trots gevoel en terwijl we verder naar huis reden, hoorde ik op de radio Stef Bos zingen “Papa, ik lijk steeds meer op jou”.

Tot de volgende persoonlijke noot, Christian