“Weet je nog, mama, die periode dat ik niet meer naar school mocht?” Die vraag kwam uit het niets, zomaar op een gewone dag, terwijl we samen op de bank zaten. Twee jaar geleden was het, maar voor mijn zoon lijkt het alsof het gisteren was. Het is een herinnering die nog scherp en levendig in zijn hoofd zit, en zijn woorden katapulteren me meteen terug naar dat moment.

Het was een zonnige dag in april toen de schooldirecteur belde. Mijn zoon, altijd al anders in zijn manier van leren en reageren, was de druk en eigenzinnigheid van zijn leerkracht te veel geworden. De directeur moest kiezen: zijn (overspannen) leerkracht beschermen of mijn kind naar huis sturen. Hij koos voor het laatste.

Die beslissing bracht een stortvloed aan emoties teweeg. Verdriet, frustratie, en een overweldigend gevoel van machteloosheid. Hoe kon het dat mijn zoon, alleen omdat hij anders leert en wat drukker is, niet meer welkom was op een plek die bedoeld was om hem te onderwijzen en te ondersteunen?

Ik herinner me nog goed hoe we besloten om het beste te maken van deze moeilijke situatie. Thuis maakten we er een leuke tijd van, zo goed als we konden. Hij mocht kiezen wat hij voor ontbijt wilde, en koos vaak voor Piccolini’s, zijn favoriete mini-pizza’s. Dat werden momenten van troost en vreugde in een periode die anders zo zwaar was.

Nu, twee jaar later, zit hij weer naast me op de bank en eet hij Piccolini’s. Hetzelfde eten dat hem destijds een beetje vreugde bracht, roept nu die herinneringen op. Zijn vraag, “Weet je nog, mama, die periode dat ik niet meer naar school mocht?” raakt me diep. Het laat me beseffen hoe deze ervaring hem heeft gevormd, hoe hij het zich nog steeds herinnert en hoe het nog steeds een deel van ons leven is.

Vandaag is een bijzondere dag: de Dag van de Neurodiversiteit. Een dag waarop we trots zijn op neurodiversiteit, op dyslexie, op al die unieke manieren waarop mensen de wereld ervaren en begrijpen. Dyslexie, ADHD, autisme en andere vormen van neurodiversiteit zijn geen tekortkomingen, maar verschillende manieren van denken en leren die net zo waardevol zijn als welke andere manier dan ook.

Als moeder doet het pijn om te zien hoe je kind worstelt met iets dat hij niet kan veranderen. Het was niet zijn schuld dat hij anders leert, dat hij meer prikkels nodig heeft of dat hij druk en eigenzinnig is. Het was een gebrek aan begrip en ondersteuning van het onderwijssysteem dat faalde in het bieden van wat hij nodig had.
Toch bracht deze periode ons ook dichter bij elkaar. We leerden samen hoe we konden omgaan met tegenslagen, hoe we plezier konden vinden in de kleine dingen en hoe belangrijk het is om elkaar te steunen. Het herinnert me eraan dat, ondanks de uitdagingen, we altijd manieren vinden om door te gaan en te groeien.

Deze herinnering, hoewel pijnlijk, is ook een herinnering aan onze kracht en veerkracht. Het is een herinnering aan de liefde en steun die we elkaar geven, ongeacht de omstandigheden. En het is een herinnering aan de voortdurende strijd voor begrip en acceptatie in een wereld die soms nog moeite heeft met wat anders is.

Dus ja, ik weet het nog, mijn lieve zoon. Ik weet het nog heel goed. En op deze Dag van de Neurodiversiteit ben ik extra trots op jou en op iedereen die anders leert en denkt. Jullie maken de wereld kleurrijker en veelzijdiger. En ik ben trots om jouw moeder te zijn, vandaag en altijd.