**//sticky ads code//**

Dochterlief was een prutske van een jaar of tweeënhalf en nog in de leeftijd van plakjes worst bij de slager en een krentenbolletje bij de bakkerskraam op de markt. ‘Wat zeg je dan?’ En zij keurig geprogrammeerd als ze was: ‘Dank je wel.’
Op een dag waren we op bezoek bij mijn grootmoeder, die eigenlijk al te oud was om oma te zijn, maar niettemin gek op kinderen, al kon dat alleen nog maar vanaf haar stoel.
Dochterlief, in een plotselinge dwarse bui, want moe, of alvast aan het oefenen voor de peuterpuberteit, zette haar oostindische oortjes op en was niet van plan die af te zetten, ook niet voor mijn grootmoeder. Een optreden van mijn kant was dus nodig en ik boog me over haar heen om haar eens hartig toe te spreken, waarbij ik mijn betoog besloot met de woorden: ‘ En zeg maar eens even sorry tegen oma. ‘
Met schuin gehouden kopje keek ze van mij naar mijn grootmoeder, haar kaken stijf op elkaar, haar kleine kin koppig vooruit.
‘Nou?’ drong ik aan. ‘Wat zeg je dan?’
En zij: ‘Dank je wel