**//sticky ads code//**

Ontzettend leuk is het om te vertellen en te schrijven over de ontwikkeling van je eigen kinderen. Vooral als het allemaal heel goed gaat en ze tevreden en vrolijk zijn.

Zo ook is het hier in huize Schrama vaak het gesprek van de dag. Wat hebben ze geleerd, wat hebben ze gezegd vandaag en wat hebben ze nu weer uit zitten vreten..? Vooral dat laatste eigenlijk..
Onze kleine doerak van twee jaar en vier maanden, Jens,  is nogal van zijn gemak. Zijn zus kletste al mijn oren van mijn hoofd op die leeftijd. Deze niet.
Omdat we in het buitenland wonen, blijft taal toch het meest boeiende onderdeel van de ontwikkeling van de kinderen.

Zo was ik afgelopen week bij de zwemles. Jens loopt daar rond voordat hij aan de beurt is en komt nogal jengelend naar me toe, met zijn zakje met snack, z’n olifant, z’n pop (van z’n zus), een tas met boeken…ja, alles moet mee naar de zwemles. De hele activiteit zwemles voor twee kinderen is al een uitdaging voor moeders, laat staan ook nog eens al die spullen in de gaten houden en uiteindelijk dragen natuurlijk…

Maar goed, bleek dus dat er een Amerikaans meisje graag met Jens wilde praten en ze liep dus achter hem aan. Daar had hij blijkbaar helemaal geen zin in. Dus ze vroeg aan mij hoe hij heet, hoe oud hij is en ze vertelde ( alles in het Engels natuurlijk) dat ze ook twee jaar is. Haar moeder kwam net aanlopen, dus ik vroeg wanneer ze jarig is. 27 december. …Dat is exact dezelfde dag als Jens. Dat was vrij confronterend. Jens krijgt nog geen hele zin uit zijn mond. In ieder geval niet in een taal. Ik zei tegen Jens dat ze graag samen wil spelen. Waarop onze held zegt: ‘mij shoes uit, play nee’…en hij wijst naar het zwembad. Toch een aparte manier om een meisje af te wijzen. Zwemmen daarentegen kon hij dan weer beter…

Van de week in de auto hadden we weer even een hilarisch moment met onze oudste. Zij heeft dus nu sterk de neiging om alles te vertalen vanuit het Engels naar het Nederlands
Zo zei ze al een keer… ‘dat maakt mij huilen’ , mama.

En nu in de auto riep ze ineens .. ‘wat in de wereld doe je nu weer, mama’.

Dat is toch geweldig, die houd ik er in.
Dus toen Jens weer eens wat zat uit te vreten, de blauwe nagellak van mama over zijn hele gezicht smeren bijvoorbeeld, riep ik: WAT IN DE WERELD ..denk je dat je aan het doen bent??