**//sticky ads code//**

Vandaag is de grote dag, Nederland voetbalt tegen Chili. Met het verstand van een voetbalmoeder durf ik te stellen dat het een lastige pot gaat worden maar we staan vierkant achter Oranje.

Het begon al vroeg vanochtend, mijn dochter heb ik in een oranje jurkje gehesen dat ik vier jaar geleden bij een kratje bier kreeg. ‘Moet je die zelf niet aan mama?’ Nou, beter van niet ik zal er niet over uitwijden maar laten we het er op houden dat dát niet meer zo flatteus staat als vier jaar geleden…
Omdat het nog wat fris is opper ik om er een witte legging onder aan te trekken. Een kwartier later roept ze me. ‘Ik kan mijn legging niet vinden, zal ik die witte buiksokken van de kerst dan maar aan doen?’ Buiksokken… ik loop naar boven om te kijken wat ze daar mee bedoelt. Wat een heerlijk synoniem voor het moeilijke woord ‘maillot’. Die buiksokken zijn geen optie dus ik zoek zelf even verder. Ondertussen worden ook mijn andere drie koters wakker. Zoonlief vraagt of ik vandaag tijd kan maken om de voortuin wat te versieren want dat hebben we tot op heden nog niet gedaan. Tuurlijk doet mama dat. Immers, ‘Alles voor ’t jong’, zeggen ze hier in de omgeving. Niet veel later vertrekken ze alle vier naar school. In ’t oranje. Mijn eigen oranje-outfit ligt al klaar. Nog heel even steekt mijn zoon zijn hoofd om de hoek van de deur. ‘Mam, die oranje schoenen van jou die kunnen écht niet’. Hij weet vervolgens niet hoe snel hij met een grijns op zijn gezicht weg moet wezen. Want oranje of niet, een plagerige schop onder zijn gat kan hij er wel mee krijgen. Als ware het een voorzet voor een magisch schot vanavond in Sao Paulo.
Rust in de tent, alles is op tijd naar school. Ik ren nog net niet met mijn shirt over mijn hoofd door de huiskamer.

Fijne voetbalavond,
Pauline