**//sticky ads code//**

Elke jaar weer die stress. Een kleine maand voordat het kind jarig is, schiet ik erin. De keuzes die gemaakt moeten worden, de spullen, de datums. Verjaardagstress!

Er moet worden uitgedeeld op school en, op donderdag jarig dit jaar, ook op ballet. Haastig struin ik Pinterest af op zoek naar leuke ideeën. Maar de eisen die ik stel maken het er niet makkelijker op: gezond, niet duur en vooral eenvoudig. Dochterlief heeft zo haar eigen wensen. Meestal iets met verse aardbeien. Kom daar maar eens om half februari.

Dan haar partijtje. Op woensdag of liever op zaterdag? Gewoon thuis ouderwets koekhappen en spelletjes doen, zoals voorgaande jaren? Of naar de Paardenkamp (wie is er bang voor paarden?), het zwembad (heeft iedereen een diploma?) of toch maar iets creatiefs in één of ander atelier?

Dan de familie. Wie en wanneer? Bak ik taart of laat ik er een maken? Zouden de opa’s en oma’s gezamenlijk een duur cadeau willen aanschaffen? Wat vragen we aan de andere gasten? Niet nóg meer knuffeltjes en prullaria graag.

stressed-womanWat geven wij zelf eigenlijk? Na Sinterklaas en Kerst is mijn cadeau-ideeënstroom wel een beetje opgedroogd. Oké, dit jaar mag ze dan ein-de-lijk oorbellen. Maar één klein cadeautje vind ik ook wat treurig. Haar verlanglijstje is verder niet heel reëel: naast de Lego Friends Cruiser (€ 60) wil ze de Lego Friends Toerbus (€ 50), een Spacescooter (vanaf € 100) en nog wat van dien aard.

Maar weet je, naast alle stress heb ik er ook gewoon heel veel zin in. Mijn baby van weleer wordt zeven. Ik kan niet wachten om haar stralende gezichtje (mét enorm fietsenrek dit jaar) te zien als ze beneden komt en alle slingers en ballonnen ziet hangen. Om haar de cadeaus te zien openscheuren. Om haar naar school te brengen met een mand vol kleurige traktaties. En om haar zeven vriendinnen na het partijtje weer naar huis te brengen en de rust in mijn huis te ervaren. Daarna heb ik elf maanden om me weer op te laden.

“Verjaardagstress valt in het niet, als je verjaardagpretogen ziet”