**//sticky ads code//**

Als moeder van een bijna groep-3-er die al heel zelfstandig is, en een dreumes die echt nog aandacht opslokt, moet ik dikwijls schakelen tussen ‘tijd-voor-mij’ en ‘absoluut-geen-tijd-voor-mij’. Zo ook gisteren.
Ik stond braaf om half 1 op het schoolplein om mijn dochter op te halen. Zij wilde graag afspreken en ik zag haar speuren naar een speelkameraadje. Het werd P. en ze gingen bij P. spelen. Dus met evenveel kinderen als ik kwam, ging ik ook weer weg, namelijk één dreumes op mijn heup. Nu wil het feit dat die dreumes al dagen aan mij hangt. En wat er ook hangt, maar dan aan haar kin, is een druppel. Kwijlend, knarsetandend, huilend en kauwend op haar speen slijt zij haar dagen. Pijn in haar mond en kiezen die maar niet komen. Na een lunch die voor haar bestond uit één flesje koude melk, bracht ik haar naar bed. Zo, twee uur ‘tijd-voor-mij’. En die ging ik vullen met het schuren en in de beits zetten van mijn tuinstoeltjes. Want op mijn kont zitten en een boek lezen, dat vind ik dan toch zonde van mijn schaarse vrije tijd. Maar eerst moest ik nog wat rommelen in mijn keuken, praten met de buurvrouw en opruimen van speelgoed. Daarna borstelde ik de stoeltjes schoon en ging ik schuurpapier pakken. Maar, hoorde ik daar iemand huilen? Omdat mijn meisje zo schor is, moest ik echt naar haar slaapkamerdeur om bevestigd te krijgen dat zij inderdaad lag te jammeren. Dus ging ik naar binnen, en daar lag zij: bezweet hoofdje, betraand gezichtje. Ik pakte haar op, nam haar bij me. Pas toen ik haar naast mij op het grote bed legde kalmeerde zij, en viel warempel weer in slaap. Midden op mijn bed. Ik kon geen kant op, want ik wilde niet het risico lopen dat zij van het bed zou rollen.
In mijn geestesoog zag ik de twee tuinstoelen staan. Wachtend op een schuurbeurt en een kwast met beits. Ik overwoog haar toch maar alleen op het bed te laten. De stoeltjes schreeuwden gewoon mijn naam. Maar ik ging niet. Ik legde me letterlijk bij mijn lot neer en vleide mijn lichaam naast het zachtjes ademende lijfje van mijn jongste dochter. Die stoeltjes wachten maar even. Dat doen ze immers al 10 jaar. Ik moet leren dat uitrusten met je kindje ook ‘tijd-voor-mij’ is, hoe lastig ik dat ook vind. Maar het lukte en met een uitgerust en daardoor gezellig kind vervolgde ik een uur later mijn dag.

De stoeltjes roepen nog steeds, maar al iets minder hard.