**//sticky ads code//**

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het negende deel, over de visuele training.

Onze dochter krijgt vleugels

Tijdens de visuele training verandert onze wereld. Onze dochter krijgt vleugels. In zeer korte tijd fietst ze door de lesstof heen. Inmiddels zit ze in groep 8. Binnen 3 maanden doorloopt ze de lesstof van een schooljaar rekenen. Binnen 5 maanden doorloopt ze een jaar taal.

De leerkracht van groep 8 is al snel overtuigd dat dit een heel leerbaar kind is en dat ze thuishoort op het VMBO. De vooruitgang in de lesstof is nauwelijks bij te benen voor de leerkracht. Het is duidelijk dat de oogtraining werkt, ons meiske kan eindelijk kijken. Langzaam verdwijnt ook de hoofdpijn eindelijk naar de achtergrond.

Iedere twee weken moeten we terug op controle en krijgt onze dochter nieuwe oefeningen. We bespreken dan hoe het gaat. Deze sessie’s zijn voor ons soms net zo verbazend als het eerste onderzoek.

Ze krijgt een flipper. Een soort leesbril waarbij ze snel tussen een plus en min sterkte moet schakelen. Dat is een manier om snel scherp te stellen. Aan de ene kant ziet ze letters klein, aan de andere kant groot. Het is heel snel duidelijk dat de grote letters een probleem zijn. Dat is het tegenovergestelde van wat je verwacht. Ze gaat in discussie met haar trainer, ze was ervan overtuigd dat de grote letters het kleinste waren.

Ze wil het veel te goed doen

Hoe dat komt? Na de inspanning van de kleine letters blijft de focus vast zitten. Voor de grote letters moet ze ontspannen. Ontspannen kijken is voor haar  vrijwel onmogelijk. Typisch voor kinderen met faalangst, ze wil het veel te goed doen. Dit heeft weken geduurd om eruit te trainen, om te leren ogen ontspannen. En het blijft riskant, in nieuwe spannende situaties zit ze zo terug in de oude visuele stress.

We spreken tijdens een groot overleg af dat school het verslag van de psycholoog uit het dossier verwijdert. Mijn verzoek om het verslag ritueel te verbranden wordt niet ingewilligd, maar de shredder volstaat ook wat mij betreft. Het is een achterhaald verslag en inmiddels bijna vervallen, er zit een geldigheid op van twee jaar.

De leerkracht van groep 8 gaat in december samen met een inmiddels nieuw aangewezen AB’er op pad naar het VMBO waar onze dochter graag naar toe wil. De eerste AB’er is helaas langere tijd uit de roulatie.

De leerkracht en AB’er gaan alvast het volledige dossier aanbieden, van A tot Z, en ze bespreken daar wat de mogelijkheden in deze situatie zijn. We willen graag weten hoe de gekozen school omgaat met deze situatie. Een leerbaar kind met een loodzwaar dossier. Wat zou ik graag meegaan, maar ik moet dit overlaten aan twee professionals en zelf afstand houden.

Het VMBO is een school waar gedacht wordt in kansen

Het VMBO is een school waar gedacht wordt in kansen. We horen direct dat alles in kannen en kruiken is. Ze snappen het verhaal . De AB’er belt mij hier nog speciaal meteen dezelfde dag over op. Nog zo’n telefoongesprek dat ik nooit meer vergeet. Van opluchting lopen de tranen over mijn wangen..

Ik had niet verwacht dat het nu al rond zou zijn, ik zag dit gesprek als een eerste stap. Maar het is wel rond. Dat wordt mij meermaals bevestigd: ‘Vertel het je dochter gerust, zij mag volgend schooljaar van start op deze school.’  Geen aanvullende vragen meer, geen aanvullende toetsen meer, dat is de belofte.

We worden samen, mijn dochter en ik, op het VMBO uitgenodigd in januari. We worden hartelijk ontvangen en krijgen daar een fijne rondleiding. Er wordt onze dochter verteld waar ze komt te zitten en welke vakken ze gaat krijgen. We krijgen bijna het gevoel dat de rode loper uit ligt.

Geen slapeloze nachten en grijze haren meer. De strijd tegen het systeem is gestreden. Althans, dat dachten we wel voor een paar maanden.