**//sticky ads code//**

Mijn zoon wordt elke dag wakker in de vijfde versnelling, zo kan ik hem het beste omschrijven. Het begon al bij zijn geboorte,

hij zag het levenslicht in de lift van het ziekenhuis dus dat verklaart een hoop. Als een rasechter Rotterdammer(t) lag hij amper een uur oud al in een Feijenoord pyjamaatje en vanuit mijn kraambed had ik zicht op De Kuip, of ik dat nu wilde of niet… Stiekem droomde ik er toen al van dat hij later een groot voetballer zou worden. Ik moet zeggen dat hij nu, veertien jaar later, aardig op weg is als keeper in de Hoofdklasse. Rotterdam werd zijn stad. In eerste instantie omdat hij daar veelvuldig in het ziekenhuis is behandeld aan een kwaadaardige darmaandoening. Hij kende als kleuter de route door het centrum van 010 al uit zijn hoofd. Later kwamen daar het stadion, de dierentuin en de koopgoot als geliefde locaties bij. Toen de kleuterjuf op een dag een moslima uitnodigde in de klas – wij wonen op het platteland met geen enkele allochtoon in de buurt- vroeg de juf:’Wie weet waar deze mevrouw vandaan komt?’ Jop kon niet op zijn beurt wachten, stak z’n vinger niet op en riep door de klas ‘Uit Rotterdam’… Kon ik na schooltijd uit gaan leggen dat hij er niets lelijks mee bedoelde maar dat zijn leefwereld en belevingswereld door zijn vele ziekenhuisbezoekjes dichter bij elkaar lagen dan me op dat moment lief was en dat zijn antwoord gebaseerd was op pure kleuterlogica.
Sinds kort woont een van zijn beste vrienden parttime in Rotterdam. Het komt dan nogal eens voor dat onze zoon daar een weekendje vertoeft om met hem te voetballen op een nabij gelegen trapveldje. Zo ook afgelopen weekend. Nadat ik eindelijk de bodem van de wasmand weer kon zien plofte ik op de bank. Dochters en echtgenoot keken naar Moordvrouw.

Toen Wendy van Dijk in haar rol als Fenna Kremer een pistool trok zei Daan: ‘Oh ja, ik moet je nog wat vertellen’.

Ik verslikte me in mijn slok thee en keek hem met Argusogen aan. ‘Wat doet het zien van een pistool jou aanzetten tot zo’n openingszin?!’ ‘Onze zoon is vandaag door een gestoorde gek aangezien als vuurwapen-gevaarlijk en hij is gehoord door de politie’… Dat vereiste nadere uitleg en mijn mond viel open. De man, met het verstand van een kind zo bleek pas later, had inderdaad de politie gebeld met een vaag bericht over een schietpartij. Tussen zijn  melding en het arriveren van twee arrestatie teams, twee politiewagens en politie in burger werd mijn zoon door de beste man geschopt en geslagen. Hij was namelijk op de man afgestapt om te vragen waarom hij zo lelijk stond te schreeuwen. Toen de politie arriveerde kon mijn kanjer hen te woord staan en als snel bleek dat het om een gigantisch misverstand ging. De melder, een bekende van de politie, werd naar huis gebracht en mijn zoon moest zijn gegevens achterlaten voor het geval er blijvend letsel aan zijn bezeerde enkel zou zijn. Vandaag de politie maar even gebeld. ‘Mag het ook letsel aan mijn moederhart zijn?! Ik voel me namelijk veel Rotter, dam(n)!!