**//sticky ads code//**

Een waargebeurt verhaal. Wilmer is verstandelijk beperkt en gaat met de taxi naar school. van Duiven naar Doetinchem. Vorig schooljaar zat hij een tijdje bij een 5 jaar oudere jongen in de taxi.

beiden waren gek met elkaar en onze ogen gingen daarvoor open toen we een handgeschreven brief kregen.
Natuurlijk willen we dat allemaal.
Ongeacht hoe we in het leven staan.
Het liefst met de mensen om je heen.
Want die bepalen voor een groot deel je dag.
Van betekenis zijn.
Meetellen in de samenleving.
Dat verlangen zit diep geworteld.
En dat is maar goed ook, want het is een mooi verlangen.
Maar het kan ook doorslaan.
De gedachte dat je pas van betekenis bent als je iets nuttigs doet.
Althans zo werkt het in mijn bovenkamer.
Maar het tegendeel kregen we vandaag zwart op wit.
En wel door een ontroerende brief, geschreven door een jongen van vijftien.
Dagelijks zit hij naast Wilmer in de taxi.
Een ideale plek om het leven even aan je voorbij te laten gaan.
Maar ook om tijd te nemen voor elkaar.
De achterbank werd een broedplaats van liefde en genegenheid.
En niemand had het door.
Onze ogen gingen pas open bij het lezen van zijn handgeschreven brief.
‘Mag ik af en toe eens op bezoek komen bij Wilmer, want ik voel mij altijd blij bij hem.’
 ‘Hij helpt mij te denken aan positieve dingen.’
‘Hij oordeelt niet en vindt mij niet raar.’
‘Hij is een geweldig maatje.’
Zomaar een paar zinnen die aangeven wat iemands leven voor de ander kan betekenen.
Voor ons een bemoediging om te blijven geloven dat elk leven zin heeft.
Niemand is hier zomaar, ook Wilmer niet.
We zijn van betekenis, los van onze inbreng of goede bedoelingen.
Niet alleen een prachtige les, maar ook een boodschap die de kramp uit het leven haalt.
En dat via een tiener.
Hoe betekenisvol kan het leven zijn.
Op de achterbank.