**//sticky ads code//**

De vrouw naast mij op het terras is overduidelijk oud maar heeft daar nog helemaal geen zin in. Zwaar gerimpeld maar deftig opgemaakt zit ze met haar kleindochter en achterkleindochter aan het kleine tafeltje. Ze gaan lunchen. De achterkleindochter kirt in haar wandelwagen als zij alvast een boterham krijgt.

Ook mijn dochter had een overgrootmoeder. Wel gerimpeld maar niet deftig opgemaakt. De laatste jaren zag ik mijn oma niet meer zo vaak.

Juist toen ik in Amsterdam ging studeren verhuisden mijn grootouders van hun statige grachtenpand met de eindeloze trappen naar een eenvoudige eengezinswoning in Almere. Een zuurstofapparaat stond naast opa’s bed. Ik was ontroostbaar toen hij stierf.

Ik kreeg een baan en vestigde me in Amersfoort. Ik werkte hard en was zoekend naar wie ik wilde zijn. Mijn oma woonde alleen in het huis in de Kruidenwijk, tot het niet meer ging. Er werd omgekeken naar een andere woning. De keuze viel op een verzorgingsflat in Amsterdam Slotermeer. Het huis in Almere moest leeg. Ik kreeg opa’s stoel.

Toen kwam de vaste verkering en ik ging samenwonen. We werkten en deden leuke dingen. Oma werd vergeetachtiger. Ze brak haar heup. Ik was 8 maanden in verwachting en was bang dat ze mijn dochter nooit zou ontmoeten. Maar ze knapte op en met vier generaties gingen we op de foto. Oma. Papa. Ik en mijn baby. Oma zat op opa’s stoel.

Als werkende moeder had ik een hectisch leven. Oma verhuisde opnieuw. Ze had meer verzorging nodig. Moest aan de hand genomen worden. Slechts af en toe kwam ik langs. Altijd nam ik haar achterkleinkind mee. Dan hadden we tenminste iets om over te praten, om naar te kijken.

Toen mijn dochter anderhalf was, stierf mijn oma.

Nu kijk ik met weemoed naar mijn dochtertjes met hun eigen oma’s. Wat hebben zij een plezier samen en liefde voor elkaar. Ze knuffelen, spelen eindeloos en genieten van logeerpartijen. Ooit groeien ook zij uit elkaar. Zullen hun oma’s teleurgesteld zijn, en bedroefd? Of accepteren ze het, omdat zij het eerder zagen: bij zichzelf, bij hun kinderen? En wat als ik zelf oma word – denk ik dan terug aan mijn eigen grootmoeder?

Voor mijn gemoedsrust hoop ik dat ik me verzoen met hoe het waarschijnlijk al generatie ging en nog generaties zal gaan.

beeld: Instagram Nicolette