**//sticky ads code//**

“raar” een jongensboek met een politiek correct tintje dat, door het geplande bezoek aan Sotsji, spraakmakend actueel is. Want reken maar dat net als veel Russen kinderen vaak ook aarts conservatief zijn als het op homo’s aankomt.
Natuurlijk hoop ik op een sociaal wenselijk antwoord als ik Osmo’s mening vraag over het homohuwelijk. Voor jongens van zijn leeftijd is dat een heel gevoelig onderwerp. Dat bleek wel toen hij een klassikale boekbespreking hield over Raar!, van de Belgische auteur Tine Mortier.
De vragen uit de instructie hoe een boekbespreking voor te bereiden, liep Osmo braaf door. Daardoor zag hij zich voor de taak gesteld te verwoorden wat dit boek de moeite waard maakte er een bespreking aan te wijden. Dat het antwoord ‘omdat het een leuk boek is’ in dit geval niet volstond, begreep hij goed genoeg om met een keurig politiek correcte motivatie te komen: ‘Ik vond het een goed boek omdat het niet raar is dat mensen anders zijn’. En dat zonder dat ik hem daarbij souffleerde!
Mijn nieuwsgierigheid was dan ook groot naar hoe hij het er vanaf had gebracht. ‘Er is in de klas wel drie kwartier over homo’s gepraat.’
Zelfs de laatste berichtgeving dat homo’s toch weer wel uit het Amerikaanse leger worden geweerd, was onderwerp geweest. Het boek gaf daar eigenlijk geen directe aanleiding toe. De homo’s die erin figureren, zijn de adoptieouders van iemand met wie de hoofdpersoon, Paco, bevriend raakt. De andere jongen met wie Paco in het boek bevriend raakt, dankt zijn afwijkende status ook aan zijn – deels ontbrekende – ouders. Hij is kermisklant, ofwel de zoon van een te jonge kermismoeder.

De auteur laadt daardoor wel de verdenking op zich erg zwaar aangezette tegenstellingen nodig te hebben om te bewijzen wat gewoon is. Dat maakt het wat belerend, maar stoorde Osmo helemaal niet.