**//sticky ads code//**

Mijn zoon is bijna 3 en kan ontzettend goed luisteren! Hij kan precies nadoen hoe zijn juffen op de peuterspeelzaal hem aanspreken, compleet met dezelfde intonatie en handgebaren. Het wil echter niet zeggen dat meneer dan ook doet waar hij allemaal naar ‘luistert’, maar dat terzijde.

“Niét op de berreg!” hoorde ik hem laatst zeggen. “Daisy en Jens, niét op de berreg, alléén op de stoep!” op zo’n typisch ‘kleuterjuffen’ toontje. Een berg? Ik groef eens in mijn gedachten van het beeld wat ik heb van de speelplaats… Een zandbak, speelhuisje, hek… maar een berg? Ik wist het niet! Waren ze dan met een stuk of 12 peuters op stap geweest, zonder mij in te lichten? Ik kon het me niet voorstellen. Dus de ochtend erna liepen we naar school. “Goh Jens, hoe zit het nou met die berg, wie zegt dat dan?” “juf Janneke!” zei Jens, “we mogen niet op de berg en Daisy ook niet en Colin ook niet.” “Oh ok, en jij? Mag jij ook niet op de berg?” “Nee!’ zei hij. “Maar dan moet je wel luisteren naar de juf hè?” probeerde ik “Nee! Dat doe ik wel als ik thuis ben…” Tja… Daar hebben we het nog wel even over.

Op school aangekomen controleerde ik de speelplaats nog even goed, maar een berg kon ik niet ontdekken. Ik zag de juf en liep naar haar toe. “Goh, Jens had het over een berg waar hij niet op mag, waar heeft hij het over?” “Oow, de berg!” zei juf Janneke. Ze liep met me mee naar de speelplaats, naar de ‘berg’. Ik moest moeite doen om niet kei hard in lachen uit te barsten. Deze ‘voorzichtige glooiing in de speelplaats’ noemden de juffen de berg, vertelde Janneke. Sommige gemeenten plaatsen dit soort dingen op wegen om de auto’s tevergeefs te wijzen op het matigen van hun snelheid. “Ze mogen hier niet met hun fietsjes van af omdat ze dan tegen de gevel kunnen botsen.” Inderdaad, terecht dat ze niet op de ‘berg’ mogen, maar op de terugweg kon ik het toch niet laten een foto te maken en deze te verzenden naar mijn echtgenoot, met als onderschrift: ‘NIET OP DE BERREG!!’