**//sticky ads code//**

Als je net in blijde verwachting bent zit je (als het goed is) spreekwoordelijk in de zevende hemel en drijf je op een wolkje van geluk. Je kunt niet wachten tot je zwangere buik zichtbaar word voor de hele wereld. Maar dan….dan word je buik groter en groter en in mijn geval ging dat heel snel.

Week 7 wist iedereen het en niet omdat ik het verteld had en het smoesje dat ik gewoon iets was aangekomen niet meer kon gebruiken, dat zou dan heel lokaal zijn dus die ging niet meer op.
Niemand heeft mij de ongemakken verteld en kon deze ook nergens in terug lezen. Gelukkig voor mij kon ik veel delen met mijn vriendinnen en collega’s die gelijk met mij zwanger  waren. Er was wekelijks een soort van herkennings gesprekje. Hierin werd zonder enige gêne alles besproken. Spataderen, opgehoopte gassen, gênante kots acties, je eigen kont niet meer normaal af kunnen vegen en nog veel meer van deze kleinigheidjes die geen ziel je verteld heeft voordat je zwanger raakte. Logisch, want anders was de mensheid uitgestorven a long long time ago.

Ik wilde ook iets doen voor de dames die iets meer moeite hadden met zwanger worden dan ikzelf. Dus deed ik mee met moeders voor moeders. Elke week krijg je een krat met flessen thuis en die moet je vullen met plas, zodat ze vervolgens weer opgehaald worden en ga zo maar door. De eerste weken gingen super ik plaste me suf en het was gewoon een sport om die krengen te vullen. Elke druppel niet in de fles, was er 1 te weinig, vond ik. Maar toen begon de misselijkheid en het vullen van de flessen werd een ware uitdaging. De weeïge geur die uit die flessen komt is dan niet meer te doen. Met ingehouden adem en al korend probeerde ik er iets in de krijgen. Het kokhalsen won en ik moest halverwegen stoppen.
Een moeilijke beslissing, maar het ging niet langer en ik moest toch nog maar 2 weken.

Mevrouw van moeders voor moeders was zo diep teleurgesteld in mij dat ik geen serviesje kreeg voor mijn nog ongeboren dotje

(dit gaf mij een nog groter schuldgevoel en ik wilde haar eigenlijk gewoon slaan) De laatste loodjes wegen het zwaarst. Zo luid de befaamde uitspraak. Nou zwaar was ik en zwaar werden die loodjes. Met al ongeveer 20 kilo extra in mijn 1.60 grote (okay, kleine) lijf moest ik de laatste weken door zien te komen. Verstand op nul, je krijgt er iets moois voor terug. En mooi zijn ze allebei en voor geen goud wil ik ze missen, maar ook daarna taste ik compleet in het duister. Dat baby’s kunnen huilen dat snap ik, maar 24/7 had ik even niet zien aankomen. Zo ondervond ik dat je als mens best wel een aantal jaar zonder slaap kan. Gezond is het niet, maar het kan. Ondanks dat ik jaren als leidster op een kinderdagverblijf heb gewerkt waren een hoop dingen nieuw voor mij. Het niet willen aannemen van een fles bijvoorbeeld is daar 1 van. Noodgedwongen langer dan 2 jaar borstvoeding geven was nou niet echt een eigen keuze. Nee madam accepteerde geen andere voeding of fles dan haar mama’s borst.  Dikke pech voor mij en ik zat dus aan huis gekluisterd. Maar alles doe je met liefde en gaat op de automatische     piloot. Maar als ik terug kijk dan denk ik heel vaak…hoe de fuck heb ik dat gedaan zonder vierkant in de rondte neer te storte of afgevoerd te worden in dwangbuis naar een gesticht.

Les 1 voor alle mama’s 2 be of mama’s die net als ik in het duister tasten, liefde overwint alles en alle “fases” gaan een keer voorbij.
Good luck 2 all of you!