**//sticky ads code//**

Geen idee waar die knor vandaan komt, maar de kreet komt van mijn moeder. Die is een kei in spreuken en gezegden en gooide ons er van kinds af aan mee dood. In alle talen van het drie landen punt, mijn moeder komt uit Limburg. Het was vast niet haar bedoeling, maar ze gaf het ons mee. Intraveneus haast. Kneed je kind niet, schrijft Bert van de Velde, collega columnist op deze site, en daar heeft Bert helemaal gelijk in. Maar toch geef je, bewust en onbewust, van alles mee. Wat ook bij draagt aan de vorming van je kind. Ik heb mijn liefde voor klassieke muziek op latere leeftijd ‘opgelopen’. Zeker niet van huis uit meegekregen, maar wel blij mee. Iets om door te geven, maar niet op te dringen. Dat zou bij mij ook niet hebben gewerkt. Toen mijn oudste kleindochter op ballet ging was is super trots. En hoewel ze zelf en haar hele trouwe bloedverwante publiek al heel snel door hadden dat hier geen toekomst in zat, hielden we met z’n allen een paar jaar vol. Ik ging mee naar de kijkdagen of bracht haar naar een reguliere les.  Af en toe was er een optreden in de plaatselijke schouwburg waar alle leeftijdsgroepen met elkaar een groot stuk brachten. Mijn lieve kleine tutu stond dan eindeloos te gapen op haar plek ‘on stage’ in afwachting van het moment dat ze met haar groepje hun ‘ding’ konden doen. We gingen zelfs een keer naar een echte voorstelling in Rotterdam, compleet met after party en champagne. Het mocht niet baten, ze haakte af en ging, geheel op eigen initiatief, zwemmen (waar oma ook altijd fanatiek in was!) en tennissen (wat papa tot op de dag van vandaag heel verdienstelijk doet!).
De jongste is een stuiterbal met heel veel energie. Die ze ergens in kwijt moet. Ze had graag op musical les willen gaan, maar dat groepje bleek vol. Nu holt ze wekelijks braaf door het bos en af en toe over een baan in een wedstrijd van haar atletiekclub. Bibberend staan we met de hele familie langs de kant als de eerste buitenwedstrijden weer beginnen. Als een buurmeisje met enthousiaste verhalen over een leuke kickboks training  thuis komt gaan de ogen van mama en oma blinken. Dat is iets voor onze spruit! Mooie glimmende outfitjes en heel veel energie. Maar we gokken mis, het lijkt haar helemaal niks!

Tijdens een feest waar we met de hele familie zijn vinden we haar ineens vol bewondering bij een pianist, die in een aangrenzend zaaltje naar hartenlust aan het improviseren is. Als de jongeman even een pauze neemt ziet ze haar kans schoon en schuift ze aan. Ze laat hem wat greepjes voor doen en pingelt er vrolijk achteraan. De oude en slecht gestemde piano heeft de middag van zijn leven, en wij met hem.

Na een bezielde voorstelling kruipt ze naast me in de vensterbank. ‘Ik kan het al goed he oma.’ Ik probeer voorzichtig: ‘Zeker, misschien kun je nog veel beter worden als je les krijgt? Ik weet een heel leuke juf en we zouden het keyboard van opa uit de kast kunnen halen…’ het lijkt haar geweldig. Oeps. Een paar weken later rijden we naar die hele leuke juf toe. Die blijkt ook nog eens in een soort van Pippi Langkous achtige boerderij met allemaal leuke beesten en een geweldige oude vleugel te wonen. Wat een feest. Mijn meisje gaat piano spelen…..dat heeft ze helemaal zelf bedacht! Leve de vrijheid……knor!