**//sticky ads code//**

Vandaag ben ik met mijn zoon naar de KidsZoo geweest. Dit is een overdekt speelparadijs waar kinderen lekker kunnen rennen, klimmen en spelen. Dit is een super leuk uitje voor zowel vader als zoon, aangezien Sam net te klein is om alles zelfstandig te doen. Ik mag dus zonder schaamte door de ballenbak rollen, over de krokodillenrivier springen en op de trampoline bouncen.

Sam koos er voor om te gaan bouwen in de bouwhoek. Dit is een ruimte waar grote gekleurde plastic bouwstenen liggen om mooie dingen mee te bouwen. Sam zag een andere vader namelijk een muurtje bouwen en hij wilde dit samen met mij ook wel gaan proberen. Toen ik dat zielige muurtje van die vader zag dacht ik bij mezelf: “Dit moet ik beter kunnen en ik zal mijn zoon is laten zien wat zijn vader kan”. Zonder aarzeling sprong ik de bouwhoek in! Het verzoek van Sam was niet simpel! Een ninjakasteel met een racebaan voor Bliksem Mcqeen! Gelukkig kon ik de racebaan uit zijn hoofd praten, hier moest echter wel de stoel van de HULK voor in de plaats komen. Zo gezegd zo gedaan. Ik begon te bouwen en Sam mocht de blokken aangeven. Het begon er al aardig op te lijken en ik had al een aardig trots gevoel toen ik die vader van dat muurtje jaloers zag kijken naar mijn ninjakasteel. Ik kreeg vervolgens weer een blokje van Sam toen ik plots uit mijn blinde hoek een ventje zag komen aanvliegen. Met een forse karatetrap vloog de meest zuidelijke muur aan stukken. Het ventje lag tussen de blokken.

Sam en ik waren aardig teleurgesteld. Ik bleef cool en telde tot tien. Het ventje was ongeveer zes jaar oud en ik dacht: “Ik leg dat ventje wel even uit dat die niet mijn ninjakasteel aan bonken moet trappen”. Ik sprak het ventje aan :”Dag jongetje. Zou je ons kasteel niet kapot willen maken. We hebben erg ons best gedaan en we willen hem even afmaken. Als we klaar zijn mag je er ook mee spelen”. Het ventje keek me aan en besloot vervolgens, terwijl die me strak aan bleef kijken, ook de oostelijke muur om te trappen.

Ik dacht het gaat me niet gebeuren dat die ook mijn andere twee muren omtrapt en de troon vervolgens aanvalt. Ik moest het kasteel beschermen en op mijn status letten aangezien Sam achter mij aan het kijken was hoe ik dit zou gaan oplossen. Ik zei vervolgens tegen dat mannetje: “He kappen nou! Bouw je eigen kasteel maar om te slopen, er zijn hier blokken zat. Als je niet samen kan spelen ga je maar ergens anders spelen”.

Ik was net klaar met mijn zin toen ik een vrouw met grote stappen op ons af zag komen lopen. De vrouw keek erg zuur! Ik dacht die komt voor mij. Ze stapte de bouwhoek binnen en ik voelde gewoon de pH-waarde in de bouwhoek stijgen! Ik wachtte af in wat voor taal ze me zou aanspreken. Ik verwachtte op één of andere manier de Duitse taal. Het bleek toch Nederlands te zijn. Eén ding was duidelijke ze kwam niet die vandaal van een zoon van haar aanspreken.

“Hallo dit is voor kinderen en niet voor grote kinderen. Kinderen maken nou eenmaal dingen graag kapot. Als je daar niet mee om kan gaan ga je maar naar de ballenbak”.
Ik antwoordde dat ik dat snapte, maar dat ik graag een kasteel wilde bouwen. Terwijl ik dat zei voelde ik ineens in wat voor situatie ik zat. Ik zat tussen de kinderen. Ik zat op mijn knieën en voelde ook ineens dat ik een bouwvakkers decolleté had. Ik werd aangesproken als een klein kind door deze vrouw. Het viel me ook op dat ik de enige volwassene was die aan het spelen was. Ik zag op de achtergrond de vader van dat zielige muurtje glimlachend achter zijn cappuccino zitten. Ik wilde geen stennis maken, maar ik wilde de moeder van Jantje Sloopkogel ook geen gelijk geven. Ik antwoordde: “Nou als het zo moet gaan wij wel naar de ballenbak”. Ik had gelijk al door dat dit een waardeloze reactie was. De moeder zei dat ik dat maar lekker moest doen en gaf haar zoon een knipoog. Terwijl ik de bouwhoek uitstapte was ik nog bang dat die vrouw me een corrigerende tik zou geven. Gelukkig bespaarde ze me die afgang nog.

Ik voelde dat Sam teleurgesteld was. Terwijl we de bouwhoek verlieten hoorden wij ons kasteel volledig vernietigd worden. We durfde niet meer om te kijken. Ik had verloren van een ventje van zes jaar oud en zijn dominante moeder.
Gelukkig hadden we het nog erg leuk in de ballenbak en wist ik het vertrouwen van Sam terug te winnen met een Fristi en een roze koek.

beeld Metronieuws