**//sticky ads code//**

Omdenken…….het is een manier van denken waarmee je van een probleem en mogelijkheid maakt. Bij omdenken werk je het probleem niet weg, je lost het ook niet op, maar je gebruikt het om er een nieuwe situatie mee te creëren. Je zou ook kunnen zeggen: door niet ja-maar tegen het probleem te zeggen (verzet), maar ja-en (acceptatie), gebruik je het probleem in je eigen voordeel. Maak je van een vijand een bondgenoot. Van een ramp een kans. Van een probleem een mogelijkheid (citatie uit het boek Omdenken is stom van Berthold Gunster)

Omdenken……je kunt dus ook zeggen dat het een manier is om negatieve gedachtes om te zetten in iets positiefs….Heb het boek van Berthold Gunster gelezen. Een superleuk boekje wat makkelijk wegleest en met zeer veel leuke citaten van (herkenbare) kinderuitspraken. Wat er beschreven staat het klinkt echt zeer goed. Ik hoop er zelf ook veel van te kunnen leren…..maar toch ligt mijn focus nu vooral op mijn oudste zoon. Door zijn worsteling met zijn asperger (autisme) komt hij vaak in gedachte in een negatief spiraal en hier wil ik hem graag uit helpen, misschien is dit boekje ook wel wat voor hem, ter inspiratie…..of misschien…….

Hij is pas 12 jaar geworden. Echt al een flinke knul, wordt steeds langer en gaat al meer en meer zelfstandig de wijde wereld in. Wat een kanjer, zo trots!
Maar bij die zelfstandigheid hoort natuurlijk ook een eigen bankrekening met afschriften, internetbankieren én natuurlijk een PINpas bij!!!! Want tja elke week zakgeld gewoon uit het vuistje kan natuurlijk echt niet meer…..en oh ja of het verjaardagsgeld aub gestort kon worden op zijn rekening!!!
Ok hij heeft al een tijdje een jongeren rekening maar pas echt vanaf 12 jaar kan hij een pinpas activeren. Een paar dagen voor zijn verjaardag kreeg hij post van de bank. Pasje met pincode maar dat moest wel nog even geactiveerd worden. Op de dag van zijn verjaardag moest hij dit per sé regelen, dit kon natuurlijk absoluut geen dag langer wachten…..ik kreeg s middags visite en toen iedereen uit school kwam vlogen de jongste twee direct uit naar vriendjes om buiten te spelen….ja nee sorry zo kan ik niet weg. Dat snap je hoop ik toch wel? Laten we anders eerst even je traktatie in orde maken, dan is dat alvast klaar…geen melk, boter en suiker in huis…..ggrrr zo kunnen er dus geen cakejes gemaakt worden…Geeft niet! Zegt hij opgewekt, naast de bank zit een supermarkt…mooi toch twee vliegen in een klap! Ja je hebt gelijk….maar nee ik ga niet weg, even stond ik in dubio maar nee dat kon ik echt niet maken. Wat nou als je broer of zusje straks aan de deur staan en ik ben er niet? Doodeng voor een kind….Hij begreep mijn angst, die kon ik wel goed overbrengen. Maar dan zat hij nog steeds zonder pin…..Als jij nou boodschappen gaat halen voor de cakejes hier bij de buurtsuper? Dan hebben we dat alvast in huis……nou dat vond hij geen goed idee. Nee hij ging zelf wel naar de bank en deed daarna dan wel de boodschappen…en weg was hij…

Na een uur gaat de telefoon. Een mevrouw van de bank meldt dat ze een zeer boze klant aan de balie heeft staan en dat ze hem niet meer weg kreeg. Ja heel even, maar toen is hij na een kwartier weer teruggekomen met boodschappen  (haha die laat zich niet zomaar wegsturen, gaat even boodschappen doen en probeert het gewoon weer opnieuw). Ik heb haar even aangehoord om in te kunnen schatten hoe redelijk ze was en ja gelukkig ik had een super lieve meelevende mevrouw aan de lijn. Ik mocht via de telefoon mijn akkoord geven (tot 18 jaar zijn kinderen niet in staat ook maar iets te regelen zonder toestemming van ouders en of dit mijn enige kind was…..oh het is de oudste ok en hoeveel kinderen volgen er nog dan? Twee ok maar dan hoop ik wel dat u in het vervolg……..jaja ik beloof het plechtig en reuze bedankt voor uw begrip en medewerking) en zoonlief kon mét geactiveerde pinpas zijn weg weer naar huis vervolgen.
Eenmaal thuis stond hij met een enorme smile voor me te wapperen met zijn pasje, apetrots was hij!
Maar wat heb je nu precies gezegd tegen die mevrouw?
( hij rechtte zijn rug, kreeg een zeer felle doch fanatieke blik in zijn ogen en zijn wangen kleurden rood van opwinding) “nou als u het niet eens bent met deze manier van handelen dan zou ik als ik u was maar eens een klacht gaan indienen bij uw directie, of u belt mijn moeder maar en vraagt via de telefoon toestemming!”

Hij buigt het dus direct om, zíjn probleem is nu háár probleem!

Oei, die hoef ik dus niets meer te leren, dat principe heeft hij al aardig onder de knie….