**//sticky ads code//**

Je bent zo lief, zo mooi, zo prachtig…
Maar zelf zie je dat niet. Je vindt jezelf slecht omdat je boze buien hebt. Je snapt zelf ook niet waarom, je wil het niet. Zo ontzettend doe je je best om ze in te houden maar daardoor wordt het erger. Op school is het helemaal lastig, zo veel herrie, zo veel drukte. De hele dag doe je je best om zo goed mogelijk mee te doen. Juf zegt dat je zo lief bent en zo rustig. Ik vraag me af of dat echt over mijn kind gaat. Tuurlijk ben je lief maar rustig? Maar ik snap het, op school moet je zo je best doen om dat nare gevoel in je buik te onderdrukken, alle geluiden te filteren zodat je je kunt concentreren op je werkjes. Als je dan eindelijk thuis bent, thuis waar je je veilig voelt om je emoties te uiten, dan gaat het even mis. En papa en mama doen hun best om ermee om te gaan. Soms lukt dat beter dan andere keren. Ook wij doen ons best net als jij. Het gaat al steeds beter, je leert er al aardig mee om te gaan. Gelukkig maar, want mijn kind, je bent zo mooi, zo lief en zo prachtig…..je hoeft echt niet te veranderen want je bent perfect zoals je bent. Mijn kleine slimme overprikkelde super gevoelige en knappe zoon, wat hou ik toch veel van jou. Vergeet dat nooit.