**//sticky ads code//**

De evolutie van het kledingkoopproces. Het begint allemaal met je moeder die je kleren uitzoekt. In mijn geval in tweetallen of dezelfden maar dan net een andere kleur. Verschillende foto’s en kledingstukken staan in mijn geheugen gegrift en bij een groot aantal vraag ik me echt af of er niks beters op het rek hing. Het merk Lapagayo bijvoorbeeld, wat mij betreft zouden de ontwerpers van toendertijd zich i.i.g nu moeten doodschamen!

Mijn tweelingzus en ik belanden ook in de fase dat zonder rood labeltje van levi’s aan je kont je je eigenlijk niet op school wilde vertonen. In de jaren die volgden zijn allerhande typetjes de revue gepasseerd. Van strak in het pak meisje, naar skatergirl met tussendoor de door mijn vader zeer geliefde gabberfase inclusief Nike air Max. Zodra je je eigen rekeningen moet gaan betalen wordt het ineens een sport om de meest cheap ass (liefst wel merk) kledingstukken ergens weg te ritselen. Het blijft een vrouwendingetje dat als je tegen één van je vriendinnen zegt: goh leuke broek! Je in veel gevallen als antwoord krijgt: Ja joh 10 euries bij de h&m.. Alsof het een guinness book of records prestatie is om de laagst mogelijke prijs voor een zo hip mogelijk kledingstuk te betalen. En dan word je moeder en komt dat onvermijdelijke moment dat je moet concluderen dat bijna alle (merk)kleding die er tegenwoordig nog gekocht wordt in (op dit moment de huidige) maatje 86/92 gekocht worden.

Bizar en vooral onnodig veel schoenen. Zoveel dat het failliete schoenenreus er met gemak een doorstart mee kan maken.

Waaronder meerdere setjes slippers die niet gedragen worden omdat de bedenker van kinderslippers maat 21 zich echt moet afvragen waar die mee bezig was, en nee de bandjes achter de hakjes helpen niet. Het is bij een éem jarige op slippers nl echt wachten op problemen en open knieën!! 6 paar verschillende regenlaarsjes want hè het regent vaak en ze hebben van de snoezige motiefjes (ook een geliefd kraamcadeau volgens mij want ik kan me niet herinneren dat ik ze zelf allemaal gekocht heb. Zo daar lul ik me ook weer mooi uit).

2015-02-03_09.19.58

En dan heb ik de accessoires nog geen eens genoemd. Petjes, hoedjes, haarbanden allemaal in een opwelling aangeschaft, want als je logisch nagedacht had of wat research had gedaan dan was je erachter gekomen dat tenzij ze met secondelijm worden vastgeplakt op het hoofdje of dat de handen op hun rug worden gebonden het hoofddeksel sowieso af gaat.
Genoeg speldjes,elastiekjes en klipjes om de haar afdeling van de DA mee te vullen. Daarvoor geld hetzelfde als voor de hoofddeksels alleen kan ik als tip wel meegeven dat de aanhouder vaak wint. Streng doch rechtvaardig optreden elke keer als het spul eruit getrokken wordt helpt. Ik ben geen voorstander van lichamelijk geweld maar een heel licht klein tikje op de vingers vind ik in het geval van wel of geen staartje geoorloofd. Uiteindelijk geven ze zich, na 50 x per dag en 4 weken achtereenvolgens het staartje opnieuw in doen, gewonnen.

Kortom pas op voor de verslavende effecten die een kind krijgen op je kledingkoopgedrag heeft. Het bijzondere aan dit alles is, dat historie zichzelf uiteindelijk gaat repeaten en dat ook zij over een jaar of 14/15 terug kijkt naar de baby en kinderfoto’s en zegt; jezus mam wat zag ik er uit!!!!