**//sticky ads code//**

Twee keer per week zitten mijn dochter en ik in de kring bij het kinderdagverblijf. Het is een verblijf als een huiskamer, daarom hebben we die plek gekozen. Het ruikt er naar hout dat eens in de zoveel tijd in de was wordt gezet door meelevende ouders, zoals ik. Een paar weekenden geleden, werden we uitgenodigd op een ‘klus-dag’. De zandbak kon nieuw zand gebruiken. En het hout mocht dus weer gewaxt. Blokken en speelgoed.

Toen we er woensdagochtend binnen hobbelden, rook ik dat gewaxte hout en iets van kruidenthee, het was er warm en binnen was er een herfsttafel.

De kinderen zitten op de kleinste soort rieten stoel die er te vinden is. Een moeder vertrekt lachend haar gezicht bij het vinden van haar houding op dit uur van de dag.

De juffen zingen het eerste liedje “Stralend stijgt de zon omhoog.” “Doe maar mee,” zeggen ze. Dat zinnetje in combinatie met mijn volkomen op haar gemak zijnde dochter, maken me ineens onrustig. Ze doet niet mee, ze gaapt zelfs. En als ik vervolgens rondkijk, zie ik ouders vertederd naar hun eigen kind zitten kijken, die zo lekker zit mee te doen (of is dat omdat ik alleen nog maar dáar op kan letten?). Ik voel de drang om mee te doen met de juffen, om elkaar aan te kijken en tegelijk voel ik door mijn dochter aangemoedigd de neiging om te observeren en niets te doen. Het is half negen, mensen.

Dan komt miesmuis, de muis (dus). Die gaat de kring rond om kinderen ‘dag’ te zeggen. Ik zit nog wat vast in de door mezelf gezette val.

Meedoen staat bij mij gelijk aan je geaccepteerd en veilig weten, extravert en vrolijk zijn, je ergens overheen zetten want als je met een verkeerd been uit je bed bent gestapt, heeft niemand daar wat aan. Het wordt me pijnlijk duidelijk, dat deze houding mijn houvast is in sociale situaties. En mijn dochter weerspiegelt mijn drang om te zijn wie ik ben; onuitgeslapen, introvert als ik dat graag wil, dromer, denker en zwijger misschien ook wel.

Ik pep mezelf intern op. “Iedereen is anders en daarmee houden wel elkaar in evenwicht in de groep, in de gemeenschap en in de wereld,” denk ik.

Het liedje loopt op z’n einde en het is gelukt om Isa níet aan te sporen om mee te doen. En daarbij heb ik mezelf het moment gegund om introvert te zitten zijn. Vandaar ook dat ik jullie hier kan vertellen over die typische geur van gewaxt hout en iets van kruidenthee. Dat soort dingen pik je mee, als je soms droomt, denkt en zwijgt.