De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het tweede deel.

Eindelijk hebben we het lef

Het zou fijn zijn als onze dochter wat ondersteuning krijgt op school. Ze klaagt over slecht zicht en hoofdpijn. Ondanks de klachten mag ze van school niet standaard voorin de klas zitten. Ze rouleert met de rest van de klas mee. Dus zit ze ook regelmatig achterin de klas, waar ze het niet kan zien en niet kan horen.

Te vaak zit ons meisje naast een drukke rommelkont. Dat helpt haar in ieder geval ook niet. Het helpt wel de juf, onze dochter kan dit gedrag van andere kinderen goed neutraliseren. Ik kom er niet uit met school. Ook al hebben leerkrachten de beste bedoelingen en komen ze met goede ideeën, ergens binnen school loopt een eventueel plan toch opnieuw vast en komen we niet verder.

Uiteindelijk belanden we  bij een Intern Begeleider (IB’er) wanneer onze dochter in groep 5 zit. De IB’er stelt voor om een uitgebreid onderzoek te laten uitvoeren. Wij stemmen daarmee meteen in en vragen hoe dit in zijn werk gaat.

De IB’er geeft ons uitleg over het dossier en over de vergoeding. Er is geen tijd te verliezen dus ik ga meteen aan de slag. Ik volg exact het pad dat de IB’er mij uitgelegd heeft. Ik denk dat alles in kannen en kruiken is, maar stel nog een vraag aan de IB’er. Wekenlang hoor ik daarop niets. Dan komt er vijf minuten voor de kerstvakantie een email binnen.

Eindelijk, na jaren geklungel van deze school, ben ik boos genoeg.

Het onderzoek wordt afgeblazen. In plaats daarvan komt de IB’er met een alternatief plan. Dat plan kan ik helemaal niet plaatsen. Ze adviseren o.a. logopedie. Dat helpt wel voor woordenschat maar niet voor rekenproblemen. Ik ben op zoek naar de echte oorzaak, zodat we dingen op kunnen lossen. Logopedie is een (te kleine) pleister op de wond.

Onze dochter is de jongste van ons gezin. Met haar oudere broer heb ik te vaak dit soort ‘verrassingen’ gehad. Dat heeft hem zeker niet geholpen.

Eindelijk, na jaren geklungel van deze school, ben ik boos genoeg. Ik ga op zoek naar een andere school. Niet vanwege de leerkrachten, die willen zeker het beste voor onze dochter. Maar er zit binnen deze school iets grondig mis in het management. Deze onprofessionele houding, onzinnige strijd en kinderachtig gedrag levert alleen maar verliezers op en beschadigt onze kinderen. Dat moet stoppen.

We gaan in gesprek met een andere school. We komen in een totaal andere energie terecht. Een heerlijk warm bad. We hebben maar van één ding spijt. Dit hadden we jaren eerder moeten doen! We hebben alleen nooit eerder het lef gehad.

Op deze nieuwe basisschool zijn er ook fijne leerkrachten en ervaren we veel meer medewerking vanuit het management. Veel mensen op deze school denken in mogelijkheden. Deze school heeft wel kinderen centraal staan. Vanaf de allereerste dag gaat het stukken beter. Ze groeit letterlijk en heeft veel minder vaak hoofdpijn. Bijna nooit meer zelfs. Dat constateert ook de kinderarts al snel.

Ze groeit letterlijk en heeft veel minder vaak hoofdpijn

Een groot deel van de schoolproblemen en medische problemen zit in het kijkprobleem. Maar een verkeerde omgeving heeft de problemen veel groter gemaakt dan nodig was. Deze omgeving heeft haar onnodig en langdurig ernstig beschadigd. Pas later wordt mij dat echt duidelijk. Het is bijzonder dat de hoofdpijn als sneeuw voor de zon verdwijnt op de nieuwe basisschool, terwijl het kijkprobleem zeker nog niet is opgelost. Het was niet eens bekend bij aanvang.

Het leerprobleem is helaas niet zomaar verdwenen. Op advies en met alle medewerking van de nieuwe basisschool gaan we alsnog het eerder geplande onderzoek uitvoeren. We hopen nu eindelijk inzicht te krijgen in de problemen. Inmiddels zitten we halverwege groep 6, gelukkig wordt overal spoed achter gezet en al snel staat er een afspraak gepland.