**//sticky ads code//**

Al weken van tevoren hadden we onze driejarige dochter Isabel voorbereid op onze vakantie naar Spanje. Want in tegenstelling tot haar broertje Sebastiaan van één kreeg zij nu een eigen stoel in het vliegtuig! Dodelijk spannend vond ze het. Natuurlijk, ze had al vaker gevlogen in het vgrliegeletuig, zoals ze dat toen noemde en dat kon ze zich nog goed herinneren. Maar toen zat ze bij papa en mama op schoot en nu kreeg ze een eigen stoel! Wekenlang hoorden we op de meest onverwachte momenten:
“We gaan met het vgrliegeletuignaar Spanje en ik krijg een eigen stoel!” Prettige bijkomstigheid was dat wij hierdoor ook steeds weer bedachten dat we voor haar dit keer het volle pond hadden moeten betalen. Op deze manier hadden we er dus ook nog een beetje extra lol van.

Natuurlijk mocht onze schat in het vliegtuig bij het raampje zitten. Maar heel veel ziet zo’n kleintje daar nog niet door. Tijdens de reis bleef ze verrassend goed zitten, op haar eigen stoel. Toen we na een onrustige landing, waarbij ze gelukkig stevig in haar eigen stoel zat, eindelijk stil stonden keek ze uit het raampje. Ze draaide zich naar mij om, haar gezichtje betrok en ze keek me met grote vragende ogen aan. “Papa, waar is Spanje nou, ik zie het niet!” Ik schoot in de lach, terwijl mijn dochter mij niet begrijpend bleef aankijken. “Papa, ik zie Spanje niet” herhaalde ze. Dat hebben we later die vakantie gelukkig uitgebreid goedgemaakt.