**//sticky ads code//**

Het is zondagochtend.  Ik stap de douchecabine in, en het is glad… heel glad. Ik was mijn haar, en als ik mijn flesje gezichtsolie wil pakken snap ik ineens waarom het zo glad is.  Dat dure flesje waar ik elke dag twee druppels uit haal om mijn gezicht mee te reinigen, dat is sinds gisteren ineens voor de helft minder vol. En het flesje voelt verdomd glad aan.

Hier is iets niet pluis en langzaam word ik een beetje boos.
Beneden in de woonkamer aangekomen vraag ik bonusdochter en pleegkind om  naar me te luisteren. Ik hou het flesje omhoog, leg uit dat dit gister nog een stuk voller was en dat de douche ontzettend glad is. Ik vraag ze ook wie van hen dit gedaan heeft. Per ongeluk of expres maakt niet uit, in dit huis liegen we niet is de afspraak.  Met de waarheid wordt je niet gestraft, een leugen volhouden heeft consequenties.

 photo murad1_zps37fdc24c.pngVier reebruine ogen kijken mij aan met een ontkennende blik. Ze hebben het beiden niet gedaan en staren wazig naar het flesje. Ik vertel ze dat ze hier nog even over mogen blijven nadenken op de bank. Een van de twee is namelijk de dader.
Als geen van de twee schuld bekent dan krijgen ze deze maand allebei geen zakgeld. Die melding komt met name bij pleegkind hard aan. Daar gaat mijn minecraft lego zie je hem denken… en hij had gister nog wel zo’n mooie doos gezien.

Overleg

Ondertussen plegen echtgenoot en ik overleg in de slaapkamer.  Bij het ontbijt dit gesprek nog een keer voeren besluiten we.
Voordat we aan tafel gaan loop ik naar de kamer van zoon en confronteer ook hem met het halflege olieflesje, hij kijkt me lachend aan en denkt  meteen  de schuldige aan te kunnen wijzen.

Aan tafel bespreken we dat we snappen dat het soms moeilijk is om de waarheid te vertellen. Ik leg uit dat ze beiden “verdacht” zijn omdat ze allebei op het “plaats delict” waren ten tijde van het gepleegde ‘delict’. De “politie”zal ze zo “verhoren” op hun kamer.  Een van hen is namelijk  de “dader”. Bij het woord politie wordt pleegkind wat bleek om de neus. Ik leg hem uit dat wij de politie zijn. Dat scheelt weer.
Terwijl de” verdachten” zich naar hun “cel” begeven heeft  “de politie” overleg over de feiten die nu op tafel liggen. Wij hebben de volgende feiten:

Pleegkind heeft in zich in het verleden veelvuldig schuldig gemaakt aan het leegknijpen van shampoo en zeepflessen, net als je even niet keek. Hij lijkt daarom in eerste instantie de schuldige te zijn. Maar bij pleegkind is vrij snel te zien of hij de schuldige is als je hem vraagt of hij iets gedaan heeft. Hij liet op de bank niet zien dat hij de schuldige was.

Bonusdochter heeft in het verleden bewezen heel goed  te kunnen liegen en, bonusdochter had tijdens het ontbijt verdacht vet haar, viel mij tijdens het ontbijt ineens op. En dat terwijl ze haar haar gisteravond gewassen had. Bonusdochter ging ook als laatste onder de douche.
Hierop concludeert zoon dat zij dan de schuldige moet zijn. Want zij zou het meteen gezegd hebben als de douche glad was. Bonusdochter vindt het namelijk net iets te vaak leuk om iets te vertellen over de andere gezinsleden wat ze niet even positief belicht… om het maar even zo te zeggen.

“Verhoor”

We besluiten om eerst bonusdochter aan het “verhoor” te onderwerpen.  Echtgenoot doet het woord en vraagt haar of ze op haar whiteboard wil schrijven of ze het gedaan heeft of niet.  Ze zegt: ” pap, ik vertel het liever”. ” Ga je gang “, zegt echtgenoot. “Pap, toen ik gisteravond ging douchen wilde ik even aan het flesje ruiken. Het is overigens niet mijn geur maar goed, nou en toen, toen liet ik het flesje vallen. Ik wist alleen niet dat er zoveel uit was.” Ik zeg: ” goh wat fijn dat je dit eerlijk vertelt”. Ze geeft aan dat ze het niet durfde te vertellen waar iedereen bij was. Dat snappen we. Daarom gingen we ook  apart met ze praten. Echtgenoot zegt: ” is er dan gisteravond misschien ook iets in je haar beland van die olie want je haar is zo vet ?”  “Ehhm , nou ja het kan dat er nog iets aan mijn handen zat voordat ik mijn haar ging wassen.”  “Nou ” zegt echtgenoot, misschien dan zo nog maar even een keertje extra je haar wassen he!”

Bonusdochter biedt haar excuses aan die we uiteraard aanvaarden. We lopen naar de kamer van de tweede “verdachte” die nu toch niet meer verdacht is. Echtgenoot doet wederom het woord en feliciteert hem met het feit dat hij niet de dader is en complimenteert hem met zijn eerlijkheid.  Uiteraard doe ik dat ook. Waarna hij nog even toevoegt: “ik weet niet eens wat dat spul is” .

Zo. Werd het toch nog een eerlijke zondag!