Niet te geloven! Het is geen gewoonte van mij, maar nu vloek ik hardop, langdurig en hartgrondig. Zojuist heb ik de Ambulant Begeleider (AB’er) van onze dochter gesproken. Haar telefoontje kwam als donderslag bij heldere hemel. Na afgelopen kerst waren er geen zorgen meer. Nu belt de AB’er mij op: ‘Er is een vervelende situatie ontstaan. Het VMBO waar je dochter naar toe wil vraagt opeens om een IQ-test.’

Mijn mond valt open. Intussen praat de AB’er verder: ‘Ik ben meteen voor je aan de slag gegaan. Ik heb een paar praktijken voor je opgezocht die dit onderzoek kunnen verrichten.’ Vervolgens noemt ze als eerste dezelfde psycholoog waar de ellende is begonnen. De rest hoor ik niet eens meer.

Hier begrijp ik niets van. Dat het VMBO een test wil is bijzonder. Dat onze AB’er hierin wil meegaan vind ik nog veel erger. Er moet iets mis zijn gegaan in de overdracht. Bovendien heb ik er geen woorden voor dat de AB’er ijskoud aan ons dezelfde psycholoog voorstelt. Alsof zijn eerste misdiagnose nog niet erg genoeg was. Ze heeft weinig begrepen van het verhaal. Daarnaast wordt hiermee het advies van de leerkracht zomaar van tafel geveegd, dwars tegen reguliere afspraken in. Als ik daar een opmerking over maak lacht ze die een beetje weg.

Dat kan ze toch zelf ook wel bedenken!

Op mijn vraag of het verslag (dat vernietigd zou worden) mee is gestuurd komt nog geen duidelijk antwoord. Ik vraag aan de AB’er of ze samen met de leerkracht contact op wil nemen met het VMBO en wil bespreken dat het onlogisch is na afgelopen december om opeens met deze eis te komen. Ik wil dat ze uitlegt dat het uitvoeren van een IQ-test in dit stadium kans geeft op een valse uitslag, dit kan nog erg belastend zijn voor onze dochter. Dat we graag de reden willen weten van deze plotseling veranderde eis. Dat onze dochter heel duidelijk een heel leerbaar meisje is. Het stoom komt uit mijn oren. Dit hoef ik haar toch niet te vertellen, dat kan ze toch zelf ook wel bedenken! Het is haar werk!

De reden waar de AB’er telkens mee komt gaat over een ander kind waar het mis is gegaan. Hoe vervelend het ook is voor het betreffende kind, het zegt niets over onze dochter.

De AB’er belt later in mijn opdracht met het VMBO. Ze vergeet alleen dat ik had gevraagd dit samen met de leerkracht te doen en ze vergeet ook om er langs te gaan met alle methodetoetsen.  Ze heeft wel het VMBO gebeld en heeft aangegeven dat wij (ouders) niet mee willen werken aan een IQ-test. Dat helpt ontzettend. Nu twijfelt het VMBO aan de leerbaarheid van onze dochter én denken ze ook nog dat wij lastige ouders zijn. Conclusie: de eis blijft staan.

We willen niet opnieuw een valse uitslag

Naast de zakelijke overdracht is er ook een warme overdracht tussen VMBO en leerkracht. Deze moet nog plaatsvinden. Daarvoor komt het VMBO naar de basisschool toe. Intussen denken wij na hoe we het beste de IQ-test af kunnen nemen. We weten zeker dat de test weleens mis kan gaan als onze dochter voelt welke druk erachter staat. Haar faalangst zal zeker opspelen, daardoor kan ze het misschien letterlijk niet meer zien. We willen niet opnieuw een valse uitslag.

Er is een leerkracht binnen de basisschool die zelf ook deze test af kan nemen. De AB’er houdt dit echter tegen. Zij vindt dat er een onafhankelijke praktijk moet testen, dat is volgens haar de enige betrouwbare manier. Ik krijg haar maar niet uitgelegd dat een externe praktijk in ons geval alleen maar belemmerend kan werken.

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Dit was deel tien.