**//sticky ads code//**

Wanneer we goed en wel neergeploft zijn op de bank, gaat de deur van de gang naar de woonkamer zachtjes open. Zijn hoofd verschijnt in de kier. “Ik kan niet slapen, ik moet nog iets vertellen.” Dit is niet uitzonderlijk. Geregeld komt hij toch nog even naar beneden en geeft aan dat zijn hoofd nog zo vol zit en hij daardoor niet kan slapen.

Als hij uit school komt en ik hem vraag hoe zijn dag was, is het standaard: “Goed.” Wanneer er ‘creatief’, natuur of geschiedenis op het programma heeft gestaan, wil hij die ‘goed’ ook nog wel eens aanvullen met wat hij gemaakt of geleerd heeft bij die vakken. Maar meer dan dat komt er op dat moment niet uit.

Thuis gekomen gaat hij op zoek naar nog meer informatie over Escher en tekent tekeningen in diens stijl. Of hij schrijft verder aan één van zijn zelfbedachte boekjes. Vol dyslectische fouten, maar who cares: tekenen en vrij schrijven geven hem rust. Onze creatieveling!

Wanneer hij ’s avonds naar bed gaat, komen er vaak al verhalen tot in de kleinste details los. We benoemen 3 dingen die goed gingen vandaag, zodat hij niet te veel verzandt in wat hij vindt dat hij niet goed heeft gedaan. Maar wat vindt hij dat moeilijk!

Gebeurtenissen hebben dan vaak al even de tijd gehad om te landen, maar vaak komt hij wat later toch ook nog even naar beneden.

Onze lieve jongen is zo’n mooi mens met prachtige kwaliteiten, maar hij ziet die zelf vaak niet. Hoe vaak ook genoemd en geroemd door ons of anderen uit zijn omgeving.
Hij ervaart vooral de last van zijn zeer sensitieve hoofd, zijn beelddenken en dyslexie. Hij voelt zich dom. Dat doet veel pijn.
En dus geven we hem de tijd en aandacht om weer even rustig zijn hoofd wat leger te krijgen. Hij komt met veel details van dingen die gebeurd of gezegd zijn in de klas. Ervaart dingen die in onze ogen klein zijn als heel groot. Trekt zich die enorm aan, heeft het gevoel veel fout gedaan te hebben, maar spreekt dat nooit uit. Alleen soms thuis. We proberen hem te leren het op dat moment zelf te delen met de betreffende persoon of aan te geven of vragen bij/aan de juf. “Maar dat lukt mij steeds niet,” is zijn reactie.

En dus luisteren we naar zijn verhalen en zorgen, proberen sommige dingen voor hem te relativeren, sluiten af met het maken van grapjes en hopen dat hij snel zelf gaat inzien welke mooie kwaliteiten hij bezit!