**//sticky ads code//**

Een week voor de zomervakantie zitten mijn man en ik tegenover de PAB (Preventief Ambulante Begeleider) van het ZAT (Zorg Advies Team), meester Piet. Ik word gek van alle termen en afkortingen en heb het gevoel dat ik de regie van het leerproces van Tijs totaal kwijt ben.

Meester Piet, een vijftig plusser, die ons kind in groep 5 gaat begeleiden met vooral rekenen oogt vriendelijk en rustig. Hij heeft veel ervaring opgedaan als leraar op Speciaal Onderwijs met moeilijk opvoedbare kinderen, kinderen met stoornissen en moeilijk lerende kinderen. Hij zocht een aantal jaar geleden een nieuwe uitdaging en is sindsdien werkzaam als PAB van het ZAT op Reguliere Basisscholen.

‘Ons kind is geen moeilijk opvoedbaar kind, geen kind met een stoornis en ZEKER niet dom. Mijn kind is beelddenker! Heb je daar ervaring mee?’ reageer ik licht geïrriteerd.

Ervaring

Meester Piet heeft van beelddenker gehoord, maar hij is er van overtuigd dat hij, met zijn jarenlange ervaring, Tijs kan coachen op de manier die bij hem past.

En op dat moment begint mijn onderbuik gevoel te spreken. Ik wil eigenlijk niet dat hij maar kijkt welke methode bij mijn kind past. Dat weten we al: De ‘Ik Leer Anders-Methode’. Aan de andere kant ben ik nog steeds niet overtuigd dat de ‘Ik Leer Anders-Methode’ ook daadwerkelijk werkt. Ik heb het afgelopen jaar te weinig grote resultaten gezien bij Tijs. Misschien wil ik te veel, te snel, te graag?

Terwijl ik daar zit, naast mijn man die mij altijd steunt en het beste voor heeft voor zijn kind, ben ik het vechten moe en vraag mezelf af of het vechten wel zin heeft.

Toch pak ik de map met alle informatie over beelddenken. Ik leg globaal uit wat beelddenken is en waar beelddenkers tegenaan lopen. Ook vertel ik hoe een coach of leerkracht op een iets andere manier een visueel ingesteld kind kan benaderen, zodat de lesstof wel binnenkomt en overkomt.

Meester Piet luister, maar ik heb het gevoel dat hij me niet hoort. Ik leg het werkboek ‘Ik Leer Anders’ op tafel en schuif deze zijn kant op. Ik vraag of hij dit werkboek zou kunnen doorlezen en naar de rekenmethode zou kunnen kijken in de zomervakantie. Meester Piet pakt het werkboek en knikt bevestigend.

Waarom heb ik dan toch het gevoel dat mijn verhaal niet bij hem is aangekomen?

Afstand

Ik neem me voor om me open te stellen voor meester Piet en zijn jarenlange ervaring. Hij zal toch  ook wel weten hoe hij Tijs sommen kan uitleggen?

Misschien focus ik me ook wel véél te veel op het beelddenken. Misschien lukt het meester Piet wel om de juiste snaar te raken bij mijn kind, zodat de tafels een makkie worden en dat Tijs de logica gaat inzien van redactiesommen.

Ik neem me voor om aankomend jaar langs de zijlijn te blijven staan: Alles goed observeren en de progressie van mijn kind in de gaten blijven houden. Groep 5 is toch het jaar van de waarheid. Nieuwe leerstof, nieuwe vakken. Wanneer hij in groep 5 kan meekomen dan zijn we al een hele grote stap verder.

Mijn man zit er hetzelfde in als ik en is, denk ik, diep in zijn hart blij dat ik wat afstand creëer in mijn gevecht voor beelddenkers. Het kost me te veel energie terwijl ik ook nog een drukke baan heb. De toekomst zal het antwoord geven!