**//sticky ads code//**

Ooit de titel van een bijna feministisch boekwerkje en tegenwoordig niet bepaald meer toepasbaar op mijn puberzoon.

Sinds een aantal jaren mag ik hem niet meer zien. Wel in vol ornaat met nikejekkie en broek met het kruis half tussen zijn benen natuurlijk, maar niet meer in zijn geboortekostuum. Ik zou dus niet weten wat voor een “man in wording” hij bloot is.

Het is begonnen ergens gedurende zijn elfde levensjaar. Na jaren samen in bad te zijn geweest, ik meestal douchend en hij daaronder vrolijk spelend met playmobilbootjes en opwindkrokodilletjes. Ook bij elk toilet en badkamerbezoek van mij hobbelde hij 10 jaar vrolijk mee want de mijne houdt niet van alleen; dat vindt ie ongezellig. Maar nu was het anders. Ik kon zeuren en terloops doen wat ik wou. Ik kwam de badkamer niet meer in. Het was voorbij en zijn blote kontje tienduizend maal afgeveegd, verschoond, bepoederd en afgelapt te hebben telt niet.

Gek genoeg is er sprake van een eenzijdige beslissing want hij komt te kust en te keur nog wel bij het doen van míjn grote boodschappen de badkamer binnen vallen. Ondertussen praat hij gezellig met mij, axed zijn oksels, doet een lekker geurtje op of poetst zijn tanden. Kloppen doet hij wel met standaard de roep: “Mam” en dan iets van: “Mag ik dit of dat” terwijl hij binnenstapt. Hij gunt me geen blik waardig, maar toch. (Ik heb wel eens gedacht dat ik net zo goed “mam mag ik” had kunnen heten, maar dat even terzijde).

Het is voorbij met de kledijloze vrijheden in ons huis. Want ik blijf natuurlijk ook niet achter(lijk). Na een verontwaardigde uitroep van mij, toen hij weer eens met “mam mag ik” de badkamer in kwam stappen, dat ik óók recht op privacy heb en óók wel eens alleen drolletjes wil draaien, zegt hij laconiek: “o, zeg dat dan” en loopt fluitend weer weg. Over en uit….