**//sticky ads code//**

Een tijdje terug zijn manlief en ik naar een voorstelling geweest in het theater van Huub Stapel. Een super leuke voorstelling over de verschillen tussen mannen en vrouwen; een geliefd onderwerp dat voor iedereen een feest van herkenning is!
Alle (voor) oordelen over mannen en vrouwen gedrag kwamen aan bod. Zaken als vrouwen willen aandacht, knuffelen, een man die luistert kwamen voorbij. Maar ook het onderwerp dat mannen altijd aan sex denken werd uiteraard behandeld! Ik had kramp in mijn kaken van het lachen op sommige momenten.
Tijdens onze vakantie ben ik tot een grote ontdekking gekomen, tijdens de voorstelling kwam ook aan bod dat vrouwen altijd maar praten en dat mannen niet luisteren. Het werd ongeveer als zodanig omschreven: Mannen zien hun vrouwen praten, hun mond beweegt…maar de woorden willen niet echt tot ze doordringen, ze horen dus niet echt wat er gezegd wordt. Kunst is om op het goede moment als man zijnde dan ja of nee te zeggen…..
Komt het omdat vrouwen niks leuks te vertellen hebben, zijn ze saai? Nee: de man wil gewoon direct de info hebben waar het omgaat…niks geen heel verhaal als het ook in 1 zin kan!

Hoe die mannen zich voelen heb ik deze laatste weken in de vakantie ondervonden. Onze zoon van 4,5 jaar is wat je zegt een vrij druk jongetje, zoals valt te verwachten op die leeftijd. Als hij ’s morgens zijn ogen open doet, is hij ook wakker en dat begint met praten. Dat praten stopt pas als hij gaat slapen of als hij op de Ipad mag.
Onze zoon kan ook heerlijk uitweiden over zaken die hij ziet of meemaakt en tot mijn verbazing ben ik me als hij spreekt gaan gedragen als man als hij langduring aan de klets is. Op bepaalde momenten als ik moe ben (lees: einde van de dag als meneer in bad is geweest en ik hoog toe ben aan een paar uurtjes zonder kinderen na weer een lange vakantiedag) zie ik na het bekende ‘Mam’ en de ‘Ja’ van mijn kant, alleen zijn lippen nog maar bewegen, ik hoor zijn relaas aan als een ‘ruis’ en weet er ook nog op de goede momenten ‘ja joh?’ of ‘echt waar?’ uit te krijgen. Zoonlief kletst vrolijk verder en ik lees intussen in een tijdschrift of hou me bezig met de jongste dochter.
Mezelf betrappend op dit ‘mannengedrag’ was toch wel een eye-opener; zouden wij vrouwen dan echt zo weinig interessants te melden hebben? Natuurlijk niet, aan ons vrouwen ligt het nooit! Want als ik iets geleerd heb tijdens die bewuste voorstelling van Huub Stapel is dat wij vrouwen altijd gelijk hebben, ook al hebben we het niet!