**//sticky ads code//**

We moesten naar de kinderarts.  Een routine  controle dus. Dacht ik…., er was één ding iets anders. We zijn verhuisd.

Een nieuwe kinderarts.
Het ziekenhuis en artsen betekenen stress voor pleegkind. Omdat hij het moeilijk vindt om dat te zeggen uit zich dat meestal in het vragen om aandacht op een niet zo leuke manier. Dat weten we en we begrijpen zijn gedrag. Het is voor hem al moeilijk genoeg.  Sommige dingen kunnen alleen niet en als het om gedrag gaat wat ervoor zorgt dat iets stuk gaat dan leggen we hem uit dat we dat niet accepteren.  Dit blijft ingewikkeld.

In de wachtkamer begon pleegkind zoals ik eigenlijk al een beetje  gewend ben met het hardhandig bekijken en gebruiken van het aanwezige speelgoed. Niets nieuws onder de zon.

De kinderarts is een vrouw. We praten en ze vraagt pleegkind tot zijn grote vreugde hoe zijn poep er uit ziet. Hij praat graag de hele dag over poep, elke scheet wordt met veel gelach en poeha benaderd en besproken,  maar nu weet hij het niet. Hij gaat liever verder met herrie maken met het aanwezige speelgoed. Met regelmaat vraag ik hem op neutrale toon of hij daarmee wil stoppen. Ik kan zo de kinderarts niet verstaan.

artsDan wil de kinderarts pleegkind onderzoeken.  De kinderarts vraagt pleegkind of hij zijn broek en trui uit wil doen. Hij reageert geïrriteerd en ik ben eigenlijk een beetje verbaasd. Dit is meestal geen probleem.  Hij vraagt: ” kan jij dat niet doen?”  Ik leg hem uit dat ik geen arts ben en dat de dokter er jaren voor geleerd heeft.

Ik vraag hem nogmaals zich uit te kleden. Hij weigert. Vastbesloten geeft hij aan dat een broek uitdoen privé is. Hij is het niet van plan.  De arts legt hem duidelijk uit wat de bedoeling is en vraagt hem ook op neutrale toon zich uit te kleden. Hij blijft in de weigerstand. Het lukt me om hem zelf  zijn trui uit te laten doen. De broek blijft privé. En we komen  in een soort impasse terecht.

Ik weet niet hoe ik ervoor ga zorgen dat de dokter haar onderzoek kan doen.  Ik merk dat ik een klein beetje onderschat heb hoeveel impact iets nieuws of iets anders  heeft op pleegkind… Toegegeven ons leven is geen moment meer saai sinds dit mannetje ons leven verrijkt heeft en wij voor hem mogen zorgen.

Als de stoom bijna uit mijn oren komt terwijl ik  uiterlijk zo kalm mogelijk probeer te blijven zegt de kinderarts. Laten we maar beginnen met je lengte meten. Pleegkind zegt,: ” ok maar het moet niet langer dan 3 minuten duren”.  Als hij op de bank moet liggen gaat hij theatraal op zijn zij in foetushouding liggen. Zowel de kinderarts als ik zijn ontdaan van de voorstelling van pleegkind.

We gaan weer aan tafel zitten om de groeicurve te bespreken. De kinderarts besluit dat we nog even langs het lab moeten… Ze vult het formulier in en zegt wanneer je straks bij de gyneacoloog bent geweest moeten we nog een keer afspreken. Ik kijk haar aan en zeg: ” Als je wilt dat ik met pleegkind ook nog naar de gyneacoloog  ga dan haak ik echt af…. ” We moeten er  samen heel hard om lachen. Pleegkind meldt dat het absoluut niet grappig is en we zijn gelijk weer terug in de realiteit. Dan zegt kinderarts om de chaos compleet te maken  echo in plaats van lab. En tot mijn geluk merk ik dat ik niet de enige ben die echt van slag is.

We nemen afscheid, en met het labformulier in mijn hand weet ik dat deze dag er weer een wordt om een stukkie over te schrijven.. want bloedprikken, Dat is pas echt geen routine….