**//sticky ads code//**

Als kijken topsport is! De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het derde deel.

 De psycholoog & zijn verslag

We kijken de psycholoog vol ongeloof aan. Dit kan niet waar zijn. Hij vertelt ons zojuist dat onze dochter zeer moeilijk lerend tot zwakbegaafd is: ‘Mijn medewerkers hebben alles uit de kast gehaald, maar het zit er gewoon niet in. Ze zijn telkens voortijdig gestopt met afname van testen, ze kwamen er niet doorheen.

Voor alle duidelijkheid: hij baseert zich op een onderzoek dat ‘zijn medewerkers’ uitgevoerd hebben. Hij heeft onze dochter tot op de dag van vandaag nog nooit gezien!

Onze dochter moet volgens hem uiteindelijk uitstromen op speciaal onderwijs. Ze heeft ook een dyslexie-verdenking. De psycholoog: ‘Ik neem aan dat dit komt omdat ze met haar geboorte een hersenbeschadiging op heeft gelopen. Haar hersenen hebben gewoon een klap gehad. Dat komt niet meer goed. Ik zie dat wel vaker.’

Hij geeft zijn advies met een zachte, ernstige stem, alsof hij ons gerust wil stellen:

  • We mogen haar absoluut niet overvragen
  • De dyslexie-verdenking kan hij nog wel omzetten in een dyslexie-verklaring. Daarvoor hoeft ze alleen maar een traject van een half jaar te doorlopen. Zeer de moeite waard volgens deze man, want met een verklaring mag ze langer doen over haar toetsen en worden spelfouten niet als fout geteld.
  • Als ze eenmaal een echte verklaring heeft, dan kan hij haar verder begeleiden met zijn begeleidingsprogramma in de praktijk.
  • Ze moet hulp krijgen van een Remedial Teacher. Hij heeft al wat onderzoek gedaan, gelukkig zitten zijn mensen ook op de basisschool waar onze dochter naar toe gaat.
  • hij beveelt een coach aan. Onze dochter moet leren accepteren dat ze niet leerbaar is. Dat heeft twee voordelen: ze zal niet meer gefrustreerd zijn als iets niet lukt én ze staat sterk in haar schoenen. Dat is nodig, want hij weet zeker dat ze gepest gaat worden. Met die training is ze lekker weerbaar.

Deze psycholoog stuurt ons vervolgens als gezin ijskoud naar huis met deze diagnose en bevindingen, (voorbarige) conclusies en aannames. Zonder enige nazorg op welk gebied dan ook. Het is aan ons wat we doen met zijn advies.

We hebben wel erg veel over het hoofd gezien.

In totale verwarring komen we thuis. We proberen te bevatten wat hij gezegd heeft. Onze gedachten, vragen en onze gevoelens gaan alle kanten op. Hersenbeschadiging? Zwakbegaafd? We hebben wel erg veel over het hoofd gezien.

We gingen toch naar hem toe voor hulp? Hoe helpen we hier onze dochter mee? Een coach inzetten om onze dochter te trainen, zodat ze zelf inziet dat ze weinig kan? Echt waar? Helpt dat? Hoezo wordt ze straks gepest? Als ze ergens sterk in is en juist geen hulp nodig heeft, dan is dat op sociaal gebied. We gingen toch niet naar hem toe omdat ze gepest wordt?

De dyslexie-verklaring. Dat protocol van een half jaar. Een half jaar taal aanbieden op een manier die per definitie niet bij onze dochter past. Als er dan na een half jaar geen verbetering is, dan heeft ze officieel dyslexie. Zou dat helpen tegen de hoofdpijn?

Ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die volgens het protocol een dyslexie verklaring willen hebben voor hun kind. Maar als ik aan de ene kant een coach inzet die onze dochter traint om in te zien dat ze weinig tot niets kan, hoe kan ze dan aan de andere kant met die taaltraining gaan groeien? Dan weet je toch vooraf al dat je een zinloos, frustrerend traject van een half jaar gaat doorlopen. Nog meer verdriet, meer faalangst, meer hoofdpijn. We hebben veel om over na te denken.