**//sticky ads code//**
Daar staat hij dan, mijn kleine man. Muts halverwege zijn ogen, tas op zijn rug en lampion in zijn handje. Dapper en vol overtuiging zingt hij zijn liedje en vult zijn tas met snoepjes. Lieve woorden van de bewoners, geen reactie vanuit mijn zoon, mijn dapper kind. Wat niemand weet is de strijd die we samen zijn aangegaan. De strijd tegen de oplopende spanning, de overprikkeling. Al in de middag moest de lampion het ontgelden, het kookpunt was daar en helaas voor de lampion die nu in stukjes op de grond lag. Geen probleem, lieverd, we maken samen een nieuwe lampion!

Vanaf november steekt mijn allergie de kop op. De allergie voor de gezellige feestdagen, de onvermijdelijke overprikkeling, verplichtingen en opgelegde beleefdheden. Om deze tijd door te komen, om het gezellig en draagbaar voor mijn kinderen en mij te laten zijn, heb ik geleerd ons te wapenen. Daar waar anderen hun allermooiste pak of jurk dragen, loopt mijn zoon in zijn allerlekkerste ( versleten en te kleine) joggingbroek en trui met capuchon. Zijn muts op zijn hoofd, voor een ander misschien onbeleefd, voor hem een stukje bescherming.

Het zijn niet voor niets “feestdagen”, de gezelligheid en het samen zijn probeer ik altijd mijn kinderen te laten voelen. Op mijn manier, zodat het voor ons allen ook zo kan zijn. De blikken en opmerkingen, goed bedoeld maar pijnlijk, leg ik naast mij neer en geniet van die mooie snoetjes, verrast door de lichtjes in de kerstboom en oma’s lekkers op de tafel.