**//sticky ads code//**

Op het terras bij de sportvereniging vouwt hij zijn sportbroek op en vallen 6 muntjes van 20 cent uit zijn broekzak op de grond. Ik word afgeleid van mijn gesprek door het gerinkel van de munten op de stenen vloer. Ik kijk naar de munten op de grond en wissel een blik met de eigenaar van die munten. Daarna richt ik me weer tot de persoon met wie ik in gesprek ben.

Mijn zoon staat bij me. Ook zijn aandacht is getrokken door de vallende munten. Hij blijft staan kijken hoe de man zijn munten opraapt. Na een paar minuten trekt hij aan mijn mouw. “Mam, die meneer heeft nog een muntje van 20 cent laten liggen.” fluistert hij. Ik vertel hem dat hij dat misschien wel even tegen die meneer kan zeggen. Maar dat durft hij niet en blijft staan kijken naar de munt. Ik vervolg mijn gesprek maar weet dat hij gebrand is op die munt.

Gevonden

Een paar minuten later sluit zijn oudere zus zich bij ons aan. Wanneer ik klaar ben met mijn gesprek draai ik me naar haar toe. Trots haalt ze haar hand uit haar broekzak en laat mij een muntje van 20 cent zien. “Heej, waar heb je die vandaan?” vraag ik haar. “Die lag daar op de grond.” en ze wijst naar de grond vlakbij de meneer. Ik vertel haar dat ik heb zien gebeuren dat die meneer muntjes had laten vallen en dat dit muntje wellicht ook van hem is. “Hoe voelt het nu voor jou dat jij een muntje van die meneer hebt?” vraag ik haar. “Eigenlijk niet zo fijn” bekent ze. “Wat zou je kunnen doen?” “Terugleggen?” zegt ze met een vragend gezicht. “Dat zou kunnen. Je zou hem ook terug kunnen geven aan de meneer.”

Ze loopt naar de meneer en laat hem het muntje van 20 cent zien. “Deze lag hier op de grond.” zegt ze tegen hem. “Die is dan voor jouw spaarpot” zegt de meneer tegen haar “omdat je zo eerlijk bent.” “Dankjewel” zegt ze tegen de man en loopt trots terug naar ons.

En dan zie ik het gezicht van mijn zoon betrekken. Want ik weet dat hij die 20 cent ook wel had willen hebben. Ik benoem wat ik zie en hij bevestigt mijn woorden. Ik snap zo goed wat er nu door hem heen gaat. Ik zou hem nu 20 cent uit mijn portemonnee kunnen geven, dan is zijn teleurstelling heel snel weg en dan lijkt het probleem opgelost. Maar dat past niet bij mijn visie op opvoeden. Daar kan ik niet achter staan. Hij mag deze teleurstelling doorvoelen. Teleurstellingen horen bij het leven en ik help mijn kinderen niet door teleurstellingen te voorkomen of snel weg te werken.

Dialoog

In plaats daarvan ga ik de dialoog met hem aan. “Jij had het muntje eerst gezien he?” vraag ik hem. Hij bevestigt mijn vraag. “Maar ik durfde hem niet te pakken omdat hij van die meneer was.” “En toen kwam je zus….” “Ja, en toen zei ik dat daar een muntje lag en zij pakte het gewoon!” “Had je haar ook verteld dat dat muntje van die meneer was?” Nee, dat was hij vergeten te vertellen. “En nou mag zij het muntje houden van die meneer en heb ik niks terwijl ik het wel als eerste had gezien.” “Dat snap ik, jij had inderdaad het muntje als eerste gezien. En het voelde voor jou niet oke om dat muntje te pakken omdat je wist dat het van die meneer was. Dat is waarom je het niet durfde. Het is heel goed dat je naar dat gevoel geluisterd hebt. Alleen dat weet die meneer niet.” Ik geef hem een knuffel.

“Mam, mogen we samen bij de bar gaan kijken of we hiervan iets kunnen kopen om op te eten?” vraagt mijn dochter. Zij heeft ondertussen ons gesprekje gevolgd. “Dat vind ik een goed idee” zeg ik hen en samen lopen ze naar binnen. Al snel zijn ze weer buiten met de mededeling dat ze aan de bar niets verkopen voor 20 cent. Jammer.

Weer thuis

’s Avonds thuis zit hij op de bank tv te kijken. Ik ga naast hem zitten en geef hem een muntje van 20 cent uit mijn portemonnee. “Deze is voor jou! Je zus heeft van die meneer het muntje mogen houden voor haar eerlijkheid. En jij mag deze van mij houden omdat jij heel goed wist dat het muntje van die meneer was en het daarom niet goed voor jou voelde als je het zou pakken. Ik vind het fijn dat jij weet wat goed en wat niet goed is en daar ook naar durft te luisteren. Ik weet hoe graag jij dat muntje wilde hebben en ben er trots op dat jouw gevoel van goed en slecht sterker is.”

 

Meer blog van Nicole lees je ook hier