**//sticky ads code//**
Als je echt wilt weten hoe het was op school?

Als je echt wilt weten hoe het was op school?

Als ouder wil je graag weten hoe je kind het heeft gehad op school. Als ik de hoe was het op school “hoe was het op school?” thuis stel, krijg ik vaak het – voor velen herkenbare antwoord-  “Oh ja, leuk”. En de vraag: “wat heb je vandaag gedaan op school”, wordt vaak beantwoord met “dat weet ik niet meer”.  Om toch iets meer te weten te komen over hoe het nu echt was op school hebben we 15 handige tips voor je op een rijtje gezet.

Als je van een kind echt wilt horen hoe het op school was, moet je daar iets meer je best voor doen. Verschillende open vragen stellen over de dag maakt dat kinderen meer vertellen.

Stel vragen die prikkelen, die een beetje raar zijn, die een kind laten fronsen. Wissel je vragen af, of combineer vragen zodat je elke dag een paar andere of nieuwe vragen hebt.

Voordat je begint met vragen stellen

Een beetje een open deur misschien, maar als een kind iets vertelt neem dan de tijd om te luisteren, leg je telefoon weg. Heb geen oordeel, veroordeel niet, bevestig het gevoel dat een kind heeft.  Laat een kind merken dat je hem of haar begrijpt en dat je zijn of haar gevoel erkent.  Stel niet meer dan drie vragen per dag of per keer, dan voelt het voor een kind minder als een kruisverhoor.

Wat zijn goede vragen

De volgende vragen over school helpen je bij het voeren van een leuk gesprek. Ze geven je inzicht in hoe een kind denkt over school en wat hij zoals heeft meegemaakt.

  1. Wat was het leukste wat er vandaag op school is gebeurd?
  2. Wie is het grappigste kindje in je klas? Waarom is hij of zij zo grappig?
  3. Als je morgen de meester of juf mag zijn, wat zou je dan doen?
  4. Waar is de tofste plek op school?
  5. Wanneer was je vandaag het gelukkigst?
  6. Als je met iemand in de klas van plaats mag wisselen, met wie zou je dan ruilen? Waarom?
  7. Vertel me iets waarom je vandaag moest lachen.
  8. Als je mocht kiezen naast wie zou je wel of niet in de klas willen zitten? Waarom wel of niet?
  9. Als jij een lieve vriendinnen muts had, wie had deze vandaag dan mogen dragen?
  10. Wat is het raarste / leukste wat je vandaag op school hebt meegemaakt?
  11. Als je een toverstafje had, wie had je dan vandaag weg getoverd?
  12. Waar heb je vandaag hard om moeten lachen?
  13. Als je drie dingen aan school mag veranderen wat zou je dan veranderen?
  14. Van wie zou je graag hulp willen krijgen?
  15. Als jij morgen de baas bent in de klas, wat zou je dan anders doen?

Succes!

Kinderangsten

Kinderangsten

Elk kind is wel eens bang, dat is heel normaal

Angsten horen bij de ontwikkeling van kinderen. Angsten zijn vervelend, maar angst kan ook nuttig zijn, angst waarschuwt je voor gevaar. Bijvoorbeeld niet te hoog in een boom klimmen.

Kinderen maken elke dag veel dingen mee die ze nog niet begrijpen. Een hele bekende angst bij baby’s is verlatingsangst. Ze zien mama weggaan, maar snappen nog niet dat ze weer terugkomt. Omdat kinderen nog niet alles van het leven begrijpen, zijn ze vaker angstig dan volwassenen.

Welke angsten komen veel voor bij kinderen

  • Scheidingsangst
    De angst om van ouders te worden gescheiden.
  • Reële angsten
    Naarmate kinderen ouder worden krijgen ze meer fantasie. Dit kan zorgen voor angst, bijvoorbeeld het donker, harde geluiden of monsters.  Bij oudere kinderen wordt de angst als gevolg van een levendige fantasie, steeds minder. De angst voor reële gebeurtenissen, zoals brand in huis, wordt groter. Kinderen kunnen piekeren over dingen die ze hebben gehoord of gezien, zoals een inbraak in de buurt of een ongeluk op de televisie.
  • Sociale angsten.
    Oudere kinderen worden gevoelig voor het oordeel van anderen, vooral van de ouders. Daar hoort de angst bij dat een ouder hem niet meer lief vindt, angst voor straf en ook angst voor andere kinderen.
    Een ouder kind kan bang zijn om buiten de groep te vallen of niet aardig gevonden te worden. Door sociale angst durft een kind niets te zeggen als hij iets niet durft of iets vervelend vindt. Hij blokkeert.
  • Cognitieve faalangst
    Een kind is bang dat hij dingen niet kan. Deze vorm van angst uit zich vooral op school.  Een kind is bang voor een toets of spreekbeurt. Deze angst kan zich uit door hoofdpijn of buikpijn.

Hoe kun je merken dat een kind bang is?

Niet elk kind is daar even open in of kan een gevoel van angst goed verwoorden. Maar een ouder ziet vaak wel aan een kind dat er iets aan de hand is. Tekenen van angst zijn, buikpijn, huilen, dingen vermijden, voorzichtig of juist heel druk spelen. Ook veranderingen in eet of slaap gewoonte, of opeens weer in bedplassen, kunnen een uiting van angst zijn.

Hoe kun je een bang kind helpen?

Angst neemt pas af als een kind met de enge situatie durft om te gaan. De situatie uit de weg gaan doet de angst niet verminderen, dat maakt de angst alleen maar erger. Hoe kun je een kind helpen?

  1. Focus niet te veel op de angst, maar neem de angst van een kind wel serieus. Praat er over. Luister naar hem en stel vragen
  2. Wees zuinig met geruststelling geven zoals “je hoeft niet bang te zijn”, maar vraag waar hij bang voor is.
  3. Geef zelf het goede voorbeeld, laat zien hoe je zelf omgaat met dingen of situaties waarvoor je bang bent.
  4. Stimuleer een kind om de dingen die hij wil vermijden, toch te doen.
  5. Bedenk tussenstapjes. Probeer een kind spelenderwijs steeds een stapje verder te laten gaan.
  6. Lees samen boekjes over de angst of over angst in het algemeen
  7. Praat met een kind over angsten die hij vroeger had en nu niet meer heeft. Als een kind zich bewust is dat hij angsten heeft overwonnen, vindt hij misschien motivatie om deze angst ook te overwinnen.
  8. Zet niet door als een kind overstuur is of bij paniek.

 

Waarom buitenspelen beter is dan gamen!

Waarom buitenspelen beter is dan gamen!

We weten allemaal wel dat buitenspelen gezond is voor kinderen. Maar wist je dat buitenspelen voor veel ontwikkelingsgebieden van groot belang is?  Caroline schreef er een mooi pleidooi over.

“Mam mogen we gamen?” is het eerste wat mijn negenjarige zoon vraagt als hij uit school komt .
“Eerst naar buiten jullie en het laatste uurtje mogen jullie wel even op de xbox” is dan meestal mijn reactie. Het game-gedrag van mijn zoon en zijn vriendjes baart mij regelmatig toch wel zorgen. Ik wil namelijk het liefst dat mijn kind lekker buitenspeelt. De hele dag als het even kan! Hij geniet er ook enorm van als we naar het bos, de natuurspeeltuin of een ‘Wilde Buiten dag’ van Oerr gaan (Tip!!!). Voetballen met vriendjes is ook altijd leuk. En toch steeds weer die vraag bij thuiskomst uit school…

Twee vragen schieten mij steeds door het hoofd. Hoeveel gamen is nog oké? En: hoe zorg je ervoor dat jouw kind niet steeds ergens anders wil spelen, omdat onbeperkt gamen daar wél mag?? (ja zo geraffineerd zijn die mannetjes wel) Een pleidooi voor meer buitenspelen vind je hieronder. En terwijl je dit leest, stuur ik ze hier dan nog ff lekker de frisse buitenlucht in!

Het belang van buitenspelen

De media staan er vol mee dat de kinderen van nu veel te weinig buitenspelen. Maar waarom is buitenspelen nou eigenlijk zo belangrijk?

Buitenspelen voorkomt overgewicht

Allereerst is buitenspelen voor kinderen de belangrijkste vorm van beweging. Het voorkomt écht overgewicht.
80% van de kinderen haalt de norm van voldoende bewegen niet! In deze tijd pakken we voor bijna alles de auto en we zitten met z’n allen meer dan ooit. 15% van deze kids heeft zelfs behoorlijk overgewicht.

Buitenspelen goed voor de ontwikkeling

Nu denk je misschien “mijn kind is helemaal niet dik” maar buitenspelen is behalve ter voorkoming van overgewicht ook voor veel ontwikkelingsgebieden van groot belang. Door buiten te spelen ontwikkelt een kind zijn motoriek. Het leert balanceren, springen, kruipen, ontwijken, klimmen, hangen, zwaaien, slingeren, vallen en nog veel meer. Kortom een kind leert zijn lichaam kennen met alle mogelijkheden en onmogelijkheden die het heeft. Heel belangrijk want als een kind dit goed kan oefenen, heeft het op latere leeftijd minder kans op ongelukken en botbreuken.

Buitenspelen goed voor sociale vaardigheden

Wat bij buitenspelen ook tot ontwikkeling komt zijn de sociale vaardigheden van een kind. Ze ontmoeten andere kinderen, spelen samen en moeten dus ook leren afspraken maken en conflicten oplossen als ze het niet eens zijn. Een goede leerschool lijkt mij!

Buitenspelen is een ontdekkingsreis

Buitenspelen nodigt ook uit tot onderzoeken en ontdekken. De ruimte is telkens anders, de situatie en weersomstandigheden zijn telkens anders en alle zintuigen komen aan bod. Daar leert een kind enorm van!

Er zitten dus behoorlijk wat voordelen aan dat buitenspelen.

Wat kunnen ouders doen?

Simpel! Zorgen dat ze buiten komen! Als het kan lekker zonder papa en mama (juist die vrijheid is heerlijk) maar als dat (nog) niet kan, is samen naar buiten gaan ook heel leuk. Quality time met je kind hoeft niet perse alleen knutselend aan de keukentafel of bij het naar bed gaan. Samen er op uit is ook fijn!

Niets nodig

En het mooie is, het vraagt helemaal niet zo veel van jou als ouder. Zoek een bankje op en kijk vooral naar je kind. Geniet! Elk kind speelt van nature en gaat op onderzoek uit (ja ook die van jou!). Zelfs zonder materialen speelt een kind met wat er wel is aan takken, blaadjes, zand en modder etc. Laat ze lekker onderzoeken!

Laat ze

Ook belangrijk: grijp niet teveel in. Een kind heeft uitdaging nodig. Daar groeien ze van. Een ouder die steeds “pas op, kijk uit” roept, maakt een kind onzeker en juist die kinderen vallen (i know dit is een moeilijke voor moeders…). Kinderen weten over het algemeen heel goed wat ze wel en niet kunnen. Hun trotse koppie wanneer iets moeilijks, zoals in een boom klimmen, gelukt is, is goud waard! Dus draai desnoods je hoofd even om als je het niet kunt aanzien en bijt op je tong en laat ze proberen!

Lekker vies

Vies worden moet en een blauwe plek of schram is niet erg! Dat is juist een teken dat er goed gespeeld is!

Ontspannen

En last but not least: contact met de natuur maakt dat de kids hun energie kwijt kunnen en weer helemaal op kunnen laden voor de wereld waarin al zo veel moet. Niets zo ontspannend als buiten zijn.

Kortom: lekker naar buiten allemaal! En heb jij dé gouden tip? Laat het ons weten!

Lees het oorspronkelijke artikel en meer interessante blogs op Spinaziemetspikkels

Het geheim van een boos kind

Het geheim van een boos kind

De reclame van Vicks met het boze spartelende jongen en zijn moeder die ernaast gaat liggen is echt top. Voor vele heel herkenbaar en daarnaast uiterst grappig omdat het eens een hele andere aanpak is.
We hebben het allemaal wel een keer aanschouwd in een winkel. Een scene tussen ouder en kind. En iedereen heeft er dan een mening over en is stiekem blij dat het hem (deze keer) niet overkomt.

Wat is boosheid

Boosheid behoort tot onze primaire emoties. Iedereen kent deze emotie. Boosheid is goed en gezond omdat het heeft te maken met grenzen. Waar geen grenzen zijn, is onveiligheid.
Boosheid wordt echter vaak verward met de uitingsvorm ervan die zichtbaar is als agressie en woede. Boosheid is gewoon energie wat zich naar buiten richt en daarmee een ontlading van gevoelens van frustratie en spanning.

Wat gebeurt er tussen ouders en kinderen

Vanaf de geboorte ontwikkelen er zich tussen ouder en kind patronen. Daarbij is frustratie onvermijdelijk. Een kind raakt gefrustreerd als er niet aan zijn behoeften wordt voldaan en de ouder raakt gefrustreerd als een kind zich te veeleisend gedraagt ten opzichte van wat ze kunnen geven. Het temperament van kind bepaalt hoe een kind deze boosheid uit en hoe een ouder daarmee omgaat.
Naar mate een kind ouder wordt gaat hij de wereld ontdekken. Een jong kind moet nog vaker gecorrigeerd worden dan een ouder kind.

Komen de behoefte van het ontdekken van een kind en het vermogen van ouders om hierop te anticiperen overeen, dan is er niet veel strijd.  Wanneer ouder en kind veel botsen over dagelijkse dingen, dan ontstaat een patroon

Het geheim van een boos kind!

Wanneer een kind zijn boosheid uit, om een minder wenselijk manier, is dit vaak aanleiding voor verandering. Om een patroon te doorbreken is het goed eerst te kijken wat een kind wil bereiken met zijn boosheid.

  • Het eerste geheim van een boos kind is de behoefte aan contact. Van een boos kind kan een volwassene erg moe worden, maar bedenk eens wat een energie en liefde er in die energie zit. Je kind vind het de moeite waard om de strijd met je aan te gaan en jij bent veilig genoeg voor hem om zijn diepste frustratie te laten zien.
  • Het tweede geheim is de behoefte aan liefde. Zonder warmte, aanraking en liefde verpieteren kinderen. Kinderen hebben liefde en aandacht nodig om zich te ontwikkelen en om zichzelf te kunnen positioneren ten opzichte van anderen. Aandacht en liefde zijn nodig om te weten of je op de goede weg bent, de juiste dingen doet.
  • Het derde geheim is de behoefte aan duidelijkheid en grenzen. Zonder grenzen is de wereld van een kind zeer onveilig. Als je weet hoe het werkt om je heen, wat er van je verwacht wordt en wat jij kunt verwachten in de dagelijkse routine, dan kun je gewoon de dingen doen die gedaan moeten worden en hoef je je geen zorgen te maken of alles om je heen wel veilig is en blijft.
  • Een vierde geheim is de behoefte aan eerlijkheid. Iedereen heeft een soort intern orgaan wat informatie geeft over rechtvaardigheid. Bij sommige kinderen is dit een zeer gevoelig “orgaan” en de behoefte om in een rechtvaardige wereld te leven, kan een geweldige energie geven om op te komen voor de eigen en andermans belangen.

Er zijn uiteraard nog meer geheimen te bedenken, het is goed na te gaan waarom een kind boos is, om zo te kijken hoe je een kind kunt helpen.  Een boos kind heeft vaak alleen maar de behoefte om erkend, gezien, gehoord en serieus genomen te worden.

bron: kindercoachingfriesland

Ik ben twee en ik zeg nee: peuterpuberteit

Ik ben twee en ik zeg nee: peuterpuberteit

Rond hun tweede levensjaar maakt een kind een grote verandering door. Als ouder gaat dit niet on opgemerkt voorbij. Een peuter merkt dat hij zelf k iemand is met een eigen wil. Een kind krijgt vaker last van een driftbui, gaat schreeuwen en huilend op de grond liggen spartelen. Alles om zijn zin maar te krijgen!

Weest niet bang, dit hoort allemaal bij de peuterpubertijd. Wees je ervan bewust dat de emoties welke je kind ervaart voor hem echt zijn. Probeer hem te helpen deze op een andere manier te uiten. Een peuter wil je in deze fase graag helpen met jou dagelijkse bezigheden en het liefst alles zelf doen.
Dit kan een bron van frustratie zijn. Peuters willen namelijk vaak meer dan ze eigenlijk kunnen.

Frustratie voorkomen in de peuterpuberteit

Het is niet altijd mogelijk om frustratie en strijd te voorkomen in deze levensfase. Maar door goed te kijken waar een kind gefrustreerd door is, kun je hem helpen en hou je het gezelliger in huis.  Zo kun je bijvoorbeeld een kind kleine keuzes laten maken, zodat hij merkt dat hij serieus wordt genomen. Als je hem  regelmatig de gelegenheid biedt zelf kleine keuzes te maken, is de kans groot dat hij bij andere dingen minder de behoefte heeft zelf te bepalen hoe de dingen gaan. Laat een kind bijvoorbeeld zelf zijn kleren uit zoeken en kiezen wat hij op zijn brood wil.   

Omgaan met driftbuien in de peuterpuberteit

Het zal helaas niet lukken om alle strijd en frustratie te voorkomen.  Soms heeft een peuter gewoon zijn dag niet, of stelt hij vreselijk onredelijke eisen waaraan je echt niet tegemoet kunt komen. Een peuter kan dan behoorlijk driftig worden en overstuur raken. Probeer eerst te troosten, vertel  een kind dat je begrijpt dat hij boos is. Geef hem even de tijd om zijn emotie te uiten en dan tranen drogen. Leidt hem af door te zeggen dat je nu gezellig samen iets gaat doen. Voor peuters is dat vaak net een beetje houvast wat ze nodig hebben om uit hun boze bui te kunnen komen. Mocht dit niet werken, blijft hij boos, laat hem dan even uit razen.

Overweeg goed wanneer je nee wilt zeggen, of het de confrontatie waard is. Je zult niet de eerste zijn die zich afvraagt waarom je eigenlijk nee zei op de vraag. Maar wanneer een peuter al staat te gillen en stampvoeten is het niet handig om terug te komen op je besluit en toch te doen wat hij graag wil. Een kind krijgt dan het idee dat hij met  zijn driftbui toch iets heeft kunnen bereiken.

Wil je toch terug komen of je besluit dan kun je beter wachten tot een kind weer rustig is geworden en dan het voorval samen bespreken. Je kunt dan tot de conclusie komen dat je, nu jullie er rustig over gepraat hebben, begrijpt waarom hij iets wil en dat jullie dat best mag.

Het geven van een “time out” is minder nuttig. Een peuter zal wel leren dat zijn gedrag ongewenst is, maar leert niet hoe hij wel met zijn frustratie kan omgaan.

 Tips om je een beetje door de peuterpuberteit te helpen:

  1. Wanneer een kind zelf iets aandraagt, neem dit dan ook serieus. Dat shirtje staat misschien niet prachtig bij die broek en een cracker met chocopasta is niet zo lekker.  Voor zijn zelfvertrouwen is het goed hem niet te vaak te corrigeren
  2. Stem je programma af op een kind. Op visite gaan naar een drukke dag op de kinderopvang of naar de supermarkt aansluitend aan een ochtend peuterspeelzaal, zal tot meer strijd leiden.
  3. Met peuters kun je ook al goed afspraakjes maken. Zo kan je er ook voor zorgen dat hij minder snel gefrustreerd raakt omdat iets niet lukt. Wil hij je bijvoorbeeld helpen met koken, spreek dan af dat hij wel de aardappels mag afspoelen, maar dat het schillen nog lastig voor hem is.

 

Hoe kun je het beste omgaan met ruzie tussen kinderen?

Hoe kun je het beste omgaan met ruzie tussen kinderen?

‘Zij begon!’ ‘Nee jij’ begon’, Echt niet waar!  Ruzie tussen kinderen, tussen broertjes en zusjes komen in elk gezin voor. Ook al hoort het erbij, het kan toch behoorlijk vervelend zijn. Toch is het ook goed als broers en zussen ruzie hebben!

Maar wat leren kinderen er van? Wanneer moet je ingrijpen?

Relatie tussen broers en zussen

Broers en zussen kunnen veel aan elkaar hebben. Samenspelen, delen en  genieten van leuke dingen. Dat dit soms goed gaat, hoort er bij. Ruzies komen voor in ieder gezin. Als kinderen ruzie hebben, betekent dit ook niet dat ze geen goede band hebben. Door ruzie te maken, leren ze allerlei nuttige vaardigheden die nu en later goed van pas komen.

Wat kinderen van ruzie maken leren

Ruzie maken hoort bij de ontwikkeling van kinderen, ze leren hier veel van.

Omgaan met boosheid, frustratie en hun gevoelens te uiten naar de ander, voor zichzelf opkomen.
Ze moeten leren om samen met anderen tot compromissen te komen, hiervoor moet een kind zich inleven in de ander.  En waar beter dan thuis kan een kind dit ruzie maken uitproberen. De relatie met een broer of zus  is heel veilig om ruzie binnen te maken, omdat je je broer of zus niet kwijt kan raken en een vriendje natuurlijk wel

Een keert leert van ruzie maken als hij ook de kans krijgt op dit op te lossen. Deze vaardigheden oefent je kind als het ruzie maakt met de ander:

Wat kun je verwachten van kinderen

Jongen kinderen tot zes jaar zijn vooral bezig met wat zij willen. Voor het belang van de ander hebben ze nog geen oog. Het gevoel van boosheid overvalt ze en ze vinden het lastig achteraf te vertellen hoe een ruzie is ontstaan.  Jongen kinderen zijn dan ook vooral bezig met de oplossing. (Wie mag nu besluiten wat er op tv gekeken wordt?)

Hoe een ruzie verloopt is afhankelijk van het temperament van de kinderen, het ene kind is opvliegender van karakter dan het andere kind.

Praten over waarom een kind ruzie maakt, kan vanaf een jaar of acht heel goed. Ze zijn dan meer in staat zijn hun eigen gedrag te beredeneren en zich in het gevoel van een ander te verplaatsen.

Wanneer ingrijpen bij ruzie tussen kinderen?

De meeste conflicten lossen zichzelf op. Daar zijn kinderen al op jonge leeftijd toe in staat. Maar dan moeten ze wel de kans krijgen om te ‘oefenen’ met ruziemaken.

Als ouders heb je vaak de neiging om te willen ingrijpen. Je treed op als scheidsrechter of probeert de boel te sussen. Het gevolg is dat kinderen gaan denken dat ruziemaken iets slechts is en dat je altijd lief en aardig moet zijn.  Zolang een ruzie enigszins evenwichtig verloopt en kinderen elkaar geen pijn doen, kun je het beter op zijn beloop laten. De kans is groot dat ze dan zelf naar een oplossing zoeken.

Wanneer de ruzie uit de hand loopt, bijvoorbeeld omdat er geslagen wordt, of wanneer een kind echt duidelijk het onderspit delft, is het natuurlijk goed om in te grijpen. Maak duidelijk dat zulk gedrag onacceptabel is. Woede en frustratie horen bij ruziemaken, maar de grens ligt bij elkaar pijn doen.

Als je ingrijpt

Wanneer kinderen gewend is dat er altijd wel een ouder tussen de ruzie stapt en deze sust of oplost, kunnen ze zeer verbaasd reageren wanneer dit niet gebeurt en alleen door deze verbazing kan de ruzie al stoppen. Vaak zien we dan dat de kinderen de ouders toch proberen te betrekken bij de ruzie: “Mam, hij begon hoor” “Pap, Bart pakt dat van me af”.

Maar wanneer de kinderen merken de ouders niet te kunnen betrekken bij de ruzie zullen ze toch zelf op zoek gaan naar oplossingen: “Bart, als ik nou mijn auto terug mag, dan mag jij wel even met mijn knikkers spelen”.

Hoe los je ruzie tussen kinderen op

  • Wacht eerst even af en grijp niet meteen in bij een ruzie. Laat kinderen het eerst zelf proberen op te lossen.
  • Zet de kinderen niet uit elkaar als ze ruzie maken, maar laat ze de ruzie samen oplossen. Als ze apart gaan spelen en het wordt niet opgelost, leren ze er niets van.
  • Focus op de oplossing in plaats van op wie de schuldige is
  • Begeleid ze bij  het vinden van een oplossing. Laat ze allebei hun verhaal doen, en heb begrip voor hun gevoelens.
  • Laat kinderen meedenken over hoe zij beter met elkaar om kunnen gaan en maak dit concreet en uitvoerbaar. Bedenk samen een paar positieve afspraken (bijv. ‘We zeggen elke dag iets aardigs tegen elkaar’). Hang de afspraken op een zichtbare plek en bespreek hoe jullie elkaar helpen om je hieraan te houden.
  • Voorkom rivaliteit door je kinderen niet openlijk met elkaar te vergelijken. Benoem regelmatig welke leuke, verschillende kanten je van de kinderen ziet.