**//sticky ads code//**
Weet jij waar kinderen allemaal ruzie om kunnen hebben?

Weet jij waar kinderen allemaal ruzie om kunnen hebben?

Mijn kinderen maken ruzie! Ruzie om speelgoed, ruzie om wat er op tv gekeken wordt, ruzie om een blauwe of rode beker. Maar het is verbazingwekkend waar ze allemaal ruzie om kunnen maken.

Ik zet het voor de grap eens op een rijtje. En dit zijn niet de eenmalige onderwerpen maar de regelmatig zo niet dagelijks terugkerende.

  • speelgoed, ze hebben namelijk écht niets dus ze willen allemaal hetzelfde.
  • iPad, wie mag het eerst.
  • iedereen wil het blauwe bord want dan smaakt het eten blijkbaar beter?
  • de blauwe beker drinkt ook lekkerder dan de rode, groene, hele of oranje.
  • wie de deur open mag doen.
  • wie het eerst in de auto mag stappen en ook weer wie er het eerst uit mag.
  • wie het eerst onder de douche straal mag staan en vervolgens niet willen wisselen met deze of gene.
  • het eigenaarschap over de afstandsbediening
    Ook al mag je er niet mee zappen, het vasthouden ervan is een ding
  • wie het eerst tanden moet poetsen.
  • de w.c. Zodra er één moet, moet de ander uiteraard opeens ook. En dan vechten bij de deur of de w.c. expres bezetten(twee w.c’s in huis maar dat mag de pret niet drukken)
  • het binnentreden van de slaapkamer van de ander. Verschilt per dag of dat is toegestaan of niet.
  • de plaats op de bank/aan tafel/op de grond. Heeeel belangrijk, nauwkeurig uitgezocht dus vooral niet een cm te ver opschuiven. Echt, Sheldon uit de Big Bang Theory is vergeleken met mijn jongens zeer flexibel over zijn zitplaats.
  • het voeren van de beestenboel. Normaal kijken ze er niet naar om, maar zodra je het aan de één vraagt, wil de rest het ook doen. Maar aangezien je niet op plofcavia’s of plofkat zit te wachten eindigt dit minimaal op één boos kind.
  • de trampoline….. need i say more?

En zo kan ik nog wel even doorgaan hoor. Maar goed het schijnt er ook wel bij te horen het ruzie maken. Alleen af en toe begrijp ik er écht niets van. Maar goed dat ik binnenkort aan mijn kindercoach opleiding ga beginnen……..

De eerste stap richting loslaten

De eerste stap richting loslaten

Mijn kleine mannetje, wat word je al groot. Zo groot, dat je vandaag voor het eerst naar de peuterspeelzaal mocht. Wat een grote stap weer, zowel voor jou als voor mama. Want hoe leuk het ook is, spelen met andere kindjes, liedjes en andere dingen leren, mama moet jou loslaten en jij mij. En dat is toch best een ding.

Tweeënhalf jaar lang was jij elke dag om me heen als ik vrij was. Je broers naar school, en wij knus samen thuis. Samen boodschappen doen, samen de was ophangen, samen de vaatwasser uitruimen en natuurlijk samen spelen en filmpjes kijken. Toen je middelste broer naar school ging was je echt voor mij (en papa) alleen. En dat was zooo gezellig. Vandaag ging ik in mijn eentje boodschappen doen en het was wel lekker rustig eigenlijk. Maar toch miste ik je gebabbel in de kar, je gevraag om van alles wat je zag en alle spelletjes bij al je vriendinnen bij de worst, het brood en de kassa. Je werd wel gemist hoor door ze!

Maar goed, je had er veel zin in vanochtend. Pakte je tasje wel honderd keer in en uit en stond ongeduldig met je schoentjes klaar bij de deur. En daar gingen we dan. Bij de peuterspeelzaal aangekomen zei je nog dat je een beetje bang was, ik stelde je gerust al was ik dat zelf ook een beetje. Binnen ging je gelijk spelen en bij het afscheid gaf je geen krimp. Wat natuurlijk heel knap is, maar ook weer dubbel. Ga je mij dan niet missen?? Wat egoïstisch van mama dat ze stiekem wel een traantje had gewild maar ook weer niet want dat maakt het nog rotter om je achter te laten. Je was er vooral gewoon heel erg aan toe. Misschien al veel eerder alleen was mama er niet aan toe.

De ochtend ging niet snel genoeg dus ging mama ook maar even bij steun en toeverlaat buuf op de koffie. De juf stuurde mama nog een appje dat het zo goed ging, dus dat was wel even fijn. Eindelijk mocht ik je weer ophalen en waar ik half verwachtte dat je me om mijn nek zou vliegen in tranen….. zwaaide je even en speelde stoïcijns door met je nieuwe vriendjes. Slik! Je bent echt al groter dan ik dacht, zo stoer en dapper.
Juf vertelde dat je een heel klein traantje had gelaten maar dat het zo weer over was. Je hebt goed meegedaan in de kring en fijn gespeeld.  Potverdikke wat ben ik trots op jou, en wat word je groot.

Mama heeft er toch een klein beetje moeite mee……

Aan mijn grote kleine zoon

Aan mijn grote kleine zoon

Je bent ons eerste kind, dat maakt jou zo bijzonder. Jij maakte ons ouders, en dat is wel heel speciaal. Van jou hebben wij het meeste bewust meegemaakt, want onze wereld draaide alleen nog om jou. Alle aandacht ging naar jou, en je was ook wel een super makkelijk jochie. Na ruim 2,5 jaar was jij niet meer ons enige kind. Broertje 1 kwam op de proppen, en opeens draaide onze wereld niet meer alleen om jou. En wat hield jij je groot. Dol op je kleine broertje maar ook wel af en toe wat moeite om je aan te passen, de aandacht te delen. Maar jullie werden groter en jij nam steeds meer de rol van de oudste aan. Helpen waar je kon, en wakend over je kleine broer. Weer ruim 2,5 jaar later kwam broertje 2 aanzetten. En weer moest jij een stukje aandacht inleveren. Inmiddels had je de leeftijd dat je je broertje vooral heel lief vond en er weinig moeite mee had. Nu ben jij alweer 8 jaar en nog wat en je bent nog steeds ons eerste kind, alleen niet meer ons enige. Je hebt 2 broertjes die een hoop aandacht vragen en de aandacht naar jou schiet er nog wel eens bij in. Juist omdat je zo rustig bent en zo relaxed en eigenlijk alles wel prima vindt. Je doet het fantastisch op school dus ook daar hoeven wij ons weinig mee te bemoeien. Het gaat je allemaal zo makkelijk af. Maar soms, heel soms….dan vind je het wel lastig al die broertjes. Dan baal je van alle aandacht die naar de rest uitgaat. Dan voel jij je niet speciaal. Maar jij bent ons eerste kind, jij maakte ons ouders en dat is super speciaal. We zijn zo trots op jou, onze grote kleine zoon.

Je hoeft echt niet te veranderen!

Je hoeft echt niet te veranderen!

Je bent zo lief, zo mooi, zo prachtig…
Maar zelf zie je dat niet. Je vindt jezelf slecht omdat je boze buien hebt. Je snapt zelf ook niet waarom, je wil het niet. Zo ontzettend doe je je best om ze in te houden maar daardoor wordt het erger. Op school is het helemaal lastig, zo veel herrie, zo veel drukte. De hele dag doe je je best om zo goed mogelijk mee te doen. Juf zegt dat je zo lief bent en zo rustig. Ik vraag me af of dat echt over mijn kind gaat. Tuurlijk ben je lief maar rustig? Maar ik snap het, op school moet je zo je best doen om dat nare gevoel in je buik te onderdrukken, alle geluiden te filteren zodat je je kunt concentreren op je werkjes. Als je dan eindelijk thuis bent, thuis waar je je veilig voelt om je emoties te uiten, dan gaat het even mis. En papa en mama doen hun best om ermee om te gaan. Soms lukt dat beter dan andere keren. Ook wij doen ons best net als jij. Het gaat al steeds beter, je leert er al aardig mee om te gaan. Gelukkig maar, want mijn kind, je bent zo mooi, zo lief en zo prachtig…..je hoeft echt niet te veranderen want je bent perfect zoals je bent. Mijn kleine slimme overprikkelde super gevoelige en knappe zoon, wat hou ik toch veel van jou. Vergeet dat nooit.

Slaap misère.

Goed, om te beginnen, we weten allemaal dat als je aan kinderen begint  je je nachtrust tijdelijk vaarwel kunt zeggen. Tijdelijk, want de meeste brave koters slapen toch na een week of 10 wel door. Wat waren wij verheugd toen nummer 1 na 6 weken al doorsliep. Hij was zo’n zoet mannetje, sliep altijd makkelijk in, nooit problemen gehad met zijn slaapgedrag op welke manier dan ook.

Toen we aan nummer twee begonnen, waren we dan ook super optimistisch. Zolang we het allemaal hetzelfde doen als bij nummer 1 dan moet het toch weer vlekkeloos gaan dachten wij. Wat een desillusie…na een paar maandjes redelijk goed slapen begon de echte ellende. Ten eerste bleek hij ontzettend hongerig, iets wat hij heeft opgelopen na een dramatische start met borstvoeding enz. Daarover een andere keer meer, want breek me de bek maar niet open. Hij wilde dus toen hij 8 maanden was nog steeds een nachtvoeding. Maar vanaf 10 maanden werd het pas echt feest. Opeens werden wij midden in de nacht opgeschrikt door een bonkend geluid. We dachten eerst dat het al ochtend was en de buurman misschien aan het timmeren geslagen was maar niets bleek minder waar. Het was ons kleine ventje en hij zat op zijn knietjes met zijn hoofd tegen zijn ledikant te bonken. Je schrikt je echt het apelazerus als je dat voor het eerst ziet. Dat was het begin van een lange periode slaapgebrek. Niet voor hem overigens, hij deed het gewoon in zijn slaap en wij lagen klaarwakker en werden steeds wanhopiger. Alles geprobeerd om het geluid te dempen, van lakens om de spijlen tot tuinkussens als bekleding van zijn hele bed. Maar dat was niet afdoende, hij ging met zijn hele bed door zijn kamer en eindigde steevast tegen de deur alwaar wij weer wakker lagen van het gebonk tegen de deur. Op een dag zakte hij ook door zijn ledikant heen, omdat hij de verbindingen stuk gebonkt had. Uiteindelijk na 1,5 jaar hebben wij hem overgelegd in een peuterbed. Dat bedje hebben wij al snel voorzien van een grote anti slipmat want ook dit bed stond al snel niet meer op zijn plek. Wat we allemaal al niet geprobeerd hebben om hem rustig te laten slapen…… als ik er nu op terug kijk is het wel echt hilarisch maar op een gegeven moment wil je alles wel proberen onder het mom, baat het niet dan schaadt het niet. Nou….het heeft onze bankrekening wel geschaad maar echt gebaat??

baby wakkerVan pilletjes tot drankjes, van kamer verbouwen tot een heuse babyfluisteraar. Alles is de revue gepasseerd. Over de laatste gesproken, dit bleek toch echt wel een oplichtster eerste klas. Ik weet niet hoeveel geesten zij verjaagd heeft met haar rozenkrans, maar de geluiden die zij erbij maakte klonken veelbelovend. We hadden negatieve muren, moesten een stuk versteend hout opladen in de aarde en onder zijn matras leggen…… je zult begrijpen dat het natuurlijk geen ene moer heeft geholpen. Inmiddels is hij vijf, bonkt nog af en toe en heeft een knuffelolifant van 10 kilo op zich liggen om dat tegen te gaan. Het bonken komt door zijn prikkelprobleempje, en zal helaas nooit echt verdwijnen.

Bij nummer drie dachten wij toch wel dat het in ieder geval niet erger kon…..
Inmiddels liggen daar overal stuivers tegen aardstralen, aluminiumfolie onder zijn bed voor hetzelfde doel, en liep ik laatst als een ware voodoomaster met witte salie en een speciale (lees dure) veer ons hele huis uit te roken om negatieve energie tegen te gaan, eventuele geesten te verjagen en dat terwijl ik al mompelend zei tegen de geesten dat ze maar eens op moesten hoepelen. Ik voelde me nogal opgelaten maar toch ook stiekem wel een beetje angstig. Uiteraard heeft ook dit niets geholpen en slaapt meneer gezellig in een campingbed bij ons op de kamer. Gelukkig niet meer tussen ons in zoals de afgelopen 8 maanden.

Het moet ooit overgaan zeggen “ze”.
Ik hoop dat ooit morgen is.

Aanslagen, aangeslagen

Hoe omgaan met de gebeurtenissen in Brussel? Mijn gedachten hierover even op papier gezet en zie hieronder het resultaat.

Tja, na alle gebeurtenissen in Brussel en alle columnisten die daar over schrijven, kan ik als wannabe columnist natuurlijk niet achterblijven. Maar waar moet ik beginnen? Eerlijk gezegd heb ik er gewoon geen woorden voor…..het is vreselijk, het maakt me boos, bang, verdrietig… Ik zit niet heel erg op mijn gemak in de metro en kijk iedereen met een baard en een rugzak bij voorbaat al dreigend aan. Maar dat is niet het enige. Want natuurlijk houdt het ons allemaal bezig, in wat voor wereld groeien onze kinderen op? Groeien ze nog op in een wereld waarin we vrij zijn, zonder angst?
Zien we ze nog opgroeien, overkomt onszelf niets of onze kinderen?

Ja ik ben bang, iets wat ik eigenlijk niet wil want dat is precies waar deze beesten op uit zijn. Beesten zeg ik, al is dat eigenlijk nog een veel te vriendelijke benaming want dieren zijn hartstikke lief en deze figuren verdienen eigenlijk dus ook die naam niet. Maar wat vertel ik aan mijn kinderen over wat er gaande is? Moet ik ze er wat over vertellen? Ik weet het eerlijk gezegd niet. De oudste is al acht, maar hij is ook pas acht! Mijn collega zei mij vanmorgen dat hij echt al stappen zet in de grote boze wereld en er meer van meekrijgt dan wij denken. Maar wil ik dat? Ze zijn nog zo heerlijk puur en onbezorgd en dat kan ik ze toch niet afnemen? Mocht iemand mij van tips willen voorzien, graag!

Vanmorgen hadden de boefjes pistooltjes en schoten daarmee op elkaar. Dat deed mij stiekem wel even rillen, want hoe dicht bij de realiteit zitten zij in hun spel? Instinctief wilde ik ze stoppen, omdat het geweld wat gaande is in de wereld zo pijnlijk is, er al zoveel ellende is….ga maar iets liefs en vredigs doen ipv oorlogje spelen denk ik dan. Maar dan neem ik ze weer iets af, iets wat gewoon jongens-eigen is. En dat betekent dat ik ze beperk in hun vrijheid van spelingsuiting, en dat gun ik de terroristen niet. Dus laat ze maar spelen, laat ze maar pief paf poef roepen, want ze krijgen ons en onze kinderen er echt niet onder. Dat laten we gewoon niet gebeuren!
Ik hoop met heel mijn hart op een vreedzame wereld, een veilige wereld, waarin ieder kind normaal kan opgroeien tot de persoon die hij of zij wil zijn.

beeld: mediawijsheid.be