**//sticky ads code//**
Het lijkt soms wel een modeshow!

Het lijkt soms wel een modeshow!

De evolutie van het kledingkoopproces. Het begint allemaal met je moeder die je kleren uitzoekt. In mijn geval in tweetallen of dezelfden maar dan net een andere kleur. Verschillende foto’s en kledingstukken staan in mijn geheugen gegrift en bij een groot aantal vraag ik me echt af of er niks beters op het rek hing. Het merk Lapagayo bijvoorbeeld, wat mij betreft zouden de ontwerpers van toendertijd zich i.i.g nu moeten doodschamen!

Mijn tweelingzus en ik belanden ook in de fase dat zonder rood labeltje van levi’s aan je kont je je eigenlijk niet op school wilde vertonen. In de jaren die volgden zijn allerhande typetjes de revue gepasseerd. Van strak in het pak meisje, naar skatergirl met tussendoor de door mijn vader zeer geliefde gabberfase inclusief Nike air Max. Zodra je je eigen rekeningen moet gaan betalen wordt het ineens een sport om de meest cheap ass (liefst wel merk) kledingstukken ergens weg te ritselen. Het blijft een vrouwendingetje dat als je tegen één van je vriendinnen zegt: goh leuke broek! Je in veel gevallen als antwoord krijgt: Ja joh 10 euries bij de h&m.. Alsof het een guinness book of records prestatie is om de laagst mogelijke prijs voor een zo hip mogelijk kledingstuk te betalen. En dan word je moeder en komt dat onvermijdelijke moment dat je moet concluderen dat bijna alle (merk)kleding die er tegenwoordig nog gekocht wordt in (op dit moment de huidige) maatje 86/92 gekocht worden.

Bizar en vooral onnodig veel schoenen. Zoveel dat het failliete schoenenreus er met gemak een doorstart mee kan maken.

Waaronder meerdere setjes slippers die niet gedragen worden omdat de bedenker van kinderslippers maat 21 zich echt moet afvragen waar die mee bezig was, en nee de bandjes achter de hakjes helpen niet. Het is bij een éem jarige op slippers nl echt wachten op problemen en open knieën!! 6 paar verschillende regenlaarsjes want hè het regent vaak en ze hebben van de snoezige motiefjes (ook een geliefd kraamcadeau volgens mij want ik kan me niet herinneren dat ik ze zelf allemaal gekocht heb. Zo daar lul ik me ook weer mooi uit).

2015-02-03_09.19.58

En dan heb ik de accessoires nog geen eens genoemd. Petjes, hoedjes, haarbanden allemaal in een opwelling aangeschaft, want als je logisch nagedacht had of wat research had gedaan dan was je erachter gekomen dat tenzij ze met secondelijm worden vastgeplakt op het hoofdje of dat de handen op hun rug worden gebonden het hoofddeksel sowieso af gaat.
Genoeg speldjes,elastiekjes en klipjes om de haar afdeling van de DA mee te vullen. Daarvoor geld hetzelfde als voor de hoofddeksels alleen kan ik als tip wel meegeven dat de aanhouder vaak wint. Streng doch rechtvaardig optreden elke keer als het spul eruit getrokken wordt helpt. Ik ben geen voorstander van lichamelijk geweld maar een heel licht klein tikje op de vingers vind ik in het geval van wel of geen staartje geoorloofd. Uiteindelijk geven ze zich, na 50 x per dag en 4 weken achtereenvolgens het staartje opnieuw in doen, gewonnen.

Kortom pas op voor de verslavende effecten die een kind krijgen op je kledingkoopgedrag heeft. Het bijzondere aan dit alles is, dat historie zichzelf uiteindelijk gaat repeaten en dat ook zij over een jaar of 14/15 terug kijkt naar de baby en kinderfoto’s en zegt; jezus mam wat zag ik er uit!!!!

Blik in je ogen

Het was die blik in je ogen! Met zijn blik herleefde ik een gevoel van ruim 30 jaar terug. Het was elke keer weer een enorme teleurstelling als door de weersomstandigheden de voetbaltraining of wedstrijd was afgelast. Een knuffel van mijn moeder was dan niet genoeg!

Ik wist dus wat mij afgelopen woensdag te doen stond, toen vanwege het weer de training werd afgelast, terwijl Julian al sinds de vroege middag in zijn trainingspak rondhuppelde. We hebben even heerlijk in de woonkamer een partijtje voetbal gespeeld. De glimlach was al snel weer terug, zelfs nadat ik in de laatste minuut de winnende maakte (ik wilde toch echt winnen om mijn gevoel van vroeger weg te spoelen).

Het zijn trouwens altijd wel mooie partijtjes die we samen spelen, want allebei kunnen we niet echt (of echt niet) tegen ons verlies. Heel af en toe probeert een van ons zelfs te smokkelen met de score, maar dan toont de ander altijd wel zijn telkunsten. Mochten wij ooit een rekentoets moeten maken dan hoeven we ons daar geen zorgen over te maken!

Ander perspectief

Hebben jullie je eigenlijk eind januari nog zorgen gemaakt? De eerste loonstrook van het jaar leidt in menig huishouden toch altijd weer tot spanning of het onder de streep niet tegenvalt. Volgens de kinderen hoeven wij ons hier geen zorgen over te maken. Wij zijn namelijk hartstikke rijk volgens de kinderen! Waarom? Omdat mama heel veel pasjes heeft.

Het mooiste was wel de vastberaden blik in hun ogen, waarmee ze deze conclusie trokken. Ik kan echt geniet van die kinderlogica, waarmee heel veel dingen in een ander perspectief komen te staan. Het opgroeien van kinderen is een prachtig proces, maar deze kinderlogica ga ik straks echt missen!

Of moet ik sinds vorige week concluderen dat bij Kyra de kinderlogica langzaam al wordt vervangen door de volwassen werkelijkheid? Vrees het wel. Ze kwam vorige week vrijdag namelijk uit school en kon mij tot in detail beschrijven hoe een man met pistool het Mediapark in Hilversum was binnen gedrongen. Ik zal die blik in haar ogen niet snel vergeten en deed mij beseffen dat het onbezonnen kinderleventje voor haar is afgelopen.

Opeens zie ik tijdens het schrijven van deze column in de weerspiegeling van de laptop dat mijn blik een beetje weemoedig wordt bij deze constatering. Het is zo’n moment dat je beseft om te genieten van elk moment. Een volwassen les, die ik als de kinderen uit school komen ook op hun zal overbrengen. De blik op het hier en nu!

Tot de volgende persoonlijke noot, Christian

Iets teveel nutteloze informatie.

Op het moment dat ik iets meemaak en mijn hart wil luchten bij Ro, gaan al zijn alarmbellen af, dit omdat, ik niet heel concreet en kort iets kan vertellen en er met een mega omweg omheen klets. Ik vind het vooral belangrijk dat ik duidelijk ben voor hem en niets, maar dan ook echt niets vergeet te vertellen. Elk detail wordt tot in den treurigheid uitgesproken, met een heleboel en toen’s.

Ik zie en voel dat hij dit bloed irritant vind, maar daar trek ik me niet zo heel veel van aan. Hij kan nooit en ten nimmer zeggen “ja, maar dat heb je niet verteld” nope dat heb ik natuurlijk heel duidelijk wel gedaan. Ik vind het op mijn beurt weer irritant dat hij me constant probeert te onderbreken of als hij me heel genuanceerd naar een korte versie leid. “Ja, dat zei je net al schat, nu ff to the point.” To the point? Hoezo, ik ben er nog niet hoor. Weer constateer ik de irritantie die nu lichtelijk in frustratie gerold is.

Tot Ro zijn grote schrik, lijdt zijn oudste telg ook aan het ik-vertel-teveel-nutteloze-informatie-maar-trek-mij-er-niets-van-aan syndroom.

Daar kwam hij achter dat zij hem een greep uit haar schooldag wilde vertellen. Hij keek mij zeer geshockeerd aan en richtte zijn blik weer op Lisa. Vol ongeloof nam hij waar dat dit verhaal best nog wel even zou gaan duren. Ook bij haar probeerde hij zijn nutteloze tactiek uit en natuurlijk zonder het gewenste resultaat. “Jemig pap, hoezo onderbreek je mij in mijn verhaal?” “Ik was nog niet eens uitgepraat!” Met zijn handen in het haar, zijn wenkbrauwen op zijn achterhoofd en een hele diep zucht zakte hij onderuit en liet de waterval aan woorden hem tegemoet komen.
Dat zij haar verhaal gedaan had, wat eerder leek op een script uit GTST, verwachtte zij van hem dat hij iets nuttigs zou gaan zeggen. In tegendeel.  Geheel op z’n Ro’s (Praktische mannen gedachtes) ging hij haar even vertellen wat ze wel en niet goed deed, vooral het laatste. Een mega discussie volgde met een heleboel “ja jemig pap, luister dan ook gewoon, laat me nu eens uitpraten.”  Ik moest ingrijpen, maar genoot er tegelijkertijd ook behoorlijk van. Uiteindelijk vroeg Lisa mij zwaar gefrustreerd ” Mam, hoe hou jij het uit met deze man, werkelijk ongelofelijk!!!” Hahaha, wen er maar aan schat, moeten zij ook……

Voor schut!

Ken je dat? Van die moment dat je wel door de grond kan zakken! Dat je voor schut word gezet door je eigen kind. Kleine kinderen (en dronken mensen) vertellen de waarheid, althans dat is wat ze zeggen. Maar wat als een kind af en toe niet zo eerlijk is?

Vanaf dat Dean een baby was had hij last van oorpijn. Hevige oorpijn. Ontstekingen die maar bleven komen en waar hij doodziek van werd. Blij waren we dan ook toen we eindelijk werden doorverwezen naar de kno arts en we enkele weken later in alle vroegte op weg konden naar de buizenfabriek. Want een fabriek dat is het. Eén voor één worden de met oorpijn gekwelde kindjes afgevoerd waarna je ze na een minuut of twintig suf en dizzy maar mét felbegeerde buisjes weer terug krijgt. Dean zijn gehoor was meteen een stuk beter wat resulteerde in betere spraak en het allerbelangrijkste van alles, de pijn was weg en bleef weg.

Enkele weken later werd zijn gehoor weer een stuk minder. Zouden zijn buisjes er nu al uit zijn? Ik ging op zoek in zijn bed, onder zijn bed en in zijn oren, maar ik kon geen buisjes vinden. Eigenlijk wist ik ook niet waarnaar ik moest zoeken dus al snel staakte ik deze nutteloze actie. En zo gingen we enkele dagen later weer naar de fabriek. Na een grondige inspectie van de onsympathieke, humorloze doch kundige arts was er volgens hem maar 1 conclusie:

“Met zijn gehoor is niks mis en zijn buisjes zitten ook nog prima. Er is een groot verschil tussen niet horen en niet luisteren mevrouw…..”

En daar zit je dan…

“Dean eet nu toch je boterham op! ” “Ik kan niet eten mama ik heb pijn aan mijn tanden.” “Wat? Welke tand dan?” “Dat weet ik niet precies maar het doet zo’n pijhijn!” Ik speur zijn gebit af op zoek naar een gaatje. Maar ik zie niks. Natuurlijk zie ik niks. Ik ben immers geen tandarts. Ik kijk op de klok. Kwart voor acht. We hebben nog een kwartier om op het spreekuur te komen. Als we een sprintje trekken halen we het vast nog wel. Snel met kind en tandpijn de auto in, school gebeld dat we later komen en hopen dat het niet druk is. En natuurlijk is het druk. Het is zo druk dat we maar liefst anderhalf uur in de wachtkamer zitten, starend naar een foto van een nijlpaard met opengesperde mond, luisterend naar boren die naar mijn mening best wat minder geluid mogen maken en kijkend naar in angstzweet badende mensen. En dan eindelijk zijn we aan de beurt. De sympathieke tandarts met humor begint zijn inspectie. En het duurt lang, te lang. “Ik zie echt geen gaatje hoor. Kun je eens precies aanwijzen waar het pijn doet?” En toen, precies op dat moment werd het me duidelijk. Ik ben hier voor de flauwekul. Ik zie mijn zoon aarzelen en pretoogjes verschijnen.  “Eh…ik heb eigenlijk geen pijn aan mijn tanden, ik had gewoon niet zo’n zin in mijn boterham.”

En daar zit je dan…alweer…

Grote kinderen. Kleine kinderen. Eerlijke kinderen en oneerlijke kinderen. Het maakt helemaal niks uit. Ze zetten je voor schut. En hoewel je op het moment suprême het liefst door de grond wil zakken zijn dit toch echt de dingen die je niet wilt missen.

Maartje

Maartje

Maartje is zesendertig jaar en heeft samen met haar partner twee kinderen: een meisje van 1 en een jongen van 3. Ze geniet volop van haar twee kleine doerakken, maar vind opvoeden allerminst gemakkelijk. Gesteund door haar vriend heeft ze meegedaan aan een experiment ‘opvoeden zonder straf’ en deelt ze haar ervaringen haar website, eenmoederdiedeelt.nl. Ook met De Leukste Kinderen, deelt ze deze ervaringen graag. Veel ouders worstelen met dezelfde issues .Iedereen wil het zo graag goed doen en we voelen ons als ouder regelmatig tekort schieten. Het gedrag van je kind zegt vaak ook veel over jou en dat kan het confronterend maken.

Ouderschap is niet alleen naar je kind kijken, maar vooral ook naar jezelf. Gelukkig durven we, als ouders, steeds meer aan elkaar te vertellen wat we moeilijk vinden en waar we tegenaan lopen.  Sinds enkele weken probeert Maartje om haar kinderen zonder straf te begeleiden. Ondanks dat ze in deze aanpak gelooft, is het erg lastig om deze altijd toe te passen. Het gaat echt niet vanzelf. Ze maakt fouten, weet zich soms geen raad, wordt boos of raakt (zwaar) gefrustreerd. Het jezelf herpakken kan soms ongelooflijk moeilijk zijn. Ze leert elke dag. Op haar blogsite deelt ze haar ervaringen in alle openheid en zelfs kwetsbaarheid. Dit omdat ze het leuk vind om te schrijven en belang ziet in het delen van ervaringen. Er heerst een taboesfeer rondom het feit dat opvoeden (of het hebben van kinderen) niet altijd alleen maar leuk is. Volgens  Maartje kunnen we samen veel meer bereiken dan wanneer we allemaal op ons eigen ‘opvoedeilandje’ blijven zitten.

Mommy…

Om te beginnen heb ik natuurlijk de allerleukste kinderen, dat we daar even helemaal helder over zijn.  Mocht je mijn kleine Jens van 2 jaar krijsend op de vloer van de supermarkt tegenkomen, dan is dat vrij bijzonder , want  “dat doet hij normaal nooit..!!” En mocht je mijn dametje Pippa van 5 jaar (bijna 5 en een half) op haar sokken gillend in de straat ontmoeten, omdat ze boos is dat ze naar huis moet om te eten en weer terug wil naar haar buurjongetje, dan is ook dat een zeer bijzonder en nooit voorkomend tafereel…!

‘ Kleine meisjes worden groot’, die is wel zeker bij ons in huis van toepassing.
Sinds we in Houston wonen, dat is nu ongeveer een half jaar, praat mevrouw al een aardig woordje Engels. Ongelooflijk hoe snel kinderen een nieuwe taal opzuigen als een soort spons, en dat andere dingen, zoals: ‘ruim je vieze sokken op’, totaal niet aankomen.

Evenals: “Pippa, wil je even je schoenen aan gaan doen, want we moeten zo naar school.”  “Jaahaa, houd eens op met roepen wat ik allemaal moet doen, doe eens een beetje rustig.”
Bij zo’n zin van een 5- jarige puber, gaan mijn haren recht overeind staan.
Vooral als ik vlak daarvoor, in een tijdsbestek van vijfenveertig minuten, twee kinderen aankleed, een poepluier verschoon, de afwasmachine uitruim, havermoutpap maak, het geduld opbreng om met de kinderen dat ontbijt minihapje voor minihapje te nuttigen, omgevallen jus d’ orange opruim, havermout van Jens zijn schone kleren probeer af te schrobben, ontbijttafel weer verder afruim, spullen pak voor gym of ballet of zwemmen of tennis voor na school en dan ook nog ergens zelf een beetje behoorlijk voor de dag probeer te komen…….

Maar goed, vanochtend hield ik mij in, met als resultaat dat we weer oververhit tien minuten te laat de klas in komen rennen. Dat is dan ook volledig aan mij te verwijten, net als het vergeten van de ‘water bottles’.

“Je vergeet ook altijd alles”, roept mevrouw doodleuk keihard in de schoolgang. Dan ben ik blij dat er niemand onze prachtige Nederlandse taal verstaat.

In de auto,waar we voor Pippa’s school wel ongeveer een half uur in zitten,  krijgt onze grote meid ook nog even een mental breakdown. Ze vindt haar haren echt verschrikkelijk en de haren van haar vriendinnetje ( peper en zout kleur haar en heel dun) zijn geweldig en dat wil ze ook. Ik probeer haar zich beter te laten voelen over haar serieus prachtige lange, blonde haren, maar nadat ik alleen maar boos zuchten en steunen van de achterbank hoor, stel ik voor dat we het dan maar moeten afknippen. ” “Nee, mam, ik denk dat ik het ga laten kleuren, dat heb jij toch ook wel eens gedaan?”
Mijn hemel, wat moet dat worden als ze 16 is?

Gelukkig geeft ze me nog wel een hele dikke knuffel in de klas en vraagt ze of ik haar na zwemles wil helpen met het lezen van haar nieuwe boek.
Dat laatste zei ze dan wel in het Engels, want ze schakelt direct om als ze haar lokaal binnenloopt. ” Mommy, can you help me with reading this new book after swimming?”
Trots loop ik dan de klas uit, alleen dat ‘mommy..’, dat klinkt toch niet?

Pippa is in Noorwegen geboren en met ongeveer anderhalf jaar zijn we naar Denemarken verhuisd. Het grootste deel van haar leven was dus in Denemarken en ze sprak ook vloeiend Deens.
Daar werd ik aangesproken met : Mor! ( spreek uit als moe-ah). Vraag me af wat beter klinkt.
Jens is geboren in Denemarken en is met ruim anderhalf jaar hier naar Houston verhuisd. In tegenstelling tot zijn zus, is hij niet bepaald snel in het oppikken van überhaupt een taal.

We hebben wel het idee dat hij een hele hoop begrijpt en ook op zijn schooltje schijnt hij, op zijn manier, goed mee te zingen met de liedjes.

Daarnaast is het woord ‘snack’ daar ook zijn favoriet. Dat verbaasd ons dan weer niks.
Het woord papa, kwam een lange tijd niet in zijn woordenboek voor. Ook in dit geval is het fijn dat de meeste mensen hier de Nederlandse taal niet verstaan. “OPA…”, roept Jens al rennend naar zijn papa ( die wel wat kaler wordt…maar toch nog niet helemaal door kan als een opa).

Een ander favoriet woord is: ‘Olaf’. U allen wel bekend van de ‘Frozen’ film.  Wij denken dat Jens een beetje afwacht met praten tot hij zeker weet dat het, het komende jaar, Engels en Nederlands blijft en dat hij niet op het moment dat hij ‘mommy’ gaat zeggen, weer moet switchen naar ‘mor’.
Ik denk toch dat ik voor de laatste zou willen gaan, helaas verhuizen we niet binnen nu en een jaar terug naar het mooie Scandinavië.