**//sticky ads code//**
Jasper Valentijn Foundation

Jasper Valentijn Foundation

Lieve Jasper,

Ik wou dat ik je kon uitleggen hoe ontzettend trots ik ben. Op jou, op je ouders, en je broertjes. Een klein jaar voor het verschrikkelijke nieuws vorige week landelijk onder de aandacht kwam wisten we hier in Willemstad in kleine kring al hoe oneerlijk het leven voor je is. Onmacht en woede hebben mijn gevoelens vaak beheerst. Hoe kan het mogelijk zijn dat 1 op de miljoen kindjes de nog ongeneeslijke ziekte van Seitelberger krijgt, dat het voor de farmaceutische industrie gewoon niet interessant is om er onderzoek naar te doen, gewoonweg omdat er zo weinig kindjes met Seitelberger zijn. En dat jij er eentje van bent…

Trots ben ik op je ouders, dat ze de moed hebben gehad om jouw verhaal op de landelijke televisie te vertellen. Ik moet bekennen dat ik niet naar RTL Late Night heb gekeken, maar dat ik het later heel stilletjes in het hoekje van de bank heb teruggekeken toen ik alleen thuis was. Eén doos tissues was niet genoeg, en dat wist ik bij voorbaat. Wat maakten je ouders een indruk op me, waar haalden ze de moed vandaan terwijl ze zó machteloos zijn maar anderzijds ook niet lijdzaam toe willen zien hoe je achteruit gaat…

Woorden zijn slechts een beperkte taal, lieve Jasper…
Met geen blog is te beschrijven hoe knap het is dat je ouders de Jasper Valentijn Foundation hebben opgericht met als doel geld te genereren voor onderzoek naar iets dat jij waarschijnlijk niet zal overleven. Hoe dapper zijn zij, om er voor te zorgen dat er in de toekomst misschien wél een behandelingsmethode of een medicijn kan komen. Het enige dat ik kan doen is bekendheid geven aan je stichting, in de hoop dat lezers een donatie willen doen. Twee ton is er nodig voor de eerste onderzoeken. Twee ton, dat is veel maar met alle kleine beetjes komt dat bedrag er wel. Daar ben ik van overtuigd.

http://jaspervalentijnfoundation.nl/

Liefs,

De mama van Jolijn.

Zomaar een (sport) dag

Het was weer vrijdagavond. Een avond waarop altijd blijkt hoeveel energie de schoolweek vraagt van een kind. Gaan we voor het slapen nog een spelletje spelen? Natuurlijk jongen, maar dan moet jij met douchen en tandenpoetsen wel je witte pet ophouden.

Het is een terugkerend ritueel op de vrijdagavond, waarop de witte pet soms toch van kleur veranderd. Mocht je het fenomeen van de petten niet kennen dan moet je vanavond als de kinderen op bed liggen eens rustig googelen op kanjertraining.

Dit keer ging het trouwens helemaal goed, dus we hebben voor het slapen gaan nog heerlijk het kaartenspel pesten gedaan. Na mijn zangkwaliteiten weer getoond te hebben met het slaapliedje, vertelde ik Julian nog dat het belangrijk was om goed te slapen. Het zou een zaterdag worden waarop veel inspanning van hem werd verwacht.

Pap, we moeten eruit. Er stond een uitgeslapen mannetje met grote glimlach voor mijn neus. Hij zou vandaag zijn eerste competitiewedstrijd voetballen, dus hij had er zin in. De gezonde spanning was van zijn gezicht af te lezen bij het aankleden en hij heeft wel 36 keer gecontroleerd of hij alle spullen bij zich had.

Eenmaal aangekomen bij het voetbalveld was alle spanning verdwenen, maar ik had het idee dat die jongetjes ook al een groot deel van hun energie hadden verspild bij het inspelen. Wat een enthousiasme! Ik bleek mij uiteindelijk te hebben vergist en het enthousiasme ging dit keer ook gepaard met winst. Super, ook al promoot ik altijd de stelling: Je moet minimaal je best doen!

Opgewarmd thuis op de bank was het vooral zaak om uit te rusten en bij te komen, want na de lunch moesten we weer door. Op het programma stond Proefzwemmen voor diploma B, oftewel doe je dit goed dan haal je twee weken later je diploma (en weer ruimte in onze agenda’s).

Het werd wederom een succesvolle prestatie. In de auto op weg naar huis probeerde ik mij kwetsbaar op te stellen. Ik vertelde Julian, dat ik best zenuwachtig was of hij door zou mogen voor het afzwemmen, omdat verschillende kinderen de mededeling kregen nog even extra te moeten oefenen.
Vond jij het spannend? Julian keek mij aan met een glimlach en antwoordde vol overtuiging met zijn witte pet: Nee, pap. Ik heb zelfvertrouwen.

Ik voelde een trots gevoel en terwijl we verder naar huis reden, hoorde ik op de radio Stef Bos zingen “Papa, ik lijk steeds meer op jou”.

Tot de volgende persoonlijke noot, Christian

Drama in de binnenspeeltuin

Het regende vanmorgen. Ik keek een beetje op tegen deze dag: “Hoe zou ik de kinderen weer een hele regenachtige dag kunnen vermaken?” Bij voorkeur op een manier waarop ze worden gestimuleerd, graag zonder al te veel ruzie en dat ik ook nog zelf een moment heb, waarop ik op mijn gemak een kop koffie kan drinken.

Veeleisend? Misschien wel. Ik besloot om naar een overdekte speeltuin te gaan. Het was ruim een jaar geleden dat ik daar met een vriendin en onze kinderen was heengegaan, dus het mocht wel weer eens. Ik was er van overtuigd dat ze zich zouden vermaken.

Zo gezegd, zo gedaan. De kinderen hadden geen idee wat ze te wachten stond (denk ik), maar bij binnenkomst werden ze meteen enthousiast. Er was een gedeelte voor de allerkleinsten en daar begon ons speelfestijn. We hebben huizen gebouwd met zachte blokken, een brug van kussens, gezwommen in de ballenbak, kleine glijbanen verkend en klimwanden bestegen. Dolle pret was het. Ik vermaakte me ook uitstekend, met mijn eigen kinderen en ook met de kinderen van anderen. Mijn kopje koffie zou er bij inschieten, maar dat was ik al vergeten. Zo leuk was het. Toen Jip uitgekeken was op dit gedeelte van de speeltuin, zijn we gezamenlijk het overige deel gaan bekijken. Na een half uur was ik zelf wel uitgekeken op de speeltoestellen en de gillende kinderen. Tijd om te gaan. Althans, dat vond ik. Jip wilde nog even springen op de trampolines. Ik zei: “Dat is goed Jip. Je mag nog vijf minuten springen. Mama zet de wekker op de telefoon.” “Oké,” zei Jip en hij rende weg. Ik ging met Mirre nog even naar het toilet. Vervolgens gaf ik Jip aan dat hij nog een minuutje te springen had. De wekker ging. Ik liet het Jip horen en hij liep mee. Gelukkig maar, toch altijd een spannend moment, dat weggaan bij een dergelijke gelegenheid. Hij liep met Mirre en mij mee naar de plek waar de jassen en schoenen lagen.

Helaas, toen ik zijn schoenen aan wilde doen, keerde het tij. “Neeeeeeeeeeeeeeeee!!! Ik wil niet naar huis!” schreeuwde Jip.

“Oké,” dacht ik “de emotie erkennen. Begrip tonen.” “Jip, ik zie dat je dolgraag hier wil blijven en dat je het liefst nog heel lang door wil spelen, misschien wel tot het donker is,” de raderen in mijn hoofd draaiden op volle toeren. Hoe zou ik de zin vervolgen? “Maar ja, er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan.” Oh, ik hoorde mezelf de zin uitspreken en wist dat deze totaal niet aan zou komen.
Inmiddels probeerde ik uit alle macht een kind vast te houden, dat alleen maar bezig was om weg te rennen. “Jip, ik wil dat je nu luistert.” “Jip, we hebben heel leuk gespeeld, maar nu is het klaar. Jip……….Jip…………hallo Jip…………Mama vindt dit niet leuk.” Oh, dit ging helemaal mis.
Ik had een worstelend en krijsend kind in mijn handen. Ik had het gevoel dat alle aanwezige moeders en vaders naar me keken.  Ik zette Jip neer op de bank, maar hij gooide zich achterover en begon op me in te trappen.
“Weet je wat, blijf maar lekker hier,” zei ik, “ik ga wel alleen met Mirre naar huis.”
Ik pakte mijn spullen en vertrok. Ondertussen bedacht ik wat ik anders had moeten doen, en ik kreeg het niet bedacht. Nadat ik Mirre in de auto had gezet, liep ik terug die verschrikkelijke speeltuin binnen. Jip stond bij de uitgang te huilen, bijgestaan door een moeder die wel lief was. Zucht….“Dank je wel,” zei ik tegen haar.
Ik tilde mijn zoontje op en nam hem mee naar buiten. “Laten we straks even praten hoe we dit de volgende keer anders kunnen doen,” zei ik tegen hem. Jip knikte en veegde de laatste tranen van zijn wangen.

English requierd!

Twaalf Nederlandse basisscholen zijn dit schooljaar gestart met volledig tweetalig onderwijs. Jonge leerlingen krijgen dan vanaf de kleutergroepen maximaal de helft van hun lestijd instructie in het Engels.

Doel

Staatssecretaris Dekker is duidelijk: “Nederlandse kinderen zullen hun brood later verdienen in een wereld waarin het meer dan ooit van belang is dat ze naast Nederlands ook goed Engels spreken. Juist als ze jong zijn pikken ze taal met speels gemak op”.

Kinderen die op de basisschool al geruime tijd Engels als tweede taal aangeboden krijgen zullen op de middelbare school gemakkelijker alles oppikken.
Engels is tegenwoordig de voertaal op de sociale media en in allerlei games. Kijkend naar de reacties in ons land staan de scholen in de rij om mee te doen. Niet in het minst voor de extra toegekende middelen waar men dan recht op heeft. Tenslotte staat het goed op je PR-lijst, als je als school kunt zeggen, dat je school ‘Tweetalig’ is.

 

Bedenkingen

Ik vraag me dan af of zo’n ontwikkeling wenselijk en nuttig is. Tegenwoordig moeten kinderen op de basisschool al zo veel. Een ander punt is dat de vaardigheid  van de gemiddelde leraar in het basisonderwijs om goed Engels te geven onder de maat is. Daarnaast hoort men vaak de klacht van Engelse leraren, dat ze in de brugklas van het voortgezet onderwijs weer helemaal opnieuw moeten beginnen, omdat de kinderen een slechte uitspraak is aangeleerd en nauwelijks kennis hebben van de grammatica.
Verder wordt geconstateerd dat de opbrengsten van het onderwijs in de Nederlandse Taal achterblijven.
Volgens mij zijn de redenen om Engels in te voeren niet oprecht. Het is een trend om alles in het Engels te doen, te verkopen en aan te prijzen: facebook, cityring, City of Science , Voicekids, liveblog, break, design enzovoort.
Juist dat zouden juist argumenten moeten zijn om het onderwijs in het Nederlands te verbeteren. Helaas is zoiets niet modern of trendy.

Een bezoekje waard

Het is natuurlijk goed om in de praktijk te kijken, hoe leerlingen van basisscholen hier mee omgaan. Zo was ik getuige van een kringgesprek in het Engels op een basisschool in de regio, waar misses Johnson de kinderen verwelkomde: “Hello, good morning children. How are You?”
Waarop de kinderen in koor riepen: “Hello, misses Johnson, we are fine and that’s the most important!”
Ik was direct onder de indruk. Overal hingen kaartjes met engelse woorden: lavatory, window, door, chair, duster. En blijkbaar wisten de kinderen al heel goed wat al deze begrippen betekenden.

“Misses”, vroeg een pedant kleutertje, dat achter de laptop zat, “hoe sluit ik windows?”
“Close the curtains, Alie”, antwoordde misses Johnson, terwijl ze haar neus snoot.

Gym in het engels

Mijn volgende bezoek betrof een gymastiekles bij groep 7. Zij waren al redelijk ervaren in het spreken en verstaan van Engels.
Toen ik de gymzaal binnenliep, renden alle kinderen netjes rondjes door de zaal, terwijl mister Backfield op een stoel zat met een fluitje in zijn mond.
“Go on, nog een turn”, riep Backfield streng, “en You, Ringo, a little beetje faster, you run like een turtle!”
Ik mocht plaats nemen op een bank aan de kant van de zaal. Ondertussen had Backfield de kids laten stoppen en riep: “Go on the line en keep your mouth!”
Gedwee luisterden dertig kids naar de woorden van Backfield, die uitgebreid uitlegde wat de oefening in de ringen behelsde.
“Om the turn you walk to the rings en you make a birdsnest, after that you make four swings and than you spring der out and than the next kid can do it!”
Om de beurt deden de leerlingen de oefening. Het birdsnest was het moeilijkste. Niet iedereen had begrepen wat ie moest doen. Zo was Bill of Ballthrow (Willem  van Ballegooijen) aan het zoeken rond de mat, die onder de ringen lag.
“What are you doing, Bill? “vroeg Backfield.
“I search straw and twigs to make a birdsnest, sir”, antwoordde Bill.
Backfield ontplofte bijna en riep: “You stupid boy, you must hang in the rings and than flik-flak your legs over your head!”

Ik had genoeg gezien en verliet snel het gymlokaal, terwijl de kinderen begonnen te zingen “You never walk alone”.

En waarachtig, Bill of Ballthrow liep mij achterna.
“En”, vroeg ik, “wat doe jij hier?”
“Och, eindelijk een landgenoot die ook gewoon Nederlands spreekt”, zei Wim en haalde opgelucht adem. “Ik ben eruit gestuurd, ik haat tegenwoordig gym.”
Deze ontboezeming zei mij genoeg.

Engels op de basisschool? Ja, maar niet meer dan een uur in de week. Zo blijft de schade tenminste beperkt.

Tuttig met een stoere twist

Mam, ik kan zelf wel naar ballet fietsen hoor. Ja schat, dat weet ik, maar ik vind het erg gezellig om met je mee te fietsen. Ik zet je af en dan laat ik je daar wel je gang gaan, ik zie je straks.

Okay, ik geef het toe, ook dat vind ik niet fijn en dus sluip ik naar binnen als ik zeker weet dat zij in de zaal is met haar vriendinnen, klaar om te dansen. Ik zit tussen een aantal andere moeders, die druk in gesprek zijn over de griepepidemie die er op het moment heerst. Verliefd kijk ik naar mijn mooie dochter in haar roze balletpakje, maar wel met stoere zwarte balletschoentjes. Ik zie zelfs aan haar kledingkeuze dat ze tussen stoer en tuttig in zit. Haar rug staat kaarsrecht, iets waar ik jaloers op kan worden, en keurig zakt ze in een plié. Oppeens overvalt het me dat ze echt groot aan het worden is en dan doel ik niet op haar lengte, maar gewoon in haar zijn. Ze wil alleen naar ballet fietsen, dat heeft ze wel vaker geroepen, maar ik nam het niet zo serieus.
De wijze waarop ze het nu zei, zette mij aan het denken. Waarom wil ze dat toch en waarom vind ik het zo moeilijk om hierin toe te geven? Gelukkig sprak ze mijn antwoord niet tegen, maar hoelang heb ik nog tot ze dit wel gaat doen. Nog steeds zit ik apatisch naar het beeldscherm te kijken en hoor een moeder naast me tegen haar 2 dochters zeggen dat ze vanavond oudergesprek hebben en dus vlug iets moeten eten. Het jongste meisje, die niet ouder is dan een jaar of 6, vroeg haar moeder wie er dan bij hun blijft als zij naar school gaan voor het gesprek. Oh, zei de moeder, über relaxed,  jullie zijn toch samen? Wij zijn zo weer terug.

Verschrikt draaide ik mijn hoofd zowat in een nekhernia.

Hoezo laat je je kids ’s avonds alleen thuis en ga jij met je man naar een oudergesprek. Dat kan toch niet? Ze keek me aan alsof ze mijn gedachtes hoorde en even twijfelde ik of ik niet per ongeluk hardop dacht. Tijdens deze gedachten ving ik een gesprek op tussen 2 andere mama’s. De ene zuchte diep en zei dat ze vanavond om 8 uur oudergesprek had, ik spitste mijn oren en hoopte dat deze moeder wel opvang had geregeld. De andere mama vroeg haar wie er bij de kids bleef, ach voor dat kwartiertje kunnen ze wel alleen blijven. De moeder die het vroeg is duidelijk niet Nederlands, ze spreekt met een soort van pools accent, ze schrok en herhaalde de tijd vragend.
Pfff gelukkig ik ben niet de enigste. Wat een opluchting, ik liet mijn onzekere gedachtes voor wat het was en zakte opgelucht onderuit. Ik keek vlug weer naar mijn dansende dochter. Ook ik hang duidelijk tussen tuttig en stoer in. THE STRUGGLE!!!!!

Trots!! ben ik!

Dyslexie-eixelsyd

Trots!! ben ik!

Nooit verwacht dat ik ooit zo trots zou zijn op het laagste cijfer van z”n rapport nog wel! Op de rest natuurlijk ook,. ..maar die 5.9 …,daarvoor heeft ie het allerhardst geknokt. En nog steeds moet dat mannetje knetterhard bikkelen..

bikkelen om de klanken te herkennen, dat de A de A is, en niet weer eens voor de zoveelste keer de E wordt…. dat die vreselijke ingewikkelde letters zoals de B, de D en de P , eindelijk niet meer zo vaak door elkaar worden gehaald….en dat het woord `paard` ook `paard` blijft en niet ook nog veranderd in ‘baard’,.. probeer dan nog maar eens te snappen waar t verhaal over gaat!

als je dan soms ook nog eens vergeet dat je links moet beginnen met lezen en er naast schrijfletters, ook nog boek- en HOOFDLETTERS bestaan er allemaal dan ook weer anders uitzien,..en je daardoor het idee hebt dat je een nieuwe taal moet leren,…dan is dat bikkelen nog zacht uitgedrukt volgens mij.

toen eenmaal bekend werd dat dyslexie schuilt gaat achter waarom hakken-en-plakken zo moeizaam bleef gaan, waarom letters gehusseld bleven, en waarom het voor hem helemaal niet logisch is dat ‘Hak’ op een ‘K ‘eindigt, en met ‘H’begint, toen begon t echte bikkelen pas echt….

daarom deze ode aan mijn hardwerkende zoon, en dat ie zich er maar kranig doorheen gaat slaan!!