**//sticky ads code//**

English requierd!

Twaalf Nederlandse basisscholen zijn dit schooljaar gestart met volledig tweetalig onderwijs. Jonge leerlingen krijgen dan vanaf de kleutergroepen maximaal de helft van hun lestijd instructie in het Engels.

Doel

Staatssecretaris Dekker is duidelijk: “Nederlandse kinderen zullen hun brood later verdienen in een wereld waarin het meer dan ooit van belang is dat ze naast Nederlands ook goed Engels spreken. Juist als ze jong zijn pikken ze taal met speels gemak op”.

Kinderen die op de basisschool al geruime tijd Engels als tweede taal aangeboden krijgen zullen op de middelbare school gemakkelijker alles oppikken.
Engels is tegenwoordig de voertaal op de sociale media en in allerlei games. Kijkend naar de reacties in ons land staan de scholen in de rij om mee te doen. Niet in het minst voor de extra toegekende middelen waar men dan recht op heeft. Tenslotte staat het goed op je PR-lijst, als je als school kunt zeggen, dat je school ‘Tweetalig’ is.

 

Bedenkingen

Ik vraag me dan af of zo’n ontwikkeling wenselijk en nuttig is. Tegenwoordig moeten kinderen op de basisschool al zo veel. Een ander punt is dat de vaardigheid  van de gemiddelde leraar in het basisonderwijs om goed Engels te geven onder de maat is. Daarnaast hoort men vaak de klacht van Engelse leraren, dat ze in de brugklas van het voortgezet onderwijs weer helemaal opnieuw moeten beginnen, omdat de kinderen een slechte uitspraak is aangeleerd en nauwelijks kennis hebben van de grammatica.
Verder wordt geconstateerd dat de opbrengsten van het onderwijs in de Nederlandse Taal achterblijven.
Volgens mij zijn de redenen om Engels in te voeren niet oprecht. Het is een trend om alles in het Engels te doen, te verkopen en aan te prijzen: facebook, cityring, City of Science , Voicekids, liveblog, break, design enzovoort.
Juist dat zouden juist argumenten moeten zijn om het onderwijs in het Nederlands te verbeteren. Helaas is zoiets niet modern of trendy.

Een bezoekje waard

Het is natuurlijk goed om in de praktijk te kijken, hoe leerlingen van basisscholen hier mee omgaan. Zo was ik getuige van een kringgesprek in het Engels op een basisschool in de regio, waar misses Johnson de kinderen verwelkomde: “Hello, good morning children. How are You?”
Waarop de kinderen in koor riepen: “Hello, misses Johnson, we are fine and that’s the most important!”
Ik was direct onder de indruk. Overal hingen kaartjes met engelse woorden: lavatory, window, door, chair, duster. En blijkbaar wisten de kinderen al heel goed wat al deze begrippen betekenden.

“Misses”, vroeg een pedant kleutertje, dat achter de laptop zat, “hoe sluit ik windows?”
“Close the curtains, Alie”, antwoordde misses Johnson, terwijl ze haar neus snoot.

Gym in het engels

Mijn volgende bezoek betrof een gymastiekles bij groep 7. Zij waren al redelijk ervaren in het spreken en verstaan van Engels.
Toen ik de gymzaal binnenliep, renden alle kinderen netjes rondjes door de zaal, terwijl mister Backfield op een stoel zat met een fluitje in zijn mond.
“Go on, nog een turn”, riep Backfield streng, “en You, Ringo, a little beetje faster, you run like een turtle!”
Ik mocht plaats nemen op een bank aan de kant van de zaal. Ondertussen had Backfield de kids laten stoppen en riep: “Go on the line en keep your mouth!”
Gedwee luisterden dertig kids naar de woorden van Backfield, die uitgebreid uitlegde wat de oefening in de ringen behelsde.
“Om the turn you walk to the rings en you make a birdsnest, after that you make four swings and than you spring der out and than the next kid can do it!”
Om de beurt deden de leerlingen de oefening. Het birdsnest was het moeilijkste. Niet iedereen had begrepen wat ie moest doen. Zo was Bill of Ballthrow (Willem  van Ballegooijen) aan het zoeken rond de mat, die onder de ringen lag.
“What are you doing, Bill? “vroeg Backfield.
“I search straw and twigs to make a birdsnest, sir”, antwoordde Bill.
Backfield ontplofte bijna en riep: “You stupid boy, you must hang in the rings and than flik-flak your legs over your head!”

Ik had genoeg gezien en verliet snel het gymlokaal, terwijl de kinderen begonnen te zingen “You never walk alone”.

En waarachtig, Bill of Ballthrow liep mij achterna.
“En”, vroeg ik, “wat doe jij hier?”
“Och, eindelijk een landgenoot die ook gewoon Nederlands spreekt”, zei Wim en haalde opgelucht adem. “Ik ben eruit gestuurd, ik haat tegenwoordig gym.”
Deze ontboezeming zei mij genoeg.

Engels op de basisschool? Ja, maar niet meer dan een uur in de week. Zo blijft de schade tenminste beperkt.

Tuttig met een stoere twist

Mam, ik kan zelf wel naar ballet fietsen hoor. Ja schat, dat weet ik, maar ik vind het erg gezellig om met je mee te fietsen. Ik zet je af en dan laat ik je daar wel je gang gaan, ik zie je straks.

Okay, ik geef het toe, ook dat vind ik niet fijn en dus sluip ik naar binnen als ik zeker weet dat zij in de zaal is met haar vriendinnen, klaar om te dansen. Ik zit tussen een aantal andere moeders, die druk in gesprek zijn over de griepepidemie die er op het moment heerst. Verliefd kijk ik naar mijn mooie dochter in haar roze balletpakje, maar wel met stoere zwarte balletschoentjes. Ik zie zelfs aan haar kledingkeuze dat ze tussen stoer en tuttig in zit. Haar rug staat kaarsrecht, iets waar ik jaloers op kan worden, en keurig zakt ze in een plié. Oppeens overvalt het me dat ze echt groot aan het worden is en dan doel ik niet op haar lengte, maar gewoon in haar zijn. Ze wil alleen naar ballet fietsen, dat heeft ze wel vaker geroepen, maar ik nam het niet zo serieus.
De wijze waarop ze het nu zei, zette mij aan het denken. Waarom wil ze dat toch en waarom vind ik het zo moeilijk om hierin toe te geven? Gelukkig sprak ze mijn antwoord niet tegen, maar hoelang heb ik nog tot ze dit wel gaat doen. Nog steeds zit ik apatisch naar het beeldscherm te kijken en hoor een moeder naast me tegen haar 2 dochters zeggen dat ze vanavond oudergesprek hebben en dus vlug iets moeten eten. Het jongste meisje, die niet ouder is dan een jaar of 6, vroeg haar moeder wie er dan bij hun blijft als zij naar school gaan voor het gesprek. Oh, zei de moeder, über relaxed,  jullie zijn toch samen? Wij zijn zo weer terug.

Verschrikt draaide ik mijn hoofd zowat in een nekhernia.

Hoezo laat je je kids ’s avonds alleen thuis en ga jij met je man naar een oudergesprek. Dat kan toch niet? Ze keek me aan alsof ze mijn gedachtes hoorde en even twijfelde ik of ik niet per ongeluk hardop dacht. Tijdens deze gedachten ving ik een gesprek op tussen 2 andere mama’s. De ene zuchte diep en zei dat ze vanavond om 8 uur oudergesprek had, ik spitste mijn oren en hoopte dat deze moeder wel opvang had geregeld. De andere mama vroeg haar wie er bij de kids bleef, ach voor dat kwartiertje kunnen ze wel alleen blijven. De moeder die het vroeg is duidelijk niet Nederlands, ze spreekt met een soort van pools accent, ze schrok en herhaalde de tijd vragend.
Pfff gelukkig ik ben niet de enigste. Wat een opluchting, ik liet mijn onzekere gedachtes voor wat het was en zakte opgelucht onderuit. Ik keek vlug weer naar mijn dansende dochter. Ook ik hang duidelijk tussen tuttig en stoer in. THE STRUGGLE!!!!!

Trots!! ben ik!

Dyslexie-eixelsyd

Trots!! ben ik!

Nooit verwacht dat ik ooit zo trots zou zijn op het laagste cijfer van z”n rapport nog wel! Op de rest natuurlijk ook,. ..maar die 5.9 …,daarvoor heeft ie het allerhardst geknokt. En nog steeds moet dat mannetje knetterhard bikkelen..

bikkelen om de klanken te herkennen, dat de A de A is, en niet weer eens voor de zoveelste keer de E wordt…. dat die vreselijke ingewikkelde letters zoals de B, de D en de P , eindelijk niet meer zo vaak door elkaar worden gehaald….en dat het woord `paard` ook `paard` blijft en niet ook nog veranderd in ‘baard’,.. probeer dan nog maar eens te snappen waar t verhaal over gaat!

als je dan soms ook nog eens vergeet dat je links moet beginnen met lezen en er naast schrijfletters, ook nog boek- en HOOFDLETTERS bestaan er allemaal dan ook weer anders uitzien,..en je daardoor het idee hebt dat je een nieuwe taal moet leren,…dan is dat bikkelen nog zacht uitgedrukt volgens mij.

toen eenmaal bekend werd dat dyslexie schuilt gaat achter waarom hakken-en-plakken zo moeizaam bleef gaan, waarom letters gehusseld bleven, en waarom het voor hem helemaal niet logisch is dat ‘Hak’ op een ‘K ‘eindigt, en met ‘H’begint, toen begon t echte bikkelen pas echt….

daarom deze ode aan mijn hardwerkende zoon, en dat ie zich er maar kranig doorheen gaat slaan!!

Het lijkt soms wel een modeshow!

Het lijkt soms wel een modeshow!

De evolutie van het kledingkoopproces. Het begint allemaal met je moeder die je kleren uitzoekt. In mijn geval in tweetallen of dezelfden maar dan net een andere kleur. Verschillende foto’s en kledingstukken staan in mijn geheugen gegrift en bij een groot aantal vraag ik me echt af of er niks beters op het rek hing. Het merk Lapagayo bijvoorbeeld, wat mij betreft zouden de ontwerpers van toendertijd zich i.i.g nu moeten doodschamen!

Mijn tweelingzus en ik belanden ook in de fase dat zonder rood labeltje van levi’s aan je kont je je eigenlijk niet op school wilde vertonen. In de jaren die volgden zijn allerhande typetjes de revue gepasseerd. Van strak in het pak meisje, naar skatergirl met tussendoor de door mijn vader zeer geliefde gabberfase inclusief Nike air Max. Zodra je je eigen rekeningen moet gaan betalen wordt het ineens een sport om de meest cheap ass (liefst wel merk) kledingstukken ergens weg te ritselen. Het blijft een vrouwendingetje dat als je tegen één van je vriendinnen zegt: goh leuke broek! Je in veel gevallen als antwoord krijgt: Ja joh 10 euries bij de h&m.. Alsof het een guinness book of records prestatie is om de laagst mogelijke prijs voor een zo hip mogelijk kledingstuk te betalen. En dan word je moeder en komt dat onvermijdelijke moment dat je moet concluderen dat bijna alle (merk)kleding die er tegenwoordig nog gekocht wordt in (op dit moment de huidige) maatje 86/92 gekocht worden.

Bizar en vooral onnodig veel schoenen. Zoveel dat het failliete schoenenreus er met gemak een doorstart mee kan maken.

Waaronder meerdere setjes slippers die niet gedragen worden omdat de bedenker van kinderslippers maat 21 zich echt moet afvragen waar die mee bezig was, en nee de bandjes achter de hakjes helpen niet. Het is bij een éem jarige op slippers nl echt wachten op problemen en open knieën!! 6 paar verschillende regenlaarsjes want hè het regent vaak en ze hebben van de snoezige motiefjes (ook een geliefd kraamcadeau volgens mij want ik kan me niet herinneren dat ik ze zelf allemaal gekocht heb. Zo daar lul ik me ook weer mooi uit).

2015-02-03_09.19.58

En dan heb ik de accessoires nog geen eens genoemd. Petjes, hoedjes, haarbanden allemaal in een opwelling aangeschaft, want als je logisch nagedacht had of wat research had gedaan dan was je erachter gekomen dat tenzij ze met secondelijm worden vastgeplakt op het hoofdje of dat de handen op hun rug worden gebonden het hoofddeksel sowieso af gaat.
Genoeg speldjes,elastiekjes en klipjes om de haar afdeling van de DA mee te vullen. Daarvoor geld hetzelfde als voor de hoofddeksels alleen kan ik als tip wel meegeven dat de aanhouder vaak wint. Streng doch rechtvaardig optreden elke keer als het spul eruit getrokken wordt helpt. Ik ben geen voorstander van lichamelijk geweld maar een heel licht klein tikje op de vingers vind ik in het geval van wel of geen staartje geoorloofd. Uiteindelijk geven ze zich, na 50 x per dag en 4 weken achtereenvolgens het staartje opnieuw in doen, gewonnen.

Kortom pas op voor de verslavende effecten die een kind krijgen op je kledingkoopgedrag heeft. Het bijzondere aan dit alles is, dat historie zichzelf uiteindelijk gaat repeaten en dat ook zij over een jaar of 14/15 terug kijkt naar de baby en kinderfoto’s en zegt; jezus mam wat zag ik er uit!!!!

Blik in je ogen

Het was die blik in je ogen! Met zijn blik herleefde ik een gevoel van ruim 30 jaar terug. Het was elke keer weer een enorme teleurstelling als door de weersomstandigheden de voetbaltraining of wedstrijd was afgelast. Een knuffel van mijn moeder was dan niet genoeg!

Ik wist dus wat mij afgelopen woensdag te doen stond, toen vanwege het weer de training werd afgelast, terwijl Julian al sinds de vroege middag in zijn trainingspak rondhuppelde. We hebben even heerlijk in de woonkamer een partijtje voetbal gespeeld. De glimlach was al snel weer terug, zelfs nadat ik in de laatste minuut de winnende maakte (ik wilde toch echt winnen om mijn gevoel van vroeger weg te spoelen).

Het zijn trouwens altijd wel mooie partijtjes die we samen spelen, want allebei kunnen we niet echt (of echt niet) tegen ons verlies. Heel af en toe probeert een van ons zelfs te smokkelen met de score, maar dan toont de ander altijd wel zijn telkunsten. Mochten wij ooit een rekentoets moeten maken dan hoeven we ons daar geen zorgen over te maken!

Ander perspectief

Hebben jullie je eigenlijk eind januari nog zorgen gemaakt? De eerste loonstrook van het jaar leidt in menig huishouden toch altijd weer tot spanning of het onder de streep niet tegenvalt. Volgens de kinderen hoeven wij ons hier geen zorgen over te maken. Wij zijn namelijk hartstikke rijk volgens de kinderen! Waarom? Omdat mama heel veel pasjes heeft.

Het mooiste was wel de vastberaden blik in hun ogen, waarmee ze deze conclusie trokken. Ik kan echt geniet van die kinderlogica, waarmee heel veel dingen in een ander perspectief komen te staan. Het opgroeien van kinderen is een prachtig proces, maar deze kinderlogica ga ik straks echt missen!

Of moet ik sinds vorige week concluderen dat bij Kyra de kinderlogica langzaam al wordt vervangen door de volwassen werkelijkheid? Vrees het wel. Ze kwam vorige week vrijdag namelijk uit school en kon mij tot in detail beschrijven hoe een man met pistool het Mediapark in Hilversum was binnen gedrongen. Ik zal die blik in haar ogen niet snel vergeten en deed mij beseffen dat het onbezonnen kinderleventje voor haar is afgelopen.

Opeens zie ik tijdens het schrijven van deze column in de weerspiegeling van de laptop dat mijn blik een beetje weemoedig wordt bij deze constatering. Het is zo’n moment dat je beseft om te genieten van elk moment. Een volwassen les, die ik als de kinderen uit school komen ook op hun zal overbrengen. De blik op het hier en nu!

Tot de volgende persoonlijke noot, Christian

Iets teveel nutteloze informatie.

Op het moment dat ik iets meemaak en mijn hart wil luchten bij Ro, gaan al zijn alarmbellen af, dit omdat, ik niet heel concreet en kort iets kan vertellen en er met een mega omweg omheen klets. Ik vind het vooral belangrijk dat ik duidelijk ben voor hem en niets, maar dan ook echt niets vergeet te vertellen. Elk detail wordt tot in den treurigheid uitgesproken, met een heleboel en toen’s.

Ik zie en voel dat hij dit bloed irritant vind, maar daar trek ik me niet zo heel veel van aan. Hij kan nooit en ten nimmer zeggen “ja, maar dat heb je niet verteld” nope dat heb ik natuurlijk heel duidelijk wel gedaan. Ik vind het op mijn beurt weer irritant dat hij me constant probeert te onderbreken of als hij me heel genuanceerd naar een korte versie leid. “Ja, dat zei je net al schat, nu ff to the point.” To the point? Hoezo, ik ben er nog niet hoor. Weer constateer ik de irritantie die nu lichtelijk in frustratie gerold is.

Tot Ro zijn grote schrik, lijdt zijn oudste telg ook aan het ik-vertel-teveel-nutteloze-informatie-maar-trek-mij-er-niets-van-aan syndroom.

Daar kwam hij achter dat zij hem een greep uit haar schooldag wilde vertellen. Hij keek mij zeer geshockeerd aan en richtte zijn blik weer op Lisa. Vol ongeloof nam hij waar dat dit verhaal best nog wel even zou gaan duren. Ook bij haar probeerde hij zijn nutteloze tactiek uit en natuurlijk zonder het gewenste resultaat. “Jemig pap, hoezo onderbreek je mij in mijn verhaal?” “Ik was nog niet eens uitgepraat!” Met zijn handen in het haar, zijn wenkbrauwen op zijn achterhoofd en een hele diep zucht zakte hij onderuit en liet de waterval aan woorden hem tegemoet komen.
Dat zij haar verhaal gedaan had, wat eerder leek op een script uit GTST, verwachtte zij van hem dat hij iets nuttigs zou gaan zeggen. In tegendeel.  Geheel op z’n Ro’s (Praktische mannen gedachtes) ging hij haar even vertellen wat ze wel en niet goed deed, vooral het laatste. Een mega discussie volgde met een heleboel “ja jemig pap, luister dan ook gewoon, laat me nu eens uitpraten.”  Ik moest ingrijpen, maar genoot er tegelijkertijd ook behoorlijk van. Uiteindelijk vroeg Lisa mij zwaar gefrustreerd ” Mam, hoe hou jij het uit met deze man, werkelijk ongelofelijk!!!” Hahaha, wen er maar aan schat, moeten zij ook……