**//sticky ads code//**
Simone van Rouendal

Simone van Rouendal

Simone van Rouendal (38) is getrouwd met Ivo. Samen hebben ze twee dochters: Minke van 6 en Lena van 1. Het gezin woont met veel plezier in Amersfoort.

Na haar studie Taalwetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam besluit ze in de ouderenzorg te gaan werken. Als ze 29 is ontmoet ze Ivo en in februari 2009 wordt hun eerste dochter geboren. Het moederschap valt haar zwaar en ze twijfelt heel lang over een tweede kind. Een moeizaam jaar, een ongeval en veel gesprekken later valt er dan toch een besluit: in november 2013 wordt Lena geboren.

Eind 2014 besluit Simone zich meer te richten op de dingen die zij echt leuk vindt. Ze zegt haar baan als ambtenaar op en begint voor zichzelf.Met Uw Roodkapje levert ze gezelschap en ondersteuning aan senioren en mantelzorgers.
Ook volgt ze een cursus columns schrijven. In haar columns gaat het dikwijls over haar ervaringen als moeder van een grote kleuter en een kleine dreumes. Over dat het leuk is, maar zeker ook dat het niet makkelijk voor haar is.

Growing up.

Van baby naar kind naar puber naar volwassene. Van 1 naar 2 kinderen. Het klinken allemaal als logische stappen. De volgende fase.

Maar pas na het ‘indalen’ van de ontdekking dat we een tweede kindje verwachten besef ik me dat mijn eerste baby echt geen baby meer is. Okee je draagt nog een luier, loop het liefst de hele dag nog met speen, slaapt in een slaapzak die al vanaf je geboorte keurig onder het matras vast ligt. Daarnaast vertoon je ook aardig wat baby-af verschijnselen. Je eerste BFF’s for life worden gemaakt, je kunt na bijna een jaar hard met papa trainen eindelijk met twee benen van de grond springen en je eerst time-outs onderga je met opgeheven hoofd.
Gelukkig zitten we ook nog lang niet in de alleen buiten laten spelen, de mag ik alleen naar school fietsen of de allergruwelijkste ik ga met huppeldepup naar Salou fase.

Wel kijk ik de laatste dagen met een brok hormonen naar dat mooie mensje en denk ik: wat wordt je groot, slim maar vooral wat ben je bijzonder lief!

Papa auti, mama thuissss, mama (h)eet suuz, papa mama mwha (geef elkaar een kus), aapa aama en de waf, alles willen delen, met titty (hello kitty) spelen, verslaafd aan boekjes lezen, we maken een kringetje, zagen zagen wiedewiedewagen, heerlijk kunnen slapen, zo nu en dan boos worden en dan met bijpassende gil hard met beide handen ergens op slaan om dit te laten merken, mama kak als je wilt dat ik naar iets ontzettend belangrijks kijk zoals je sok die uit gegaan is. Wandelen zonder gedoe, door de jumbo lopen zonder gedoe, eten zonder al te veel gemors en gedoe.

growing up

Aankleden met gedoe, haar wassen met gedoe, uit de bieb weggaan met gedoe, afscheid nemen van je BFF met gedoe. Jou meelevende Oef als het maar net goed gaat allemaal. Of de oh oh als er iets of iemand valt. Alles wat ook maar een beetje lief is krijgt een knuffel van syss (sytske) haar knuffelbeer tot lieveheersbeestje op je hand tot het schaap in de vitrine bij de beter wonen winkel in Grou.

Maar mijn all time favourites blijven toch de omhelzingen uit het niets en je handje die je in de mijne steekt zonder dat ik erom vraag. Je moet geen beste vrienden willen worden met je kind. Heel lastig om geen beste vrienden te worden met 1 van de leukste personen op deze aarde. Riley Rodenhuis het zal je zus maar zijn, dan stap je volgens mij al met een dikke 1-0 voorsprong in het leven!

beeld: Suzanne Wegman en welke

EERLIJK OF NIET……

Het is zondagochtend.  Ik stap de douchecabine in, en het is glad… heel glad. Ik was mijn haar, en als ik mijn flesje gezichtsolie wil pakken snap ik ineens waarom het zo glad is.  Dat dure flesje waar ik elke dag twee druppels uit haal om mijn gezicht mee te reinigen, dat is sinds gisteren ineens voor de helft minder vol. En het flesje voelt verdomd glad aan.

Hier is iets niet pluis en langzaam word ik een beetje boos.
Beneden in de woonkamer aangekomen vraag ik bonusdochter en pleegkind om  naar me te luisteren. Ik hou het flesje omhoog, leg uit dat dit gister nog een stuk voller was en dat de douche ontzettend glad is. Ik vraag ze ook wie van hen dit gedaan heeft. Per ongeluk of expres maakt niet uit, in dit huis liegen we niet is de afspraak.  Met de waarheid wordt je niet gestraft, een leugen volhouden heeft consequenties.

 photo murad1_zps37fdc24c.pngVier reebruine ogen kijken mij aan met een ontkennende blik. Ze hebben het beiden niet gedaan en staren wazig naar het flesje. Ik vertel ze dat ze hier nog even over mogen blijven nadenken op de bank. Een van de twee is namelijk de dader.
Als geen van de twee schuld bekent dan krijgen ze deze maand allebei geen zakgeld. Die melding komt met name bij pleegkind hard aan. Daar gaat mijn minecraft lego zie je hem denken… en hij had gister nog wel zo’n mooie doos gezien.

Overleg

Ondertussen plegen echtgenoot en ik overleg in de slaapkamer.  Bij het ontbijt dit gesprek nog een keer voeren besluiten we.
Voordat we aan tafel gaan loop ik naar de kamer van zoon en confronteer ook hem met het halflege olieflesje, hij kijkt me lachend aan en denkt  meteen  de schuldige aan te kunnen wijzen.

Aan tafel bespreken we dat we snappen dat het soms moeilijk is om de waarheid te vertellen. Ik leg uit dat ze beiden “verdacht” zijn omdat ze allebei op het “plaats delict” waren ten tijde van het gepleegde ‘delict’. De “politie”zal ze zo “verhoren” op hun kamer.  Een van hen is namelijk  de “dader”. Bij het woord politie wordt pleegkind wat bleek om de neus. Ik leg hem uit dat wij de politie zijn. Dat scheelt weer.
Terwijl de” verdachten” zich naar hun “cel” begeven heeft  “de politie” overleg over de feiten die nu op tafel liggen. Wij hebben de volgende feiten:

Pleegkind heeft in zich in het verleden veelvuldig schuldig gemaakt aan het leegknijpen van shampoo en zeepflessen, net als je even niet keek. Hij lijkt daarom in eerste instantie de schuldige te zijn. Maar bij pleegkind is vrij snel te zien of hij de schuldige is als je hem vraagt of hij iets gedaan heeft. Hij liet op de bank niet zien dat hij de schuldige was.

Bonusdochter heeft in het verleden bewezen heel goed  te kunnen liegen en, bonusdochter had tijdens het ontbijt verdacht vet haar, viel mij tijdens het ontbijt ineens op. En dat terwijl ze haar haar gisteravond gewassen had. Bonusdochter ging ook als laatste onder de douche.
Hierop concludeert zoon dat zij dan de schuldige moet zijn. Want zij zou het meteen gezegd hebben als de douche glad was. Bonusdochter vindt het namelijk net iets te vaak leuk om iets te vertellen over de andere gezinsleden wat ze niet even positief belicht… om het maar even zo te zeggen.

“Verhoor”

We besluiten om eerst bonusdochter aan het “verhoor” te onderwerpen.  Echtgenoot doet het woord en vraagt haar of ze op haar whiteboard wil schrijven of ze het gedaan heeft of niet.  Ze zegt: ” pap, ik vertel het liever”. ” Ga je gang “, zegt echtgenoot. “Pap, toen ik gisteravond ging douchen wilde ik even aan het flesje ruiken. Het is overigens niet mijn geur maar goed, nou en toen, toen liet ik het flesje vallen. Ik wist alleen niet dat er zoveel uit was.” Ik zeg: ” goh wat fijn dat je dit eerlijk vertelt”. Ze geeft aan dat ze het niet durfde te vertellen waar iedereen bij was. Dat snappen we. Daarom gingen we ook  apart met ze praten. Echtgenoot zegt: ” is er dan gisteravond misschien ook iets in je haar beland van die olie want je haar is zo vet ?”  “Ehhm , nou ja het kan dat er nog iets aan mijn handen zat voordat ik mijn haar ging wassen.”  “Nou ” zegt echtgenoot, misschien dan zo nog maar even een keertje extra je haar wassen he!”

Bonusdochter biedt haar excuses aan die we uiteraard aanvaarden. We lopen naar de kamer van de tweede “verdachte” die nu toch niet meer verdacht is. Echtgenoot doet wederom het woord en feliciteert hem met het feit dat hij niet de dader is en complimenteert hem met zijn eerlijkheid.  Uiteraard doe ik dat ook. Waarna hij nog even toevoegt: “ik weet niet eens wat dat spul is” .

Zo. Werd het toch nog een eerlijke zondag!

Sandy van Zeyl

Sandy van Zeyl

Sandy van Zeyl is 45 jaar en sinds een aantal jaar naast moeder ook bonusmoeder en pleegmoeder. Een samengesteld gezin, dus. Ze beleeft de verschillende moederrollen met veel plezier, maar, soms is het incasseren en heel creatief met je ouderschap omgaan. Dat zorgt dan ook weer voor hilarische momenten want in hun situatie is het nooit saai. Af en toe schrijf Sandy daar stukjes over. Om te relativeren en gewoon omdat ze dat leuk vind om te doen.

Naast Sandy bestaat het gezin uit haar man Jos, haar oudste dochter van 19 die inmiddels op kamers woont, haar zoon van 16 die thuis woont, de dochter van haar man van 11 jaar, die is elke twee weken een weekend en sinds 1,5 jaar een pleegzoon van 11 die bij hun woont en af en toe nog naar zijn ouders gaat. Een bont gezelschap dus met hier en daar een vleugje adhd, en nog wat meer dingetjes…..
Kinderdag opvang

Kinderdag opvang

Als het aan de PO-Raad ligt, gaan alle baby’s naar de opvang. De koepelorganisatie voor het basisonderwijs komt afgelopen week, samen met de brancheorganisatie kinderopvang en verschillende gemeenten, met een voorstel.

Opmerkelijk nieuws vanuit de hoek van de PO-Raad en de overkoepelende organisatie van Kinderopvang. Eigenlijk wel logisch en te verwachten. Nadat het huidige kabinet de kinderopvang beduidend duurder heeft gemaakt en toeslagen aanmerkelijk heeft verlaagd, daalden de inkomsten van de Kinderopvangorganisaties met tientallen procenten.
Oneigenlijk de argumenten die men nu gebruikt om de politiek en de maatschappij te bewerken.

Doel

Naar alle waarschijnlijkheid een verplichte opvang voor alle kinderen vanaf het moment dat een kind is geboren.
Onder het mom van de te verwachten ontwikkelingsachterstand acht men het rechtmatig om alle kinderen vanaf hun geboorte buitenshuis op te vangen. Het komt bij mij over als een principe uit een grijs verleden van een communistische maatschappij.

De PO-raad stelt eveneens dat het versnipperde stelsel van oppas en opvang slecht is voor de ontwikkeling van het kind. Je zou ook kunnen zeggen, dat het onderwijs en/of de kinderopvang niet in staat is voldoende aan te sluiten bij de individuele ontwikkeling van elk kind. Dus moet het kind er aan geloven. Niet alleen is dat jammer, maar ook slecht.

Zorgen

Ik maak me oprecht zorgen en ben blij dat mijn eigen kinderen al lange tijd volwassen zijn en zelf prima kunnen bepalen hoe ze omgaan met de ontwikkeling van en zorg aan hun kinderen.
Daarnaast werden we de laatste jaren getrakteerd op voorbeelden van slechte kinderopvang met alle traumatische ervaringen voor kinderen en ouders .
Of gaat het er om dat de Overheid nog meer invloed wenst te hebben over de opvoeding van onze kinderen?

Je suis un parent aimant

Wat is het toch mooi als je als jonge ouders een nieuw leven mag ontvangen. Wat is het geweldig om zo’n peutertje van alles te leren en dat je er samen van kunt genieten. De openheid en ongereptheid van zo’n jong mensje kan je vertederen en zelfs soms met de mond vol tanden laten staan. Zie ook de prachtige uitspraken van kinderen in de rubriek “Kinderlogica”.

Wat me dan vooral opvalt dat kinderen die openheid en eerlijkheid na enkele jaren basisschool voor een deel of soms helemaal kwijt zijn. Hoezo verrijking van het onderwijs?
Opvoeden is een zaak van ouders. Het is iets wat je vanuit je verantwoordelijkheid doet en bovenal vanuit de liefde voor je kind(eren). En hoe meer je investeert in je kind, des te meer krijg je terug. En dat is onbetaalbaar.

Van de wieg tot het graf

Als we dergelijke organisaties hun gang laten gaan, dan is de vrijwilligheid, waar men nu over spreekt, gauw verdwenen en wordt het een plicht, of althans een morele verplichting. En over een jaar of tien zal het zo zijn dat de Kinderopvang al bij de bevalling staat om direct daarna het kind in ontvangst te nemen en te plaatsen in een kamertje met tien andere baby’s.
“Want”, zoals deze deskundigen stellen”, voor deze eeuw zijn er andere capaciteiten nodig. De samenleving vraagt om andere vaardigheden van de burgers om de toekomst aan te kunnen. Dat begint van 0 tot 4 jaar.”

Ik zou zeggen, bekijk het met je zorg van het wieg tot het graf. Laat het opvoeden over aan de ouders en zorg er in ieder geval voor dat er minder geld gaat naar overheadkosten en meer terecht komt bij de kinderen zelf.

 

Mama op de tast

Als je net in blijde verwachting bent zit je (als het goed is) spreekwoordelijk in de zevende hemel en drijf je op een wolkje van geluk. Je kunt niet wachten tot je zwangere buik zichtbaar word voor de hele wereld. Maar dan….dan word je buik groter en groter en in mijn geval ging dat heel snel.

Week 7 wist iedereen het en niet omdat ik het verteld had en het smoesje dat ik gewoon iets was aangekomen niet meer kon gebruiken, dat zou dan heel lokaal zijn dus die ging niet meer op.
Niemand heeft mij de ongemakken verteld en kon deze ook nergens in terug lezen. Gelukkig voor mij kon ik veel delen met mijn vriendinnen en collega’s die gelijk met mij zwanger  waren. Er was wekelijks een soort van herkennings gesprekje. Hierin werd zonder enige gêne alles besproken. Spataderen, opgehoopte gassen, gênante kots acties, je eigen kont niet meer normaal af kunnen vegen en nog veel meer van deze kleinigheidjes die geen ziel je verteld heeft voordat je zwanger raakte. Logisch, want anders was de mensheid uitgestorven a long long time ago.

Ik wilde ook iets doen voor de dames die iets meer moeite hadden met zwanger worden dan ikzelf. Dus deed ik mee met moeders voor moeders. Elke week krijg je een krat met flessen thuis en die moet je vullen met plas, zodat ze vervolgens weer opgehaald worden en ga zo maar door. De eerste weken gingen super ik plaste me suf en het was gewoon een sport om die krengen te vullen. Elke druppel niet in de fles, was er 1 te weinig, vond ik. Maar toen begon de misselijkheid en het vullen van de flessen werd een ware uitdaging. De weeïge geur die uit die flessen komt is dan niet meer te doen. Met ingehouden adem en al korend probeerde ik er iets in de krijgen. Het kokhalsen won en ik moest halverwegen stoppen.
Een moeilijke beslissing, maar het ging niet langer en ik moest toch nog maar 2 weken.

Mevrouw van moeders voor moeders was zo diep teleurgesteld in mij dat ik geen serviesje kreeg voor mijn nog ongeboren dotje

(dit gaf mij een nog groter schuldgevoel en ik wilde haar eigenlijk gewoon slaan) De laatste loodjes wegen het zwaarst. Zo luid de befaamde uitspraak. Nou zwaar was ik en zwaar werden die loodjes. Met al ongeveer 20 kilo extra in mijn 1.60 grote (okay, kleine) lijf moest ik de laatste weken door zien te komen. Verstand op nul, je krijgt er iets moois voor terug. En mooi zijn ze allebei en voor geen goud wil ik ze missen, maar ook daarna taste ik compleet in het duister. Dat baby’s kunnen huilen dat snap ik, maar 24/7 had ik even niet zien aankomen. Zo ondervond ik dat je als mens best wel een aantal jaar zonder slaap kan. Gezond is het niet, maar het kan. Ondanks dat ik jaren als leidster op een kinderdagverblijf heb gewerkt waren een hoop dingen nieuw voor mij. Het niet willen aannemen van een fles bijvoorbeeld is daar 1 van. Noodgedwongen langer dan 2 jaar borstvoeding geven was nou niet echt een eigen keuze. Nee madam accepteerde geen andere voeding of fles dan haar mama’s borst.  Dikke pech voor mij en ik zat dus aan huis gekluisterd. Maar alles doe je met liefde en gaat op de automatische     piloot. Maar als ik terug kijk dan denk ik heel vaak…hoe de fuck heb ik dat gedaan zonder vierkant in de rondte neer te storte of afgevoerd te worden in dwangbuis naar een gesticht.

Les 1 voor alle mama’s 2 be of mama’s die net als ik in het duister tasten, liefde overwint alles en alle “fases” gaan een keer voorbij.
Good luck 2 all of you!