**//sticky ads code//**

Moederdag; ik wil cadeautjes!

Deze dagen waar we nu midden in zitten zijn altijd wat vreemd. Dodenherdenking, Bevrijdingsdag en Moederdag. Allemaal dagen die behoorlijk wat emoties teweeg kunnen brengen. Iedereen heeft wel iets met een van deze dagen. Voor mij zijn dit alle drie bijzondere dagen waar ik meer mee heb dan Pasen, Kerstmis en mijn verjaardag bij elkaar.

Dit vooral omdat deze drie dagen niets te maken hebben met verplichtingen, of uitgekauwde tradities, maar alles met puur gemis, dankbaarheid en liefde. Mijn moeder roept al jaren dat ze niks geeft om Moederdag. Ze vindt het commerciële onzin en een bloemetje op die dag afgeven vind ze dan meer een verplicht iets, liever bloemen op een andere dag dus.

Nu ik zelf moeder ben vind ik Moederdag geweldig. Waarom? Om de cadeautjes die ik krijg! Schrijf ik dat nu serieus op? Ja, omdat ik dit meen. En dan bedoel ik niet dat ik een nieuwe telefoon wil of een koffiezetapparaat. Nee, een knutselwerkje met bij elkaar geraapte takken en blaadjes, of een gedichtje vol met spelfouten, een kleffe boterham met iets wat ik niet eens lust en slappe koffie. Dat zijn pas echt cadeautjes. En dan vooral om die snoetjes die het geven. Die met zoveel trots en liefde naar je kijken of je wel echt blij bent met je zojuist gekregen pracht. Dat is onbeschrijfelijk. Nu worden mijn meiden steeds groter dus de cadeautjes ook steeds professioneler. Afgelopen jaar was de koffie perfect, met heerlijke croissants en verse broodjes, precies zoals ik het lekker vind. En kreeg ik praktische cadeautjes die ik absoluut nodig had. De vragende blikken waren gelukkig nog hetzelfde. Dit jaar heb ik de jongste al menig steen zien meeslepen van de straat en menig potlood weggemoffeld zien worden, dus ik krijg iets zelfgemaakt, dat is zeker. Vind het nu al leuk! En de oudste is een hele tijd bezig geweest op de laptop. Ik ben zo benieuwd. Mijn moeder komt zaterdagavond langs en mijn band met haar is nog sterker geworden nu ik zelf kinderen heb. Ik weet nog dat een van de eerste dingen die ik me afvroeg was toen mijn dochter werd geboren of mijn moeder ook zoveel van mij houdt zoals ik direct deed van mijn dochter. Onbeschrijfelijk overweldigend, zoals zoveel aspecten van het moederschap. Zo ook het feit dat je zoveel van ze kan houden en ze ook zo onwijs achter het behang kan plakken tegelijkertijd. Ik kan niet wachten tot het zondag is. Dat ik wakker wordt en die twee vragende gezichtjes zie. Die bevestiging willen, dat ik blij ben met dat wat ze bedacht hebben. En dat ben ik nu al. Want de mooiste cadeautjes die ik ooit heb gehad zijn zij zelf!

Autisme en dierenliefde

Een kind dat autisme heeft is vaak moeilijk in staat om goed contact te leggen met volwassenen en andere kinderen, als er al contact is dan is dit vaak rechtlijnig. Evenwichtige interesse naar elkaar is er niet. Dieren kunnen daar veel beter op in spelen,ze voelen dit haarfijn aan en ze geven zoveel liefde aan iedereen en doordat ze zoveel plezier en aandacht krijgen worden kinderen veel eerder opener en spontaner.

Er wordt veel onderzoek gedaan naar dit onderwerp zoals aan de universiteit van Missouri-Columbia. Eerst dacht men alleen dat honden beter waren voor de sociale vaardigheden van autisten maar naar meerdere onderzoeken maakt het niet uit wat voor dier men gebruikt.Wat ik zelf ook gemerkt heb is dat kinderen met autisme of ADHD een hele sterke band hebben met dieren.
Onze dochter heeft ook enorme liefde voor onze hond en voor de pony waar ze een keer in de week op rijd tijdens paardrijles.Sinds dat we een hond hebben is de angst voor honden, dieren en beestjes na twee weken verdwenen en durft ze veel meer door met de hond te spelen. Natuurlijk heb je de verantwoording en verplichting bij een huisdier, het uitlaten, voeren, en de evt. medisch zorg. En het huis zal je vaker moeten schoonmaken door de hondenharen, maar toch zijn er ook vele voordelen aan wantje kind wordt opener, je heb een huisbewaker, je krijg meer beweging door uitlaten en je kinderen spelen automatisch veel meer buiten als je een hond heb en niet te vergeten de liefde die je krijgt van het dier. Onze dochter mocht na lang aandringen op paardrijden en direct na de eerste keer al bloeide ze op en was ze een heel andere meisje, ze had zoveel meer zelfvertrouwen. Zij had op een pony gereden en die luisterende naar haar en doet wat zij wil, en ze zijn zo lief mama waren haar woorden. Na elke les groeide ze meer in haar sociale ontwikkeling en zelfvertrouwen. Zelfs toen ze er een keer af viel ging ze er toch weer op en weer verder met de les, terwijl ze in andere gevallen van angst of pijn gillend weg rende. En op die manier van ontwikkelen blijf ze ons steeds weer verassen op een mooie manier waar ik zeker trots op ben. Onze dochter telt natuurlijk de hele week de dagen tot het weer maandag  is want dan mag ze weer paardrijden en op en af zadelen.De invloed van dieren op kinderen is mooi en verterend. Soms gaat het zoveel dieper,zodat een kind het beste uit zichzelf kan halen door een dierenvriend te zijn en dan kun je als ouders het alleen maar toe prijzen en met een glimlach toe kijken hoe ze zich ontwikkeld.

De zandbak in je huis

Een heerlijk zonnetje, fluitende vogels, baby dieren, bloeiende bloemen, groene bladeren aan de bomen, stuiterballende kinderen, het is weer lente!
Onze meiden spelen heerlijk buiten met onze gastkindjes.

De kinderen, inclusief de gastkindjes vinden de glijbaan toch wel de favoriet. Natuurlijk niet alleen om zomaar af te glijden. Dat zou te simpel zijn. Mijn oudste gastkindje van 5 jaar is een jongen en wat doen jongens? Juist, stoer doen, stunten, gevaar opzoeken. Hij klimt dan ook altijd op het hoogste punt van de glijbaan en springt zo naar beneden, of het niks is. Ik houd mijn hart iedere keer vast, maar ik weet dat ons kunstgras lekker zacht is en dat hij altijd op zijn handen en voeten land. Ik zou het kunnen verbieden natuurlijk, maar ik weet dat dit bij jongens hoort en dat wij dit vroeger zelf ook dagelijks deden, dus tsja, wat doe je dan. Onze meiden houden elkaars handen vast terwijl de één bovenop de glijbaan zit en de ander er aan hangt op het glij gedeelte. ‘Aaaah ik val, hou me vast’ hoort erbij. Genietend kijk ik toe, hoe kinderen zo veel kunnen met één simpele glijbaan.
En dan is daar de zandbak. Die verdraaide zandbak. Zo leuk om er in te spelen, kastelen bouwen, zacht zand maken, we deden het vroeger zelf ook dagelijks. Gelukkig hebben wij een zandbak die dicht kan, want anders mag je voor elk zandbakbezoek eerst de hele bak nog omspitten op zoek naar ondingen van harige beesten op vier poten. Bah, nee geef mij maar een zandbak die dicht kan. Bij ons verandert het deksel zelfs in bankjes als je hem open doet, wat voor de kids natuurlijk ideaal is. Heerlijk zitten in de zandbak zodat je extra veel zand in je schoenen, je sokken, tussen je tenen en als je geluk hebt, zelfs in je onderbroek krijgt.

Eigenlijk zou ik me er niks van aan willen trekken en alles lekker overal laten zitten en liggen, maar dat past niet in ons o zo nette huis. Mijn perfectionisme, die zich vooral terug laat zien in het schoonmaken denkt er namelijk anders over.
Waar ik in de winter misschien 1 keer in de 2 dagen stofzuig, doe ik dat in de lente en zomer minstens 1 keer per dag. Waarom is dat voor ons zo’n probleem, terwijl onze voorouders leefden in een hutje op het zand? Zij hadden de zandbak letterlijk in huis. Eigenlijk zou dat ook beter zijn. Als je een zandbak in je huis hebt, merk je ook in de zomer niet die korreltjes zand aan je voeten als ze weer eens buiten hebben gespeeld in dat onding. Het blijft ook gewoon overal, dat verdraaide zand. Hebben ze één dag buiten gespeeld, vind ik zand in de gang, in de woonkamer, op de trap, een heel spoor naar boven hun slaapkamers in en het ligt dan zelfs in hun bed. Van één dag mensen, één dag.. En nee, ik geloof niet dat het zandmannetje het hele huis bezaaid wanneer hij de meiden ’s avonds een bezoekje brengt. Dit is het werk van onze engeltjes, want dat zijn het. Zij kunnen er ten slotte niks aan doen, ze hebben alleen maar gespeeld.
Dat verdraaide zand. Als het nou eens daar bleef, waar het hoort. Ik zie maar één oplossing, we doen het gewoon zoals onze voorouders doen, we nemen een zandbak in huis.

 

Het verzameldoosje

Mijn oudste dochter mag graag alles verzamelen wat ze maar tegenkomt buiten: veertjes steentjes, dopjes enz. , en alles wat ze vindt moet ook mee naar haar kamer. Natuurlijk wordt je dan als mama zijnde soms knettergek van alle rommel die je daarvan krijgt. Dus gaf ik haar een doos waar ze al haar verzamel dingen in mocht doen.

Alles wat daarbuiten ligt ruimt mama op met schoonmaken. Zo gezegd zo gedaan en dat werkt goed, ze heeft haar eigen verzameldoos met de schatten van de dag. En als de doos vol zit dan gaat ze met lijm en plakband aan de slag om er iets moois van te maken, zo heeft ze laats een verentooi gemaakt van alle veren die ze had. Die ze dan met trots het liefst elke dag zou willen dragen, schaamteloos, geweldig aan een kant dat ze vol op gaat in haar beleving en fantasie, en aan de andere moet je soms daar een beetje de rem opzetten om haar er voor te behoeden dat ze niet word nagekeken van: daar gaat dat weer meisje met die verentooi. Dat is dan weer de kunst van ouderschap om daar weer de balans in te vinden van wanneer je ze vrij laat en wanneer niet. Verder maakt mijn dochter graag kettingen en armbanden van steentjes en schelpen of ze maakt hele slingers van al gevonden verwerpen en die hangt ze dan in haar kamer op.

Dochter lief heeft ook altijd een paar vaste plekke waar ze even moet kijken als ze buiten speelt of er weer een veertje valt te score dan. Het liefst wil ze elk weekend wel naar het grientsveenparkje ( vergrote kinderboerderij) ze hebben daar onder andere fazanten, pauwen eenden om mooie veren te zoeken en natuurlijk kun je ook andere dieren bekijken en evt. aaien/voeren, en verder is het ook leuk om daar te spelen in de speeltuinen die daar zijn.

Opboksen

Kennelijk is het gebruikelijk om je kind vanaf de vijfde verjaardag een partijtje te laten geven. Zo ook wij. De kleuter werd vijf en we vierden een K3 partijtje. Slingers, tafelkleed, bekers en bordjes met drie vrolijke kindvrouwtjes erop.

Na het uitpakken van de cadeaus, versierden vijf meisjes cake en daarna begonnen de ouderwetse spelletjes: koekhappen, ezeltje-prik (maar dan met een microfoon en een print van Josje op de deur), stoelendans en kleurplaten. We eindigden met een heuse grimeur die de meisjes voor 40 euro per uur tot wonderschone prinsessen omtoverde. Toen ze zes werd we deden alles nog eens dunnetjes over, maar dan met Frozen als geijkte thema. Maar exit grimeur – zo’n kinderverjaardag is al duur zat. Onze dochter en haar vriendinnen hadden de middag van hun leven: iedereen tevreden.

Enter de andere partijtjes. De kleuter had er maar liefst drie in twee weken tijd. Alle drie met Frozen als thema. Feestje één: spelen bij een indoorspeeltuin, want het weer viel tegen. Prima partijtje leek me. Partijtje twee duurde maar liefst van twee tot half 7. Nou nou, dacht ik nog, die moeder vindt het echt leuk. Maar moeder had een entertainbedrijf ingehuurd: een kwieke dame sjouwde kisten en koffers de woning in. Mijn kind kwam als beeldschone ijsprinses geschminkt thuis, mét een veer in haar haar, een met foamklei versierde spiegel in haar hand en een pizza achter haar kiezen.
Ik was onder de indruk, maar voelde me gek genoeg ook een beetje afgetroefd. Waar ik nog van oude witte sokjes en kapok sneeuwballen had zitten naaien om een toren van Olafjes om te kegelen en om in als wak geschilderde schoenendozen te werpen, was er aan de andere kant van de straat een heel entertainmentteam ingezet. Kan ik komend jaar niet aan komen zetten met een eierrace, zaklopen of een of ander knutselwerkje. Ik moet maar vast gaan sparen, dacht ik, anders wil er niet eens iemand op mijn dochters verjaardag komen. En dan zit ze op haar dertigste in therapie omdat ze geen vriendinnen heeft, alleen omdat zij moest koekhappen op haar feestje. Ik zag het derde feestje met angst en beven tegemoet. Zou er nog iets overblijven van mijn reputatie als leuke moeder?

Opgewonden kwam mijn dochter die avond thuis. Er waren een échte Anna en Elsa geweest en ze had een ringetje gekregen! Er waren wat simpele bloemetjes op haar wang geschminkt, iets van het kaliber dat ik ook nog wel kan. Verder hoorde ik dat er ouderwets snoep uit bakken water moest worden gehapt en dat de oma van de jarige job pannenkoeken had gebakken. Ik haalde opgelucht adem. Hoewel ik nog geen idee heb wat ik over 11 maanden met zeven zevenjarigen ga doen, hoef ik er in ieder geval geen bijbaantje voor te nemen!

 

beeld: viralscape

Lidewij Lok

Lidewij Lok

Lidewij Lok is 31 jaar inmiddels getrouwd 8,5 jaar met Ronnie en moeder van 2 dochters Feline (8 jaar) Nicky (5 Jaar). Haar man heeft nog een dochter uit een eerder relatie Yvanka (18 jaar) zij komt in de weekenden. Verder is Lidewij pleegouder van haar eigen zusje van (18 jaar) totdat ze op zichzelf gaat.

Bij haar oudste dochter is vast gesteld dat ze ASS (Autisme Spectrum Stoornissen) heeft en ADHD, Yvanka heeft ook ASS en dyslexie en dyscaculie.Door deze samenstelling is het nooit saai en elk dag is het weer een verassing voor haar wat de dag brengt daardoor wordt mijn creatieve ouderschap kunde goed uitgetest. Lidewij heeft vele studies gevolgd onder andere magnetiseren, chrakra-healing, reikimaster, aromatherapie kinder-coaching counseling-specialisme creatieve en speltherapie. Op dit moment rond ze haar studie Remedial teacher af. Haar hobby’s zijn sieraden maken, schilderen, tekenen en lezen/schrijven. Ze vindt het leuk om te schrijven over het leven als gezin zelf, maar ook vanuit professional oogpunt.

Wat is Remedial teaching?

Een Leerkracht die ondersteunde lesgeeft onder de gewone lestijden. Een remedial teacher wordt vaak in geschakeld wanneer een leerling een lange tijd achterstand heeft op gelopen en dit niet kan worden op gehaald door zijn eigen leerkracht. Deze leerlingen hebben vaak bijles nodig of specifieke lessen op het gebied van taal of rekenen of sociale vaardigheden dit heeft vaak met leer- of gedragsprobleem/stoornis te maken zoals dyslexie en dyscalculie, ASS, ADHD of Nederlands als 2e taal. Een Remedial teacher maakt een plan op maat voor de betreffende leerling om zo les op maat te kunnen geven om zo de lesontwikkeling te optimaliseren. Dat gebeurd doormiddel van handelingsgericht werken: signalering, diagnostisering, remediëring, evaluatie. Deze manier van lesgeven is intensiever omdat je vaak in kleine groepjes werkt of individueel lesgeeft en dan structureel vaardigheden moet herhalen. Maar het resultaat is dan ook wel het werk waard zowel voor de leerling als voor de leerkracht.