**//sticky ads code//**

Barst!

Een tijdje geleden, ik stond net rustig onder de douche, werd er beneden luidkeels gehuild: de kleuter. Aangezien haar vader ook beneden was, maakte ik me niet al te veel zorgen. Even later ging de badkamerdeur open en het nog altijd krijsende kind verschool zich achter haar vader.

Schokschouderend van het huilen kon zij geen antwoord geven op de vraag wat er gebeurd was. Dus vader vertelde dat hij, nadat hij even koffie had gemaakt, op de bank de iPad vond, in gebarsten toestand. Hij vroeg zich hardop af of de dreumes dat had gedaan, waarop de kleuter begon te brullen en vertelde dat ze er met haar knie op was gaan zitten.

Wat had haar er toe bewogen om het niet direct te vertellen? Dat het zou uitkomen, was een ding dat vaststaat. Dus waarom uitstellen van het onvermijdelijke? Wat gebeurde er in haar hoofd? Was het schaamte, of zou ze ook echt bang zijn geweest voor zijn reactie? Het was namelijk de tweede keer in zes maanden dat het scherm brak, door haar toedoen. Ze had deze keer makkelijk haar vijf jaar jongere zusje de schuld kunnen geven. Zou ze het hebben overwogen? En waarom deed ze het dan niet?

Ik vind het kinderbrein fascinerend. De stappen die een kind maakt in bijvoorbeeld het ontwikkelen van empathie of het verzinnen van leugens gaan langzaam maar zijn mooi om van dichtbij mee te maken. Zo snapt zij steeds beter wat haar gedrag bij iemand anders kan teweeg brengen. Dus dat het niet zo handig is om tegen beste schoolvriendin S. te zeggen dat buurmeisje J. je allerbeste vriendin ever is. En dat het voor de ander niet zo leuk is als je afspraken niet na komt. Hoewel ik vind dat ik, als opvoeder, een belangrijke rol speel in de ontwikkeling van dit gedrag, lijkt het er ook op dat het opgroeiende kind het ‘vanzelf’ leert.

Helaas wacht ik al zes jaar op haar besef van wederkerigheid: ik doe iets voor jou, jij doet iets voor mij. Afgaande op mijn eigen geschiedenis, leert ze deze les als ze zelf moeder wordt. Nog zo’n 25 jaar wachten dus.

(En de iPad? Die doet het nog, ook met barst. We werden niet boos. Wel zijn er nieuwe afspraken over het gebruik en met name over het opruimen ná gebruik.)

De baas in huis!

Wie is bij jullie de baas in huis? Soms lijkt het wel alsof kinderen de dienst uitmaken, als ze roepen moet je voor ze klaar staan. Op elk gewenst moment van de dag, ook ’s nachts. Jeanine verwoord het mooi in haar column!

In een constitutionele monarchie als Nederland zou je dit natuurlijk totaal niet verwachten. Maar bij ons thuis heerst er al enkele jaren een dictatuur. Hoe het is om gehoorzaam te zijn en gecommandeerd te worden? Helemaal te gek natuurlijk.
Met gekromde tenen lig ik in bed, onze meester is wakker en schreeuwt op een ijzingwekkende manier zijn commando’s naar me. Ik probeer het te negeren door de dekens over mijn hoofd te trekken maar hij is niet te stoppen. Zijn gejammer gaat door merg en been. Uiteindelijk ga ik gehoorzaam naar zijn kamer. Er volgt een onverstaanbaar gekerm en er wordt van me verwacht dat ik stel op sprong begrijp waar hij het over heeft. Ik stel hem wat vragen om erachter te komen wat hij nou eigenlijk bedoeld, uiteindelijk wijst hij met zijn vinger naar een voorwerp.  Hij duld geen tegenspraak dus doe ik wat me gezegd wordt en zorg dat zijn nachtelijke dorst gestild wordt. Een paar uur later nog voor de vogels zich aankondigen moet onze meester ons alweer hebben. Hij heeft het koud en wil graag gebruik maken van onze warmte. Ik schuif naar het randje van mijn bed en geef hem de ruimte. Ik probeer nog wat slaap te pakken maar al vrij snel is het tijd voor zijn dagelijkse dosis Frozen, boterham met pindakaas gepresenteerd in vier stukjes en een beker diksap. Ben ik iets vergeten dan zal me dat de rest van de dag achtervolgen. Als ik geluk heb mijn taken voltooid heb laat hij me meestal een uurtje bezig zijn met het huishouden onder voorwaarden dat wanneer hij de aandacht eist ik direct voor hem paraat sta.

Haha, natuurlijk laat ik me niet de hele dag rond commanderen, voor als je het nog niet doorhad, dit verhaal gaat over mijn driejarige zoontje. Maar afgelopen week heeft het gedrag van mijn kleine dictator me wel aan het denken gezet. Vragen als hebben we gefaald als ouder, geven we teveel toe en verwennen we hem te veel? Maar zover als ik weet staat hij al ver voor hij kon praten bekend als ‘de directeur’. Zijn eerste woordje was niet voor niets: Nu. Hij weet waarschijnlijk gewoon heel goed wat hij wil. Dat kan af en toe, nou ja meestal vre-se-lijk irritant zijn, maar stiekem vind ik het soms ook best komisch om hem zo vastberaden en dwingend te zien ( vooral als ik me hem inbeeld als een peuter in driedelig pak met Blackberry of miniatuur communistische leider.
Ik zal vast niet de enige zijn met zo’n resolute peuter. Of wel? Help …

Moederdag

Moederdag ligt in ’t verschiet en ineens denk ik met enige weemoed terug aan alle zelf geplakte, geknipte, gevouwen, gevlochten of beschilderde cadeaus waar mijn kinderen vroeger vol trots mee thuis kwam van school.

Een beschilderde dakpan, een beschilderde bloempot compleet met plantje, noem het maar op, ik heb het allemaal gehad, maar een kado sprong er toch wel heel erg uit. Dat kwam van dochterlief die in de Tina waar zij destijds lid van was een moederdagtip ontdekte die in de praktijk diende te worden gebracht teneinde mij de moederdag van het jaar te geven: Ontbijt in Bad. Nu was er een klein probleempje: wij hadden en hebben nog steeds: geen bad. Wat we wel hadden was een zwarte ronde kunststof cementbak die door de kinderen als poedelplaats kon worden gebruikt bij gebrek aan beter. Een bak waar de kinderen dan wel in konden rond spetteren maar die voor mij toch iets krapper…
Geen punt voor dochterlief die de bak die zondag vulde, rozenblaadjes op het water strooide en mij te kennen gaf dat ik erin mocht plaatsnemen, dan ging zij het ontbijt even halen beneden.
Even later zat ik (na me voorzichtig in het water te hebben laten zakken, waarbij de helft inclusief rozenblaadjes al over de rand gulpten) met opgetrokken knieën waarop een dienblad met eigengemaakte moederdag ontbijt balanceerde, klemvast in mijn cementbak te genieten van het gekookte eitje, de ietwat donkerbruin geroosterde boterham en het glas jus d’ orange terwijl dochterlief trots en manlief schaterend toekeken vanuit de deuropening.
Moederdag. Misschien is het inderdaad commerciële onzin, maar het levert wel leuke herinneringen op.

Moederdag; ik wil cadeautjes!

Deze dagen waar we nu midden in zitten zijn altijd wat vreemd. Dodenherdenking, Bevrijdingsdag en Moederdag. Allemaal dagen die behoorlijk wat emoties teweeg kunnen brengen. Iedereen heeft wel iets met een van deze dagen. Voor mij zijn dit alle drie bijzondere dagen waar ik meer mee heb dan Pasen, Kerstmis en mijn verjaardag bij elkaar.

Dit vooral omdat deze drie dagen niets te maken hebben met verplichtingen, of uitgekauwde tradities, maar alles met puur gemis, dankbaarheid en liefde. Mijn moeder roept al jaren dat ze niks geeft om Moederdag. Ze vindt het commerciële onzin en een bloemetje op die dag afgeven vind ze dan meer een verplicht iets, liever bloemen op een andere dag dus.

Nu ik zelf moeder ben vind ik Moederdag geweldig. Waarom? Om de cadeautjes die ik krijg! Schrijf ik dat nu serieus op? Ja, omdat ik dit meen. En dan bedoel ik niet dat ik een nieuwe telefoon wil of een koffiezetapparaat. Nee, een knutselwerkje met bij elkaar geraapte takken en blaadjes, of een gedichtje vol met spelfouten, een kleffe boterham met iets wat ik niet eens lust en slappe koffie. Dat zijn pas echt cadeautjes. En dan vooral om die snoetjes die het geven. Die met zoveel trots en liefde naar je kijken of je wel echt blij bent met je zojuist gekregen pracht. Dat is onbeschrijfelijk. Nu worden mijn meiden steeds groter dus de cadeautjes ook steeds professioneler. Afgelopen jaar was de koffie perfect, met heerlijke croissants en verse broodjes, precies zoals ik het lekker vind. En kreeg ik praktische cadeautjes die ik absoluut nodig had. De vragende blikken waren gelukkig nog hetzelfde. Dit jaar heb ik de jongste al menig steen zien meeslepen van de straat en menig potlood weggemoffeld zien worden, dus ik krijg iets zelfgemaakt, dat is zeker. Vind het nu al leuk! En de oudste is een hele tijd bezig geweest op de laptop. Ik ben zo benieuwd. Mijn moeder komt zaterdagavond langs en mijn band met haar is nog sterker geworden nu ik zelf kinderen heb. Ik weet nog dat een van de eerste dingen die ik me afvroeg was toen mijn dochter werd geboren of mijn moeder ook zoveel van mij houdt zoals ik direct deed van mijn dochter. Onbeschrijfelijk overweldigend, zoals zoveel aspecten van het moederschap. Zo ook het feit dat je zoveel van ze kan houden en ze ook zo onwijs achter het behang kan plakken tegelijkertijd. Ik kan niet wachten tot het zondag is. Dat ik wakker wordt en die twee vragende gezichtjes zie. Die bevestiging willen, dat ik blij ben met dat wat ze bedacht hebben. En dat ben ik nu al. Want de mooiste cadeautjes die ik ooit heb gehad zijn zij zelf!

Autisme en dierenliefde

Een kind dat autisme heeft is vaak moeilijk in staat om goed contact te leggen met volwassenen en andere kinderen, als er al contact is dan is dit vaak rechtlijnig. Evenwichtige interesse naar elkaar is er niet. Dieren kunnen daar veel beter op in spelen,ze voelen dit haarfijn aan en ze geven zoveel liefde aan iedereen en doordat ze zoveel plezier en aandacht krijgen worden kinderen veel eerder opener en spontaner.

Er wordt veel onderzoek gedaan naar dit onderwerp zoals aan de universiteit van Missouri-Columbia. Eerst dacht men alleen dat honden beter waren voor de sociale vaardigheden van autisten maar naar meerdere onderzoeken maakt het niet uit wat voor dier men gebruikt.Wat ik zelf ook gemerkt heb is dat kinderen met autisme of ADHD een hele sterke band hebben met dieren.
Onze dochter heeft ook enorme liefde voor onze hond en voor de pony waar ze een keer in de week op rijd tijdens paardrijles.Sinds dat we een hond hebben is de angst voor honden, dieren en beestjes na twee weken verdwenen en durft ze veel meer door met de hond te spelen. Natuurlijk heb je de verantwoording en verplichting bij een huisdier, het uitlaten, voeren, en de evt. medisch zorg. En het huis zal je vaker moeten schoonmaken door de hondenharen, maar toch zijn er ook vele voordelen aan wantje kind wordt opener, je heb een huisbewaker, je krijg meer beweging door uitlaten en je kinderen spelen automatisch veel meer buiten als je een hond heb en niet te vergeten de liefde die je krijgt van het dier. Onze dochter mocht na lang aandringen op paardrijden en direct na de eerste keer al bloeide ze op en was ze een heel andere meisje, ze had zoveel meer zelfvertrouwen. Zij had op een pony gereden en die luisterende naar haar en doet wat zij wil, en ze zijn zo lief mama waren haar woorden. Na elke les groeide ze meer in haar sociale ontwikkeling en zelfvertrouwen. Zelfs toen ze er een keer af viel ging ze er toch weer op en weer verder met de les, terwijl ze in andere gevallen van angst of pijn gillend weg rende. En op die manier van ontwikkelen blijf ze ons steeds weer verassen op een mooie manier waar ik zeker trots op ben. Onze dochter telt natuurlijk de hele week de dagen tot het weer maandag  is want dan mag ze weer paardrijden en op en af zadelen.De invloed van dieren op kinderen is mooi en verterend. Soms gaat het zoveel dieper,zodat een kind het beste uit zichzelf kan halen door een dierenvriend te zijn en dan kun je als ouders het alleen maar toe prijzen en met een glimlach toe kijken hoe ze zich ontwikkeld.

De zandbak in je huis

Een heerlijk zonnetje, fluitende vogels, baby dieren, bloeiende bloemen, groene bladeren aan de bomen, stuiterballende kinderen, het is weer lente!
Onze meiden spelen heerlijk buiten met onze gastkindjes.

De kinderen, inclusief de gastkindjes vinden de glijbaan toch wel de favoriet. Natuurlijk niet alleen om zomaar af te glijden. Dat zou te simpel zijn. Mijn oudste gastkindje van 5 jaar is een jongen en wat doen jongens? Juist, stoer doen, stunten, gevaar opzoeken. Hij klimt dan ook altijd op het hoogste punt van de glijbaan en springt zo naar beneden, of het niks is. Ik houd mijn hart iedere keer vast, maar ik weet dat ons kunstgras lekker zacht is en dat hij altijd op zijn handen en voeten land. Ik zou het kunnen verbieden natuurlijk, maar ik weet dat dit bij jongens hoort en dat wij dit vroeger zelf ook dagelijks deden, dus tsja, wat doe je dan. Onze meiden houden elkaars handen vast terwijl de één bovenop de glijbaan zit en de ander er aan hangt op het glij gedeelte. ‘Aaaah ik val, hou me vast’ hoort erbij. Genietend kijk ik toe, hoe kinderen zo veel kunnen met één simpele glijbaan.
En dan is daar de zandbak. Die verdraaide zandbak. Zo leuk om er in te spelen, kastelen bouwen, zacht zand maken, we deden het vroeger zelf ook dagelijks. Gelukkig hebben wij een zandbak die dicht kan, want anders mag je voor elk zandbakbezoek eerst de hele bak nog omspitten op zoek naar ondingen van harige beesten op vier poten. Bah, nee geef mij maar een zandbak die dicht kan. Bij ons verandert het deksel zelfs in bankjes als je hem open doet, wat voor de kids natuurlijk ideaal is. Heerlijk zitten in de zandbak zodat je extra veel zand in je schoenen, je sokken, tussen je tenen en als je geluk hebt, zelfs in je onderbroek krijgt.

Eigenlijk zou ik me er niks van aan willen trekken en alles lekker overal laten zitten en liggen, maar dat past niet in ons o zo nette huis. Mijn perfectionisme, die zich vooral terug laat zien in het schoonmaken denkt er namelijk anders over.
Waar ik in de winter misschien 1 keer in de 2 dagen stofzuig, doe ik dat in de lente en zomer minstens 1 keer per dag. Waarom is dat voor ons zo’n probleem, terwijl onze voorouders leefden in een hutje op het zand? Zij hadden de zandbak letterlijk in huis. Eigenlijk zou dat ook beter zijn. Als je een zandbak in je huis hebt, merk je ook in de zomer niet die korreltjes zand aan je voeten als ze weer eens buiten hebben gespeeld in dat onding. Het blijft ook gewoon overal, dat verdraaide zand. Hebben ze één dag buiten gespeeld, vind ik zand in de gang, in de woonkamer, op de trap, een heel spoor naar boven hun slaapkamers in en het ligt dan zelfs in hun bed. Van één dag mensen, één dag.. En nee, ik geloof niet dat het zandmannetje het hele huis bezaaid wanneer hij de meiden ’s avonds een bezoekje brengt. Dit is het werk van onze engeltjes, want dat zijn het. Zij kunnen er ten slotte niks aan doen, ze hebben alleen maar gespeeld.
Dat verdraaide zand. Als het nou eens daar bleef, waar het hoort. Ik zie maar één oplossing, we doen het gewoon zoals onze voorouders doen, we nemen een zandbak in huis.