**//sticky ads code//**

Kimberley van der Zwaag

Kimberley van der Zwaag werkt dagelijks met bijzondere kinderen die vastlopen in de huidige maatschappij. Dit doet ze in haar eigen praktijk voor kinder- en jeugdbegeleiding met óf zonder haar trouwe coachhond Jessy.
Kimberley gelooft er in dat er altijd een behoefte van het kind ligt achter het gedrag dat zij laten zien naar de buitenwereld. Graag onderzoekt ze deze behoeftes samen met ouders en kind. Het is haar favoriete onderwerp om over te praten, te lezen en te schrijven. Liever niet te zwaar, maar gewoon lekker nuchter, met beide benen op de grond. Ze weet als geen ander hoe het is om als hoogsensitief kind op te groeien in de huidige maatschappij. Gelukkig heeft Kimberley zichzelf na een lange zoektocht terug weten te vinden en doet ze  nu datgene waar ze gelukkig van word.  Ze voelt zich vereerd haar kennis en visie door te mogen geven aan iedereen die haar blogs onder ogen krijgt!

Positieve spanning en veel prikkels, hoe ga je er mee om?

Positieve spanning en veel prikkels, hoe ga je er mee om?

Zaterdagochtend, 7 uur. Stuiterend en kwetterend staat mijn dochter paraat om deze ‘fantastische dag’ te starten, vandaag is haar partijtje. Mijn hoofd, nog watterig van de slaap, kan het enthousiaste geweld van mijn dochter nog niet helemaal verwerken. Eerst maar een kop koffie!

Vanuit mijn ervaring met mijn kinderen, weet ik dat een partijtje, naast de positieve spanning, ook veel prikkels met zich meebrengt. De tekst “It’s my party and i cry if i want to” klopt helemaal! Om mijn kinderen, de gasten en mijzelf te beschermen, heb ik het beleid ingevoerd om een partijtje niet langer te laten duren dan 4 uur. 4 uur pret, spanning en prikkels, opgeteld met de tijd van voorbereiding en een stuiterend kind voor het feest begint, een hele opgave!

De reden dat ik er voor kies om het feest te laten eindigen voor het avondeten, is de kostbare tijd die nodig is om tot rust te kunnen komen en vervolgens rustig te kunnen slapen. Dit jaar wilde mijn dochter heel graag dat haar vriendinnen ook bleven eten, haar keuze en het proberen waard.

Het feest

Zaterdagmiddag 4 uur, het feest is in volle gang, maar dochterlief zit compleet overstuur boven in haar kamer. Mijn arme meisje is totaal overprikkeld, het is haar te druk en te luid. Had ik haar hiervoor moeten beschermen? Had ik nee moeten zeggen op haar wens om samen met haar vriendinnen patatjes te willen eten?
Tijd om de planning van het feest aan te passen en rust te brengen in de chaos van geluiden en springende meisjes. De spelletjes laat ik voor wat het is en zet de nieuwe film van K3 op, het werkt! Daar zit ze dan, duim in de mond, rood betraande oogjes, tussen haar beste vriendinnen op de bank. We gaan het redden!

Nadat de vriendinnen weer opgehaald zijn, kruipt ze tegen me aan op de bank en vertelt mij haar besluit. “Mama, volgend jaar wil ik mijn feestje precies hetzelfde, maar dan zonder avondeten!”
Ze heeft nu zelf ervaren, gevoeld en besloten. En ik weet nu dat mijn besluit om haar keuze te respecteren, veel heeft opgebracht en ons beiden wijzer heeft gemaakt!

Moeilijke woorden zijn beter te lezen dan makkelijke woorden

Moeilijke woorden zijn beter te lezen dan makkelijke woorden

Dat klinkt vreemd, maar toch is het zo! Moeilijke woorden zijn beter te lezen dan makkelijke woorden.

Sinds ik me ben gaan verdiepen in het beelddenken vallen allerlei puzzelstukjes op zijn plek.
Zo ook het fenomeen dat kinderen soms moeilijke woorden beter lezen dan makkelijkere woorden. Als kind kon ik struikelen over ‘omdat’ of ‘niets’. ‘Niets’ werd bijvoorbeeld ‘niks’. Hoe kan het dat sommige kinderen struikelen over ‘waarom’, maar ‘ridderkasteel’ wel goed lezen?

Inmiddels is ook dat puzzelstukje op zijn plek gevallen. Het zijn de woorden waar geen beeld van is, de zogenaamde ‘lege’ woorden. Want bij ‘ridderkasteel’ hebben ze een beeld, maar hoe ziet ‘omdat’ eruit of ‘ondanks’?

Daarom zie je vaak dat kinderen met een visuele voorkeur lang moeite blijven houden met deze woorden. Vaak worden ze vergeten, verhaspelt of lang gespeld.

Onze weg naar Passend Onderwijs

Onze weg naar Passend Onderwijs

Vol vertrouwen hebben wij ons gestort in de weg naar Passend Onderwijs voor onze dochter. Je wilt ten slotte het allerbeste voor je kind. Na ruim een jaar, waarin nog steeds de juiste begeleiding niet rond is en waarin we vaak boos, verdrietig en ook oprecht verbaasd en verwonderd zijn geweest door de bureaucratische doolhof waarin wij ons nu nog steeds in bevinden en waarin we nog steeds geen uitgang in hebben gevonden.

Het vreemde in deze hobbelweg vol gaten en stenen is dat iedereen die erbij betrokken is, ouders, school en instanties, het allerbeste voor hebben met onze dochter. Maar dat door alle regels die er zijn, eigenlijk niemand meer zicht heeft op hetgene waar het eigenlijk om gaat; efficiënte en goede hulp voor de kinderen op de basisschool. Regels die ook nog eens ieder schooljaar veranderen én alleen maar toegevoegd worden aan weer een nieuw protocol.

Veel professionals

Wij hebben in deze weg al meer dan 10 professionals gezien. Er is geobserveerd, vergaderd, een paar tips gegeven, doorgeschoven, weer geobserveerd, weer vergaderd, weer tips gegeven, weer doorgeschoven etc… Maar het lijkt er wel op dat het ‘eind’ ondertussen in zicht is.
Al deze oprecht betrokken professionals worden zelf ook enorm beperkt door de regels die er zijn. En omdat deze ieder schooljaar weer veranderen, kunnen ze door hun eigen werkdruk niet eens meer bijhouden wat er dit schooljaar weer veranderd is.

Dan praat ik nog niet eens over 1 instantie, maar de hulp die onze dochter nodig heeft is verdeeld over 2 instanties. Onze dochter heeft hulp nodig bij haar TOS en voor prikkelverwerking. De instantie die werkt met de TOS, doet niks met prikkelverwerking dus daar hebben we weer een andere professional van een andere instantie bij nodig.
Beide instanties hebben geobserveerd, vergaderd en doorgeschoven. Nu er bijna duidelijk is wat er gaat gebeuren, gaan ze wel samen vergaderen over de hulp die er geboden gaat worden zodat het niet dubbel gaat.

Hulpvraag

De hulpvraag is vanuit school gekomen en wij hebben alles gedaan wat school ons gevraagd heeft om te doen. Het is voor ons als ouders een enorme energieverslindende periode geweest, welke nog niet is afgelopen. Wij hebben ons vaak boos gevoeld en ik ook heel erg verdrietig bent geweest over de hele gang van zaken. Ik begrijp werkelijk niet hoe het zo ver heeft kunnen komen. Dat het onderwijs zo is doorgeslagen in protocollen en procedures. Dat wanneer er in november 2016 aan de ouders een zorg wordt geuit, er in januari 2018 nog steeds geen goede hulp ingezet heeft kunnen worden.

Gelukkig hebben wij onze zorg kunnen uiten aan de betrokken instanties. We hebben ons zegje mogen doen en er is naar ons geluisterd. Wij hopen echt dat deze doolhof vanaf de onderkant kan worden aangepakt. Het geld moet weer naar de scholen en de scholen moeten het vertrouwen krijgen dat zij echt wel weten hoe zij het beste het Passend Onderwijs voor hun leerlingen kunnen regelen. Het resultaat daarvan zal zijn dat er genoeg geld is om passend onderwijs te geven aan ieder kind. En dat iedereen die in het onderwijs werkt een passend salaris ontvangt.

Waarom een kind straf geven is niet de oplossing!

Waarom een kind straf geven is niet de oplossing!

Als je al tig keer hebt gewaarschuwd…  al drie keer uitgelegd hebt dat….  heb je soms gewoon geen beter idee dan een kind straf geven.. Je wilt dat je kind leert dat afspraken niet nakomen of gevaarlijk doen consequenties heeft…. Want als ze later groot zijn dan moeten ze toch zelfstandig kunnen functioneren….

Heb je weleens gecheckt voor jezelf of een kind straf geven heeft geholpen? Echt opgelost… zodat je kind het écht nooit meer deed…?

Meestal werkt het niet. Bovendien krijg je zelf bij straffen, ik in ieder geval wel, geen prettig gevoel. Het is toch een beetje machtsvertoon in de sfeer van: ‘Jij moet gewoon doen wat ik zeg, want ik ben hier de baas’. Het is vaak impulsief uit boosheid of machteloosheid.

Een kind even apart zetten is een veel gebruikte maatregel; even op de gang, even naar je kamer. Je hebt dan in elk geval de garantie dat het ‘foute gedrag’ (even) ophoudt, omdat je het kind buiten beeld zet. Je zegt tegen je kind; ‘Ga maar even afkoelen’, maar stiekem heb je zelf die time-out hard nodig; even tijd om kalm te worden of het gesprek, dat hierna zal volgen, voor te bereiden. Maar toch… een kind wegsturen… ik hou er niet van… je stuurt jouw hele kind weg en niet alleen dat ene stukje gedrag wat niet door de beugel kan. Bovendien is de oorzaak niet opgelost… dus volgende week gebeurt dit weer…

Kijk eens naar jezelf: Je wéét dat als je te hard rijdt dat je een bekeuring kan krijgen; toch dagen we het uit en remmen we alleen af als er een camera staat… Herkenbaar? En als je dan die prent hebt gekregen ben je toch een beetje geïrriteerd of boos op de politieagent… Huh?

En… ná die bekeuring; rij jij dan nooit meer te hard? 

Mmm, ook volwassenen corrigeren hun gedrag dus niet als ze straf krijgen. Misschien dat je een paar dagen, nou vooruit, een wéék rustig rijdt… daarna ben je de boete vergeten.

Het is dus belangrijk je af te vragen als je naar zo’n ultiem middel als een kind straf geven effect heeft. Straf levert vaak een verstoring in de verhouding op; zoals jij boos bent op de agent, zal jouw kind vooral boos zijn op jou en is de aanleiding al gauw vergeten. De discussie die volgt gaat dan vaker over de straf dan over het ‘delict’…

Wraak  is een natuurlijkere reactie (ik span een rechtszaak aan!) dan bezinning (wat kan ik anders doen om dit niet meer mee te hoeven maken?). Hoe voelt jouw kind zich als hij straf krijgt? Hoe voelde jij je toen je als kind straf kreeg?

Bovendien is de ‘straf’ vaak zwaarder dan het ongewenst gedrag anders is het namelijk voor het kind niet aantrekkelijk om te stoppen met  ‘stout doen’. Vaak straf uitdelen maakt het er in huis niet gezelliger op en het helpt ook niet eens…  Je hoort jezelf schreeuwen; ‘Omdat ik het zeg!!!’ en je voelt dat je geen zinnig argument meer over hebt…

Hoe dan wel?

Als we even de vergelijking met de bekeuring er bij houden; een boete helpt dus niet. Wat zou wel helpen? Een snelheidsbegrenzer lijkt mij een veel logischer straf. Ik zou me wel tien keer bedenken om te hard te rijden als ik het risico loop daarna voor enige tijd bijvoorbeeld niet harder te kunnen dan tachtig per uur. Dat betekent dus als je een straf geeft die in het verlengde ligt van de overtreding dat dat wél motiveert tot gedragsverandering.

Als je bepaald gedrag van je kind niet acceptabel vindt is het belangrijk dat je duidelijk vertelt welk gedrag je afkeurt en waarom: ‘Ik vind het heel vervelend als je mijn schaar leent en niet terug legt waar hij hoort, want als ik hem dan nodig heb grijp ik mis. Als ik hem volgende keer wéér moet zoeken, dan mag je hem niet meer lenen’. Hiermee verbind je een logische consequentie aan ongewenst gedrag en je legt uit welk gedrag je wel verwacht. Je geeft je kind een stuk verantwoordelijkheid om correct om te gaan met geleende spullen.

Waarom luisteren kinderen niet

En vergeet niet; kinderen zijn niet ongehoorzaam of stout om jou ongelukkig te maken, vaak is er iets anders aan de hand. Als je in contact blijft zul je de ware reden eerder vinden dan wanneer je de strijd aan bindt…

Jonge kinderen zijn vaak ‘stout’ als gevolg van hun nieuwsgierigheid. Als jij zegt; ‘je mag niet op de bank gaan springen’ roept dat onmiddellijk bij een peuter de vraag op; ‘hoe zou het zijn om op de bank te springen?’. Zoek liever samen een alternatief; leg uit; ‘een bank is om op te zitten, niet om op te springen’ en zoek samen iets waar je wel op kunt springen, zodat jouw kind wel zijn energie kwijt kan.

Bij oudere kinderen kun je samen een lijstje maken van mogelijke oplossingen of consequenties bedenken. Kinderen kunnen vanuit een hele andere invalshoek met creatieve en bruikbare ideeën komen. Als je alle oplossingen die jullie allebei bedacht hebben opschrijft (zonder erover in discussie te gaan) kun je daarna kijken of er iets bij staat wat jullie allebei een geschikte oplossing vinden. Kans van slagen veel groter omdat jouw kind heeft mee mogen denken.

 

 

 

 

Help! We hebben een pre-puber in huis!

Help! We hebben een pre-puber in huis!

Tegenspreken, soms arrogant of onbeleefd gedrag. Een eigen willetje en als dat niet is wat wij willen of vragen, met de ogen rollen alsof het knikkers zijn en fronsen met de wenkbrauwen. De slaapkamer is een vluchtoord voor lange tijd en de deuren vaak slaginstrumenten. Vraagje aan mijn ouders. Was ik vroeger ook zo? Dan verontschuldig ik me bij deze….

Ik weet dat het soms ergerlijke gedrag helemaal niet uitzonderlijk is en dat heel wat ouders hetzelfde lot delen. Kleine kinderen worden groot. En het moeilijke daarbij is dat ouders intussen ouder worden. Dat hun eigen gedrag van weleer vervaagt en dat ze soms minder geduld hebben en minder kunnen verdragen. Dus heel wat ouders kunnen zich verontschuldigingen bij (pre) pubers. Of is dat pedagogisch gezien geen goede zet?

Hij wandelt een soort heuvel op en zijn gedrag gaat met hem mee. Stap voor stap dichter naar de top. En bij iedere stap wordt de hormonenstroom iets heftiger. Om soms buiten de oevers te treden op de top. Maar als het een troost kan zijn: de heuvel en dus de wandeling gaan ook weer bergaf.

Het is ook wel boeiend om die calvarietocht te observeren. Niet makkelijk voor ons als toeschouwer, soms de geslagen hond, maar zeker niet voor de jongelui die op tocht moeten. We merken wel eens dat hij er nood aan heeft om af en toe te pauzeren en op zoek gaat naar een boei. Of tot plezier van mama, naar een uitgestoken hand. Indien hij daartoe in staat is. Want de hormonenstroom sleurt hem mee. Benieuwd waar en wanneer die zal eindigen.

Hij is hooggevoelig en dat maakt het waarschijnlijk heel wat moeilijker. Hij heeft graag controle over de dingen en dat is nu net moeilijk in die onvoorspelbare hormonenstroom. De aankomende puber wordt meegesleurd en gaat weleens kopje onder. We hebben al gemerkt dat hij soms dingen doet of zegt waarvan hij zelf staat te kijken.

Iemand anders neemt het roer over en dat kan hij absoluut niet verdragen. Dat verwart hem, maakt hem soms bang of boos. Bozer dan hij zelf vaak wil. Zoals iemand die met een bord smijt en daarna vol verbazing naar de scherven kijkt. Wij zijn bang of eerder ongerust voor de lichamelijke veranderingen. Haar hier en daar? Hou het maar. De eerste sprietjes knipt hij af. Uiteindelijk is dat onbegonnen werk want puberteit wint altijd. En vrienden ondergaan hetzelfde lot. Dat helpt.