**//sticky ads code//**
Het verlossende telefoontje

Het verlossende telefoontje

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het laatste deel.

Een paar dagen na de warme overdracht gaat de telefoon. Tegen alle regels in belt het VMBO ons alvast op. Onze dochter is alsnog van harte welkom. Dolblij zijn we met het inhoudelijke nieuws, maar ook met het gebaar. Want hiermee maakt het VMBO duidelijk dat ze echt snappen waar we vandaan komen.

Als een paar weken later de definitieve bevestiging van het VMBO binnenvalt met de post, kan onze blijdschap helemaal niet meer stuk. Pas dan vertel ik ons meisje deels wat er de afgelopen weken gebeurd is.

Inmiddels zit ons meisje op het VMBO in een basis/kader klas en ze doet het geweldig, ze haalt prachtige cijfers! Wat een verschil met twee jaar geleden. Ze leert snel en vlot. Idioom leren was twee jaar geleden nog ondenkbaar. Met haar bijzondere woordenschat en creatieve manier van onthouden was dat een groot probleem geworden. Maar dat is allemaal voorbij.

Eindelijk zit ze terug in het systeem

Eindelijk zit ze terug in het systeem, ondanks de mensen die daar nooit in geloofden. En ze zit nog goed op haar plaats ook.

Het verschil tussen dyslexie en een visuele disfunctie is ontzettend klein. Toch is het belangrijk om te weten waar het om gaat. Een visueel probleem leidt tot veel meer schade in het leven dan alleen het leren en lezen. Momenteel wordt er zo fanatiek gelabeld en wordt er al snel in een bepaalde richting gedacht. Een misdiagnose is zo gemaakt en dat kan ongelooflijk veel schade aanrichten.

Het is goed om te weten dat jij zelf aan het roer staat als ouder en dat is de reden van mijn blogjes over ons bijzondere avontuur. Je kunt als ouder soms een steuntje in de rug gebruiken. Het helpt om te zien dat het echt goed kan komen, ook al lijkt het nog zo uitzichtloos. Maar laat je niet zomaar iets aanpraten, zorg dat iedere keuze die je maakt dicht bij jezelf staat. Dan komt het echt goed.

Ik ben ook maar gewoon moeder

Ik ben ook maar gewoon moeder

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het elfde deel.

Boos

Na een paar weken ben ik nog steeds woedend. Ik ben ook maar gewoon moeder. Ik ben niet de deskundige die weet hoe je met faalangst om moet gaan. Mijn rol in dit verhaal is moeder zijn. Het is de rol van de AB’er om onze dochter centraal te stellen en tegen het systeem te beschermen. Bizar dat juist zij onze dochter voor de leeuwen wil gooien.

Ik vond het vorig jaar voorbarig om onze dochter in te lichten dat ze naar het VMBO mocht. Ons meisje was er op voorbereid dat ze misschien een jaar langer in groep 8 moest blijven. Nu rekent ze erop dat ze door kan. Stel dat het misgaat, dan betalen we een hoge prijs. Alle faalangsttraining voor niets. Na al het harde werken kan dit gewoon niet waar zijn. Ik vervloek mezelf dat ik opnieuw mensen heb vertrouwd en adviezen heb opgevolgd.

IQ-test

De IQ-test mag toch op school afgenomen worden. Vanuit school krijgen we alle medewerking, tegen de wens in van de AB’er weliswaar. We plannen een datum voor de test. Onze dochter weet nog steeds van niets. Zij denkt nog dat ze zeker naar het VMBO kan. Ze zit er vol van en geregeld hoor ik haar met vriendinnen praten over het voortgezet. Dan breekt mijn hart. Honderden keren vraag ik mezelf af hoe ik tegen onze dochter moet vertellen dat het alsnog niet doorgaat. Want als het misgaat, dan ligt die taak op mij te wachten. Ik ben zo lang sterk geweest, maar hier kan ik echt de moed niet meer voor opbrengen.

Een dag voor de geplande test komt het VMBO voor de warme overdracht bij de leerkracht. Op mijn verzoek en met goedvinden van school is de beelddenkcoach daarbij aanwezig. Aanvankelijk is het VMBO duidelijk: Er moet een IQ-test komen. De reden is niet het andere kind, waar de AB’er het over had. De reden is dat ze geschrokken zijn van Het Verslag. Gelukkig weten de leerkracht en de beelddenkcoach stap voor stap goed uit te leggen wat er is gebeurd en waarom dit verslag niet leidend mag zijn. Het VMBO draait al snel bij. Gelukkig!

Het VMBO draait al snel bij

Het VMBO geeft dan meteen aan dat de test niet meer hoeft, ze gaan intern in overleg en laten spoedig iets horen. Ze begrijpen hoe het zit, ze hebben geluisterd. Wij beslissen dezelfde avond dat de test wordt afgeblazen.

Wanneer we later vragen aan de AB’er waarom het verslag is meegestuurd antwoordt de AB’er dat het verplicht is. Ik vraag me af waar het is vastgelegd dat een achterhaald en ongeldig verslag meegestuurd moet worden, zelfs zonder toestemming van de ouders. Maar stel dat het wel verplicht is, waarom heeft ze dat niet gezegd tijdens het overleg, op het moment dat we de afspraak maakten om dit verslag te verwijderen? En nog erger: waarom is dit verslag niet meegenomen in het dossier in december? Het plan was juist om het dossier af te geven met de vraag hoe school daarmee omgaat. Ze overhandigt dan het volledige dossier, behalve het verslag.  Dat stuurt ze zonder toelichting een paar maanden later op tijdens de zakelijke overdracht. Onbegrijpelijk.

Ik kan best begrijpen dat er een fout wordt gemaakt. Maar deze fout zou zomaar het leven van onze dochter op de verkeerde koers kunnen zetten. Wanneer de AB’er mij had opgebeld en duidelijk had verteld wat er fout was gegaan dan had ik dit veel beter kunnen plaatsen en accepteren. Ze wil nu haar fout verbloemen over de rug van onze dochter.

Een sterk staaltje systeem denken

Een sterk staaltje systeem denken

Niet te geloven! Het is geen gewoonte van mij, maar nu vloek ik hardop, langdurig en hartgrondig. Zojuist heb ik de Ambulant Begeleider (AB’er) van onze dochter gesproken. Haar telefoontje kwam als donderslag bij heldere hemel. Na afgelopen kerst waren er geen zorgen meer. Nu belt de AB’er mij op: ‘Er is een vervelende situatie ontstaan. Het VMBO waar je dochter naar toe wil vraagt opeens om een IQ-test.’

Mijn mond valt open. Intussen praat de AB’er verder: ‘Ik ben meteen voor je aan de slag gegaan. Ik heb een paar praktijken voor je opgezocht die dit onderzoek kunnen verrichten.’ Vervolgens noemt ze als eerste dezelfde psycholoog waar de ellende is begonnen. De rest hoor ik niet eens meer.

Hier begrijp ik niets van. Dat het VMBO een test wil is bijzonder. Dat onze AB’er hierin wil meegaan vind ik nog veel erger. Er moet iets mis zijn gegaan in de overdracht. Bovendien heb ik er geen woorden voor dat de AB’er ijskoud aan ons dezelfde psycholoog voorstelt. Alsof zijn eerste misdiagnose nog niet erg genoeg was. Ze heeft weinig begrepen van het verhaal. Daarnaast wordt hiermee het advies van de leerkracht zomaar van tafel geveegd, dwars tegen reguliere afspraken in. Als ik daar een opmerking over maak lacht ze die een beetje weg.

Dat kan ze toch zelf ook wel bedenken!

Op mijn vraag of het verslag (dat vernietigd zou worden) mee is gestuurd komt nog geen duidelijk antwoord. Ik vraag aan de AB’er of ze samen met de leerkracht contact op wil nemen met het VMBO en wil bespreken dat het onlogisch is na afgelopen december om opeens met deze eis te komen. Ik wil dat ze uitlegt dat het uitvoeren van een IQ-test in dit stadium kans geeft op een valse uitslag, dit kan nog erg belastend zijn voor onze dochter. Dat we graag de reden willen weten van deze plotseling veranderde eis. Dat onze dochter heel duidelijk een heel leerbaar meisje is. Het stoom komt uit mijn oren. Dit hoef ik haar toch niet te vertellen, dat kan ze toch zelf ook wel bedenken! Het is haar werk!

De reden waar de AB’er telkens mee komt gaat over een ander kind waar het mis is gegaan. Hoe vervelend het ook is voor het betreffende kind, het zegt niets over onze dochter.

De AB’er belt later in mijn opdracht met het VMBO. Ze vergeet alleen dat ik had gevraagd dit samen met de leerkracht te doen en ze vergeet ook om er langs te gaan met alle methodetoetsen.  Ze heeft wel het VMBO gebeld en heeft aangegeven dat wij (ouders) niet mee willen werken aan een IQ-test. Dat helpt ontzettend. Nu twijfelt het VMBO aan de leerbaarheid van onze dochter én denken ze ook nog dat wij lastige ouders zijn. Conclusie: de eis blijft staan.

We willen niet opnieuw een valse uitslag

Naast de zakelijke overdracht is er ook een warme overdracht tussen VMBO en leerkracht. Deze moet nog plaatsvinden. Daarvoor komt het VMBO naar de basisschool toe. Intussen denken wij na hoe we het beste de IQ-test af kunnen nemen. We weten zeker dat de test weleens mis kan gaan als onze dochter voelt welke druk erachter staat. Haar faalangst zal zeker opspelen, daardoor kan ze het misschien letterlijk niet meer zien. We willen niet opnieuw een valse uitslag.

Er is een leerkracht binnen de basisschool die zelf ook deze test af kan nemen. De AB’er houdt dit echter tegen. Zij vindt dat er een onafhankelijke praktijk moet testen, dat is volgens haar de enige betrouwbare manier. Ik krijg haar maar niet uitgelegd dat een externe praktijk in ons geval alleen maar belemmerend kan werken.

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Dit was deel tien.

Succesvolle visuele training

Succesvolle visuele training

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het negende deel, over de visuele training.

Onze dochter krijgt vleugels

Tijdens de visuele training verandert onze wereld. Onze dochter krijgt vleugels. In zeer korte tijd fietst ze door de lesstof heen. Inmiddels zit ze in groep 8. Binnen 3 maanden doorloopt ze de lesstof van een schooljaar rekenen. Binnen 5 maanden doorloopt ze een jaar taal.

De leerkracht van groep 8 is al snel overtuigd dat dit een heel leerbaar kind is en dat ze thuishoort op het VMBO. De vooruitgang in de lesstof is nauwelijks bij te benen voor de leerkracht. Het is duidelijk dat de oogtraining werkt, ons meiske kan eindelijk kijken. Langzaam verdwijnt ook de hoofdpijn eindelijk naar de achtergrond.

Iedere twee weken moeten we terug op controle en krijgt onze dochter nieuwe oefeningen. We bespreken dan hoe het gaat. Deze sessie’s zijn voor ons soms net zo verbazend als het eerste onderzoek.

Ze krijgt een flipper. Een soort leesbril waarbij ze snel tussen een plus en min sterkte moet schakelen. Dat is een manier om snel scherp te stellen. Aan de ene kant ziet ze letters klein, aan de andere kant groot. Het is heel snel duidelijk dat de grote letters een probleem zijn. Dat is het tegenovergestelde van wat je verwacht. Ze gaat in discussie met haar trainer, ze was ervan overtuigd dat de grote letters het kleinste waren.

Ze wil het veel te goed doen

Hoe dat komt? Na de inspanning van de kleine letters blijft de focus vast zitten. Voor de grote letters moet ze ontspannen. Ontspannen kijken is voor haar  vrijwel onmogelijk. Typisch voor kinderen met faalangst, ze wil het veel te goed doen. Dit heeft weken geduurd om eruit te trainen, om te leren ogen ontspannen. En het blijft riskant, in nieuwe spannende situaties zit ze zo terug in de oude visuele stress.

We spreken tijdens een groot overleg af dat school het verslag van de psycholoog uit het dossier verwijdert. Mijn verzoek om het verslag ritueel te verbranden wordt niet ingewilligd, maar de shredder volstaat ook wat mij betreft. Het is een achterhaald verslag en inmiddels bijna vervallen, er zit een geldigheid op van twee jaar.

De leerkracht van groep 8 gaat in december samen met een inmiddels nieuw aangewezen AB’er op pad naar het VMBO waar onze dochter graag naar toe wil. De eerste AB’er is helaas langere tijd uit de roulatie.

De leerkracht en AB’er gaan alvast het volledige dossier aanbieden, van A tot Z, en ze bespreken daar wat de mogelijkheden in deze situatie zijn. We willen graag weten hoe de gekozen school omgaat met deze situatie. Een leerbaar kind met een loodzwaar dossier. Wat zou ik graag meegaan, maar ik moet dit overlaten aan twee professionals en zelf afstand houden.

Het VMBO is een school waar gedacht wordt in kansen

Het VMBO is een school waar gedacht wordt in kansen. We horen direct dat alles in kannen en kruiken is. Ze snappen het verhaal . De AB’er belt mij hier nog speciaal meteen dezelfde dag over op. Nog zo’n telefoongesprek dat ik nooit meer vergeet. Van opluchting lopen de tranen over mijn wangen..

Ik had niet verwacht dat het nu al rond zou zijn, ik zag dit gesprek als een eerste stap. Maar het is wel rond. Dat wordt mij meermaals bevestigd: ‘Vertel het je dochter gerust, zij mag volgend schooljaar van start op deze school.’  Geen aanvullende vragen meer, geen aanvullende toetsen meer, dat is de belofte.

We worden samen, mijn dochter en ik, op het VMBO uitgenodigd in januari. We worden hartelijk ontvangen en krijgen daar een fijne rondleiding. Er wordt onze dochter verteld waar ze komt te zitten en welke vakken ze gaat krijgen. We krijgen bijna het gevoel dat de rode loper uit ligt.

Geen slapeloze nachten en grijze haren meer. De strijd tegen het systeem is gestreden. Althans, dat dachten we wel voor een paar maanden.  

Wat doe je bij ongepast taalgebruik?

Wat doe je bij ongepast taalgebruik?

Soms kan je kind ineens een woord of zin uitspreken waar je als ouder van schrikt. Je vraagt je af waar hij dat heeft gehoord, en weet hij eigenlijk wel wat het betekent? Enigszins verbaast hoorde Laura haar 6 jarige zoontje zingen: “Ik voel me sexy and I know it”… Tijd voor een ‘wat-betekent-het-eigenlijk-lesje’…

Zoonlief zingt met een ongemakkelijk lachje op zijn gezicht en twee schuin omhoog kijkende ogen naar mij: “ik voel me sexy, and I know it”.
Enigszins verbaast en me afvragend of ik het wel goed hoorde reageer ik: “huh schatje, wat zing je? Zing het nog eens???”
Nu een beetje giechelend herhaalt hij “Ik voel me sexy and I know it”.
“Hmm oké, hoe kom je hier aan dan?” vraag ik hem.
“Dat zingt een meisje uit mijn klas steeds, hihi,” zegt hij terwijl hij me met onzekere, vragende ogen aankijkt.

Tijd voor een uitleg

Oké, hij is pas 6 jaar! Een meisje uit zijn klas, die dus ook 6 jaar is, zingt dit liedje… “Ik vind dat best wel een gek liedje voor iemand van 6 jaar hoor mop, weet je eigenlijk wat sexy betekent?” Hij schudt zijn hoofd. Tijd voor een ‘wat betekent het eigenlijk-lesje’ denk ik.

“Sexy past meer bij grote mensen mop.” Terwijl ik me afvraag hoe ik dit eens zal gaan uitleggen ga ik verder: “Als bijvoorbeeld een vrouw wil dat een man verliefd op haar wordt, kan ze bijvoorbeeld sexy doen.” Ik laat hem zien wat ik bedoel, ik loop een beetje met mijn heupen wiegend en draaiende schouders en doe een poging zwoel te kijken. “Sommige vrouwen doen dan een laag shirtje aan. Kijk zo!” Ik trek mijn hoge trui naar beneden. Alles behalve sexy besef ik me, maar zoonlief is gefocust en kijkt vol interesse naar het toneelstuk van zijn moeder. “Dan ziet die man een stukje van haar borsten en dan denkt die man: oelala, fietfieuw das een leuk chickie! En tja, dan wordt ie verliefd natuurlijk, omdat zij zo sexy doet, snap je?” zeg ik terwijl ik overdreven ‘sexy’ door de kamer paradeer.

Hij geniet, twinkelende oogjes en zijn koppie doet mee met mijn bewegingen. Ik denk dat ik duidelijk heb kunnen maken waarom ik dit thema voor volwassenen vind. Kinderen hoeven niet sexy te doen, te zijn of te voelen.
Enthousiast reageert hij “Maar mam, waarom doe jij dat dan niet, sexy? Ik wil namelijk een zusje!!!”

Komt dat woord uit mijn kind?

Je kind kan soms thuis komen met woorden die ze gehoord hebben van anderen. Het kunnen woorden zijn die uit een kindermond grappig klinken, maar tegelijk ook misplaatst en ongepast zijn. Of het zijn gewoonweg woorden waarvan je niet wilt dat je kind deze gebruikt.
Kinderen vangen woorden van elkaar op en soms hebben ze geen idee wat de betekenis ervan is. Misschien dat er op school om gelachen werd, klonk het gewoonweg stoer of als een interessant woord.

Verbieden of uitleggen?

Kinderen kunnen hierdoor soms dingen zeggen waar je als ouder met verbazing naar luistert of van kan schrikken. Geef je kind dan uitleg over wat de betekenis en waarde van dat woord heeft voor jou. Alleen je kind verbieden het woord nog uit te spreken of door boos te reageren zoals: “Wat zeg jij nou? Laat ik dat niet nog eens horen!” is niet genoeg. Je kind heeft geen idee waarom dat woord slecht of ongepast is, anders zou je kind dit waarschijnlijk ook niet zeggen.

Door je kind uitleg te geven over wat de betekenis van een woord is, leer je ze daarmee dat woorden emoties kunnen oproepen of ongepast kunnen zijn. Ze leren zich inleven in een ander en tegelijkertijd ervaart je kind dat het niet erg is dat ze niet alles weten en ze bij jou mogen leren.

Niet alles hoeft natuurlijk langdradig te zijn of zelfs met toneelstukjes uitgelegd te worden. Het is echter goed je te beseffen dat kinderen soms veel minder weten dan wij volwassenen soms denken of verwachten. Door hier bij stil te staan lukt het vaak beter met geduld dingen met je kind op te pakken zonder boos te hoeven worden. Het zijn kinderen en ze moeten nog zo veel leren in het leven. En hoe mooi is het dat je als ouder je kind hierbij kunt ondersteunen en begeleiden.

Wil je doorpraten over dit onderwerp? Stuur een mail naar: laura@watwel.nl

Visuele oefeningen

Visuele oefeningen

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het achtste deel.

De beelddenkcoach is hard aan het werk met onze dochter en wij thuis dus ook. Eind groep 6, en we zijn al kruislopend sommen tot 20 aan het oefenen. Soms zakt de moed me in de schoenen.

Maar toch, langzaam maar zeker gaat het beter. Onze dochter gaat vooruit. Kleine successen worden groots gevierd. We zien dat de onrust in het lijfje minder wordt. We zien stap voor stap de balans terugkomen. Langzaam neemt de faalangst wat af. Het gebeurt allemaal letterlijk voor onze ogen, al is het gevoelsmatig langzaam.

Het is tegenstrijdig. De druk eraf halen terwijl tijd onze grootste vijand is. We weten dat onze dochter het kan, alleen niet of we op tijd zijn. Redden we het wel om de gevraagde lesstof voor eind groep 8 behandeld te hebben? Ze werkt zo hard, we willen zeker geen nieuwe teleurstelling meer.

In overleg met de betrokkenen gaan we onze dochter voorbereiden dat ze misschien een jaar langer op de basisschool blijft. Twee keer groep 8, dat is twee keer de musical en twee keer kamp. Ze wordt er niet heel blij van maar ze begrijpt het wel. En twee keer kamp maakt een hoop goed.

Eind groep 7, heel veel oefeningen, overlegsituaties en hindernissen verder, zijn we flink opgeschoten. Toch is de beelddenkcoach niet helemaal tevreden. Ondanks alle oefeningen en groei verbetert het kijken van onze dochter niet. Ze verwijst ons alsnog naar een functioneel optometrist. Wat daar volgt is opnieuw een heftig verhaal.

Onze mond valt open van verbazing

We dachten dat we met alle oefeningen van afgelopen jaar toch al flink opgeschoten waren. Tijdens het onderzoek bij de FO (Functioneel Optometrist) valt onze mond open van verbazing. Wat heeft ze nog steeds een vertekend beeld. Onbegrijpelijk dat onze dochter zoveel vooruit is gegaan op school terwijl ze nog steeds zo slecht kan kijken. De fixatie disparatie zit nog veel dieper dan we dachten.

Het ruimtelijk inzicht van onze dochter is adembenemend slecht. Dat laat de FO heel duidelijk zien. Op zeer kleine afstand is het voor haar onmogelijk om de grootte van een object in te schatten. Levensgevaarlijk in het verkeer. Ze is ook een keer over haar voet gereden door een auto. Die ‘was ineens heel dichtbij’, volgens haar. We zijn nog steeds dankbaar dat er een kudde engeltjes op haar schouder heeft gezeten die ochtend, naast wat pijn aan de voet is ze goed weggekomen.  Maar oh, wat snap ik nu goed dat dit is gebeurd. Die auto haar totaal overrompeld.

Het kost nog steeds veel teveel moeite om te kijken, om de ogen samen te laten werken. Wanneer ze stilzit en even de tijd krijgt kan ze het wel, maar dat staat in geen enkele verhouding wat er nodig is op school. Bovendien loopt in de loop van de dag de energie terug en wordt het steeds moeilijker om scherp te stellen. Zoals een camera waar de batterij van leegloopt. Daarom ontstaat hoofdpijn in de loop van de dag.

Haar brein doet maar iets

Ze heeft geen dominant oog. Haar brein ‘doet maar iets’.  Dat geeft per definitie veel kijkproblemen maar zeker op school. Wanneer ze leest neemt afwisselend linkeroog  en rechteroog het lezen over, daar kan ze niets aan doen. Dat is exact hetzelfde leesprobleem als dyslectische mensen ervaren. De letters verspringen dan voortdurend.

Het brein is in staat om plaatjes af te maken. Je ogen zien iets en je brein laat je het beeld zien wat het meest waarschijnlijk is. Maar als de lijnen wiebelen kan je brein je ook flink voor de gek houden. Een extreme vorm van doorlopend gezichtsbedrog is het gevolg. Probeer maar eens een som uit te rekenen als je brein vertelt dat er een zes staat, waar voor ons overduidelijk een vijf staat afgebeeld.

Er is goed nieuws: dit kun je gewoon trainen, het valt te verhelpen. Maar het is opnieuw pittig. Wat volgt is opnieuw een heftig verhaal, maandenlang zware training die o.a. opnieuw hoofdpijn veroorzaakt.

Lees de hier de vorige blog van Astrid Een eigen kijk vraagt om een eigen leerlijn