**//sticky ads code//**
Visuele oefeningen

Visuele oefeningen

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het achtste deel.

De beelddenkcoach is hard aan het werk met onze dochter en wij thuis dus ook. Eind groep 6, en we zijn al kruislopend sommen tot 20 aan het oefenen. Soms zakt de moed me in de schoenen.

Maar toch, langzaam maar zeker gaat het beter. Onze dochter gaat vooruit. Kleine successen worden groots gevierd. We zien dat de onrust in het lijfje minder wordt. We zien stap voor stap de balans terugkomen. Langzaam neemt de faalangst wat af. Het gebeurt allemaal letterlijk voor onze ogen, al is het gevoelsmatig langzaam.

Het is tegenstrijdig. De druk eraf halen terwijl tijd onze grootste vijand is. We weten dat onze dochter het kan, alleen niet of we op tijd zijn. Redden we het wel om de gevraagde lesstof voor eind groep 8 behandeld te hebben? Ze werkt zo hard, we willen zeker geen nieuwe teleurstelling meer.

In overleg met de betrokkenen gaan we onze dochter voorbereiden dat ze misschien een jaar langer op de basisschool blijft. Twee keer groep 8, dat is twee keer de musical en twee keer kamp. Ze wordt er niet heel blij van maar ze begrijpt het wel. En twee keer kamp maakt een hoop goed.

Eind groep 7, heel veel oefeningen, overlegsituaties en hindernissen verder, zijn we flink opgeschoten. Toch is de beelddenkcoach niet helemaal tevreden. Ondanks alle oefeningen en groei verbetert het kijken van onze dochter niet. Ze verwijst ons alsnog naar een functioneel optometrist. Wat daar volgt is opnieuw een heftig verhaal.

Onze mond valt open van verbazing

We dachten dat we met alle oefeningen van afgelopen jaar toch al flink opgeschoten waren. Tijdens het onderzoek bij de FO (Functioneel Optometrist) valt onze mond open van verbazing. Wat heeft ze nog steeds een vertekend beeld. Onbegrijpelijk dat onze dochter zoveel vooruit is gegaan op school terwijl ze nog steeds zo slecht kan kijken. De fixatie disparatie zit nog veel dieper dan we dachten.

Het ruimtelijk inzicht van onze dochter is adembenemend slecht. Dat laat de FO heel duidelijk zien. Op zeer kleine afstand is het voor haar onmogelijk om de grootte van een object in te schatten. Levensgevaarlijk in het verkeer. Ze is ook een keer over haar voet gereden door een auto. Die ‘was ineens heel dichtbij’, volgens haar. We zijn nog steeds dankbaar dat er een kudde engeltjes op haar schouder heeft gezeten die ochtend, naast wat pijn aan de voet is ze goed weggekomen.  Maar oh, wat snap ik nu goed dat dit is gebeurd. Die auto haar totaal overrompeld.

Het kost nog steeds veel teveel moeite om te kijken, om de ogen samen te laten werken. Wanneer ze stilzit en even de tijd krijgt kan ze het wel, maar dat staat in geen enkele verhouding wat er nodig is op school. Bovendien loopt in de loop van de dag de energie terug en wordt het steeds moeilijker om scherp te stellen. Zoals een camera waar de batterij van leegloopt. Daarom ontstaat hoofdpijn in de loop van de dag.

Haar brein doet maar iets

Ze heeft geen dominant oog. Haar brein ‘doet maar iets’.  Dat geeft per definitie veel kijkproblemen maar zeker op school. Wanneer ze leest neemt afwisselend linkeroog  en rechteroog het lezen over, daar kan ze niets aan doen. Dat is exact hetzelfde leesprobleem als dyslectische mensen ervaren. De letters verspringen dan voortdurend.

Het brein is in staat om plaatjes af te maken. Je ogen zien iets en je brein laat je het beeld zien wat het meest waarschijnlijk is. Maar als de lijnen wiebelen kan je brein je ook flink voor de gek houden. Een extreme vorm van doorlopend gezichtsbedrog is het gevolg. Probeer maar eens een som uit te rekenen als je brein vertelt dat er een zes staat, waar voor ons overduidelijk een vijf staat afgebeeld.

Er is goed nieuws: dit kun je gewoon trainen, het valt te verhelpen. Maar het is opnieuw pittig. Wat volgt is opnieuw een heftig verhaal, maandenlang zware training die o.a. opnieuw hoofdpijn veroorzaakt.

Lees de hier de vorige blog van Astrid Een eigen kijk vraagt om een eigen leerlijn

Een eigen kijk vraagt om een eigen leerlijn

Een eigen kijk vraagt om een eigen leerlijn

Na Het Verslag starten we drie pittige trajecten op. Het medische traject, de beelddenkcoach en de derde is natuurlijk school, haar eigen leerlijn.

De mensen op school zijn net als wij ontzettend geschrokken. Deze uitkomst kon niemand voorspellen. School haalt direct alles uit de kast. Binnen hele korte tijd plannen we het eerste groot overleg met leerkrachten, Intern Begeleider (IB’er) en ze schakelen uit eigen beweging een Ambulant Begeleider (AB’er) in. Opnieuw ben ik dankbaar voor alle medewerking.

We bespreken op school dat onze keuze is gevallen op de beelddenkcoach en dat wordt zonder problemen gerespecteerd. Dat is geweldig nieuws voor ons. We schakelen zelf deze coach in en betalen er dus ook voor, tot zover bepalen we het zelf. Maar een interventie, ongeacht welke, kan pas slagen als er door alle partijen goed wordt samengewerkt. We zijn daarom erg blij dat de school hier voor open staat.

Met de AB’er boffen we ontzettend. Hij begrijpt heel goed wat er nodig is om de faalangst te verminderen. De beelddenkcoach en hij zitten op één lijn. Daardoor begrijpen ook leerkrachten en IB’er nog beter wat er nodig is en hoe ze dit in de praktijk kunnen toepassen.

We laten de normale leerlijn los

De volgende pittige beslissing volgt. We maken een eigen leerlijn voor onze dochter. Daarmee laten we de standaard leerlijn los. De leerkracht gaat bij onze dochter Cito-toetsen afnemen uit lagere groepen. De exacte leerachterstand brengen we op deze manier duidelijk in kaart. Vanaf daar gaan we weer opbouwen.

Deze testen geven opnieuw een schokkend resultaat. De lesstof uit groep 4 en 5 is los zand. De schooljaren op de vorige basisschool zijn verloren geweest. Onze dochter zat met haar kijkprobleem achter in de klas, meestal naast een drukke rommelkont. Ze kon het niet zien en niet horen, ze kon het niet volgen en is daardoor enorm achter gaan lopen op de rest. Naast de onnodige beschadiging en vaak ernstige hoofdpijn blijkt dat deze ellende ook voor niks is geweest.

We moeten de stof vanaf groep 4 weer op gaan pakken en een stevige basis leggen. Onze dochter gaat in lesstof jaren achteruit. We zien de noodzaak en we staan achter het besluit, maar makkelijk is anders. De AB’er helpt de leerkrachten waar hij kan om dit goed aan te pakken, geeft uitleg en stuurt.

Het leuke dingen boekje

Hij heeft ook een aantal eenvoudige en toch briljante ideeën. Zo wordt onze dochter op het spoor gezet om een leuke dingen boekje te maken. Gewoon een leuk boekje maken van alle beleefde successen. Dit vergroot meteen alles uit wat wel gelukt is. Leuk om te doen en om terug te lezen.

Het Samenwerkingsverband

De AB’er gaat samen met de IB’er een arrangement aanvragen bij het Samenwerkingsverband (SVB). Dat vraagt misschien om uitleg. Dit SVB is in plaats van de rugzakjes gekomen. Iedere regio in Nederland heeft een eigen SVB. Het SVB beheert voor alle scholen binnen die regio het budget en bepaalt welke school waarvoor budget ontvangt.

Het krijgen van een budget is niet eenvoudig. De toetsing is streng en omslachtig. De regelgeving is onduidelijk. Het hele plan is er destijds gekomen als kostenbesparende maatregel, het aantal rugzakjes moest teruggedrongen worden. Het aantal rugzakjes is ongetwijfeld verminderd maar kostenbesparend kan ik het niet noemen. Wat een verloren uren, wat omslachtig, wat een ambtenarij. We schrijven voor het SVB een plan, onze dochter gaat volgens het plan uitstromen op VMBO niveau. Hoewel dit haaks staat op het eerdere verslag krijgen we het budget uiteindelijk na 9 lange maanden en heel veel correcties wel toegewezen. Uiteraard wordt dit arrangement gevraagd zodat school extra uren en extra hulp in kan schakelen. Opnieuw helpt dit omslachtige, langlopende systeem in ieder geval niet de kinderen. Wat een kostbare tijd gaat er verloren

Lees ook Alles draait om balans

Waarom we de namen verwarren van onze kinderen

Waarom we de namen verwarren van onze kinderen

Je roept je kind en uit je mond ontsnapt de naam van je andere kind(eren) of geliefde. Soms passeren zelfs allen de revue voordat je de juiste naam te pakken hebt. Mij overkomt dit regelmatig. Ook kan ik je bekennen dat ik soms zelfs de namen verwar, als ik met anderen over mijn kinderen praat.

In mijn gezin nemen ze het over het algemeen voor lief, maar soms kan het ook ongemakkelijk zijn. Best begrijpelijk, zo ervaar ik het zelf ook wel eens als verwarrend. Het lijkt zomaar te gebeuren, want ik doe het echt niet bewust.

Misschien herken jij dit ook en ben je net als ik ook benieuwd naar het hoe en waarom dit gebeurt?

Cognitieve verwarring

Met mijn nieuwsgierige blik, al surfend op het web, stuitte ik op een zeer uitgebreid onderzoek.
Zo ontdekte ik dat het een heel normale cognitieve verwarring is! Het heeft dus niets te maken met een slecht geheugen of het ouder wordende brein😉

Mapjes

Ons brein organiseert informatie in verwante groepen met een mentaal archiefsysteem dat het semantische netwerk wordt genoemd. Zie het als verschillende mapjes waar namen van familie en vrienden in worden opgeslagen. Het semantische netwerk  groepeert  deze informatie  samen  om het in ons geheugen vast te leggen, zodat we het op een later tijdstip kunnen terugvinden.

Vanuit liefde

Wanneer wij dus als ouder de verkeerde naam van ons kind gebruiken, zit de naam die wordt gebruikt ‘in overweldigende mate’ in dezelfde categorie. Het zit dan in dezelfde (I love my family) map.
Als we één naam uit deze map moeten halen, zijn we geneigd langs alle namen te gaan. Dus, de volgende keer dat we de namen van onze kinderen verwarren, weten we dat het vanuit liefde is.

Hoe dichter je bij iemand bent, hoe waarschijnlijker het is dat je hun namen door elkaar haalt.

Extra weetjes
-Moeders verwarren vaker dan vaders
-Het lijkt erop dat honden, als enige huisdier, ook in dezelfde (I love my family) map zitten.
-Ouders zijn meer geneigd om met de verkeerde naam van een kind te komen als ze moe, gefrustreerd of boos zijn.

Stella KinderJeugdCoach heeft ook een Facebook pagina. Hier vind je verschillende artikelen, columns van Stella, tips, leuke en handige weetjes…en meer…

Alles draait om balans

Alles draait om balans

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het zesde deel.

In eerste instantie ben ik sceptisch over het visuele verhaal. Onze dochter is namelijk twee jaar daarvoor al in het ziekenhuis geweest bij een orthoptist. Ik stel dus behoorlijk wat vragen aan de beelddenkcoach. Het wordt mij echter snel duidelijk dat in het ziekenhuis niet naar de oogsamenwerking gekeken wordt zoals de coach dat doet.

In het ziekenhuis wordt alleen gekeken of er een plus of min sterkte is. Met een bioptor kun je de oogsamenwerking checken, maar die wordt niet gebruikt in het ziekenhuis.

Fixatie disparatie

De fixatie disparatie is een rechtstreeks gevolg van actieve primaire reflexen, deze klachten gaan vaak hand in hand. Wanneer er primaire reflexen actief zijn kunnen linker en rechterhersenhelft niet goed schakelen. Als die samenwerking niet goed gaat, kunnen linker en rechteroog ook niet samenwerken. Het brein krijgt dan voortdurend wisselende beelden binnen die niet aansluiten. Beelden liggen over elkaar heen, het geeft een wazig, dubbel zicht. Dan is hoofdpijn die vaak op school ontstaat niet zo gek meer.

Wanneer de ogen van onze dochter te hard moeten werken om te kijken, kan haar brein dat soms niet meer aan. Het brein schakelt dan zelfs een oog uit, zo blijkt uit de testen. Het is schokkend om te zien hoe moeilijk het is voor onze dochter om een voorwerp met haar ogen te volgen. Haar ogen schieten alle kanten op. Ik schaam me bijna dat ik het zelf niet eerder heb gezien. Eigenlijk kun je dit niet missen.

De oogsamenwerking

Het verklaart ook waarom de IQ-test zo slecht uitpakte
Dat haar ogen zo slecht samenwerken maakt kijken erg lastig. Het verklaart ook waarom de IQ test zo slecht uitpakte. Probeer maar eens een doolhof te maken met wiebel-ogen en daardoor wiebel-lijnen.

Leren en lezen is voor een groot deel kijken. Ik snap nu dat dyslexie-achtige klachten een visuele achtergrond kunnen hebben. Sterker nog, ik denk dat dat heel vaak het geval is. Het trainen en verbeteren zal misschien niet alle problemen doen verdwijnen, maar veel dingen worden wel een stuk eenvoudiger.

Reflex integratie

We beginnen met reflex integratie. Want eerst moet het lijf in balans zijn, dan komt het brein in balans en daarna breng je pas de ogen in balans. Zolang er actieve reflexen zijn wordt er teveel gereageerd vanuit het centrale zenuwstelsel en dat staat verdere ontwikkeling in de weg.

We beginnen wel alvast met oogvolg-oefeningen en diverse links-rechts oefeningen, zoals de lazy eight. Dit is letterlijk een luie acht. De kinderen kunnen bijvoorbeeld het figuur van een luie acht lopen of tekenen. Een bekende braingym oefening die vaak wordt gebruikt om links en rechts beter te laten samenwerken.

Hoe meer ik leer over actieve reflexen en fixatie disparatie, hoe beter ik ga snappen waar het mis ging. En vooral ga ik met de dag beter begrijpen waarom de geboden hulp vanuit school niet helpt, hoe goed bedoeld het ook is. Onze dochter kan pas groeien als iemand haar in de juiste taal aanspreekt. Zolang haar brein niet rijp is kun je eindeloos proberen daar lesstof overheen te leggen. Dat gaat niet helpen. Eerst reflex integratie, braingym, leren in beeld en beweging en visuele oefeningen. Daarna komen we pas weer vooruit. Conclusie: terug naar de basis.

Vol vertrouwen starten we het traject, maar we zijn er nog lang niet. Op school staat ook nog veel werk te wachten.

Klik hier voor de afbeelding van een polotest van iemand met en zonder fixatie disparatie

Wat heeft prikkelgevoeligheid met een stoornis te maken?

Wat heeft prikkelgevoeligheid met een stoornis te maken?

Als moeder van een hooggevoelig en strong-willed meisje schrok ik me wezenloos, toen ze de diagnose ‘ADHD met autistische kenmerken’ opgelegd kreeg. We kregen het verzoek van de school van mijn dochter (5 jaar) om verder onderzoek te laten doen, omdat ze erg prikkelgevoelig is en moeite heeft met haar spraak..

Dat dit zou resulteren een diagnose: ADHD met autistische kenmerken (en een ernstige TOS) wekte een enorme weerstand in mij op. Hoe kan het zijn dat een kleuter van 5 deze diagnose krijgt, terwijl er mijn inziens helemaal geen sprake is van een stoornis, maar gewoon een simpele ondersteuningsbehoefte.

Tegenwoordig worden steeds meer jonge kinderen gediagnosticeerd met een psychiatrische stoornis. Dat klinkt heel zwaar en dat is het eigenlijk ook, want ADHD en ASS zijn vormen van een psychiatrische stoornis die zijn opgenomen in de DSMV; het diagnostisch manual dat wereldwijd gebruikt wordt door de psychiatrie.

Wanneer is iets een stoornis?

Je zou verwachten dat een kind dat een psychiatrische stoornis gediagnosticeerd krijgt thuis én op school grote problemen heeft. Echter, als je kind afwijkt van een gemiddeld kind op school, maar waar de thuissituatie geen significante problemen geeft, kan het toch deze diagnose kan krijgen. De belangrijkste reden hiervoor is dat het anders niet de juiste hulp op school kan krijgen.
Ik ben me daarom eens gaan verdiepen in de materie en kwam tot een verbazende (niet wetenschappelijk getoetste) conclusie

Wat is nu eigenlijk het ‘probleem’ of de ‘stoornis’?

Als ik me inlees in de ‘stoornissen’ die aan kinderen worden gegeven, valt mij één ding heel erg op en dat is dat bij bijna al deze ‘stoornissen’ de gevoeligheid voor (externe of interne) prikkels heel erg groot is. Iedere dag worden onze kinderen overvoerd met allerlei soorten ‘prikkels’, maar er wordt ze niet geleerd hoe ze hiermee om moeten gaan. In deze prikkelvolle maatschappij zou daar op school meer aandacht aan moeten worden besteed, zoals het geven van ontspanningsles.

Stoornis of spiegel?

Als we de ‘stoornis’ nu eens omdraaien… Houden deze kinderen ons niet een enorme spiegel voor? Zijn er in onze wereld niet veel teveel prikkels? Worden deze kinderen niet gewoon driftig en druk omdat ze continue overvoerd worden door prikkels?
Mijn dochter is een hooggevoelig meisje met een sterke wil, ook wel hooggevoelig en strong-willed genoemd. Ze heeft geen psychische stoornis, maar is gewoon een kleuter. Een kleuter die zichzelf probeert te beschermen door zich af te sluiten als ze teveel prikkels binnenkrijgt. Of daar heel druk door kan worden en soms zelfs een woedeaanval kan krijgen. In plaats van te kijken hoe zij alle prikkels moet verwerken, leert ze ons een hele grote les; de wereld is voor veel kinderen (en volwassenen) té prikkelvol.

Vanwege mijn hoogsensitiviteit is ons leven al heel erg ingericht op rust en structuur. Onze weekenden brengen wij graag met elkaar door en afspraken worden zorgvuldig gepland. Uitjes plannen wij nooit op een zondag want dan moet ze veel teveel prikkels verwerken terwijl de juf verwacht dat ze oplet op maandag. Ze is 5 jaar en moet dus naar school; thuisblijven voor prikkelverwerking mag in principe niet.

Balans

In onze prikkelvolle prestatiemaatschappij kampen veel mensen met een burn-out. De balans tussen draaglast en draagkracht is weg; Alles dient altijd meer te worden. ‘Stilstand is achteruitgang’ zegt men. Maar misschien moeten we juist wat vaker stil zijn. In de stilte verwerk je. Even een pas op je plaats maken en daarna weer rustig doorgaan. Dit zou eigenlijk een vast onderdeel moeten zijn van een schooldag; ontspanning.

Hoe ontspan je eigenlijk? Welke manieren om te ontspannen zijn er? Misschien komen veel prikkelgevoelige kinderen dan niet zo overprikkeld thuis, waar overprikkeling zich vaak uit in woedeaanvallen, driftbuien en slecht slapen en de volgende dag moeten ze gewoon weer door naar nog een prikkelvolle dag.

Maar om leren gaan met prikkels is niet alleen nodig op school, maar wij als ouders hebben hier ook een enorme verantwoordelijkheid in. We grijpen zelf ook te vaak naar de smartphone. Ik betrap mezelf er regelmatig op om nog even een appje te beantwoorden, terwijl mijn dochter al meerdere malen iets aan me heeft gevraagd. Dat is niet goed, want ik ben haar voorbeeld. Wat leer ik haar op deze manier? Daarom gaat mijn smartfoon nu uit als zij thuis is, want ik ben haar voorbeeld en zij is mijn spiegel.

Een eigen kijk op de wereld

Een eigen kijk op de wereld

Al een paar jaar bekijk ik telkens de website van een beelddenkcoach in onze buurt. Ik herken in bijna alles mijn dochter. Toch heb ik telkens het lef niet om deze coach te bellen. Op school laat ik meerdere keren tijdens gesprekken vallen dat ik mijn dochter ‘verdenk’ van beelddenken. Daar wordt niet enthousiast op gereageerd door de leerkrachten. Dus kies ik ervoor om het normale protocol te volgen en laat onze dochter testen door een erkend psycholoog / orthopedagoog.

Een dag nadat wij Het Verslag inclusief toelichting ontvangen hebben weet ik zeker dat ik in ieder geval niet het advies van de psycholoog op ga volgen.

De herkenbare website van de beelddenkcoach staat dichterbij dan ooit. Ik besluit nu eindelijk mijn gevoel te volgen en bel deze coach op. En dat is  één van de beste beslissingen geweest uit mijn leven. Dat had ik jaren eerder moeten doen. Ik wist het, ik voelde het, maar negeerde het. Uiteindelijk heeft dat doorsukkelen onze dochter beschadigd en heeft het enorm veel tijd gekost om alles te herstellen.

Er zijn maar weinig kinderen slecht leerbaar.

Tijdens het eerste telefoongesprek herken ik alles wat zij mij uitlegt. Bizar is dat. Het lijkt wel alsof ze mijn dochter kent. Zó bijzonder! Ze heeft erg veel ervaring, ook in het speciaal onderwijs. Haar woorden galmen nog lang na: ‘Maak je niet te druk Astrid. Niet doen. Er zijn maar erg weinig kinderen slecht leerbaar. Vlak ook je moedergevoel niet uit. Als jij denkt dat die uitslag niet klopt, dan is dat ook zo. Waarschijnlijk heeft jouw dochter gewoon op een andere manier ondersteuning nodig.’

Zo snel mogelijk maken we een afspraak. Ze gaat onze dochter testen, maar dan op een andere manier en op andere onderdelen. Daar komt een opvallend verslag uit. Onze dochter is inderdaad een beelddenker. Ze heeft ook nog actieve primaire reflexen. Dat vraagt uitleg.

Iedereen wordt geboren als beelddenker

Beelddenken is geen aandoening maar een manier van denken. Iedereen wordt geboren als beelddenker, in de loop van de tijd worden de meeste mensen taaldenker. Op de laatste groep is het onderwijs ingericht. Voor beelddenkers is het een stuk moeilijker in het bestaande schoolsysteem.

Vaak wordt het beelddenken minder naarmate het eenvoudiger wordt voor kinderen om in taal te denken. Als taaldenken niet vanzelf gaat, blokkeert er iets bij het kind. Die blokkade zit vaak in actieve primaire reflexen. Er zijn dan nog reflexen actief uit de baby-tijd. Sommige kennen we allemaal, zoals de zuigreflex en de grijpreflex. Maar er zijn nog veel meer reflexen. Die reflexen hebben alle baby´s maar op den duur zijn ze niet meer nodig en worden ze geïntegreerd. Dat integreren gebeurt door bepaalde bewegingen die bijna alle baby’s vanzelf maken.

In sommige gevallen gaat dat integreren niet vanzelf. Er blijven dan primaire reflexen actief. Dat zorgt voor veel problemen binnen het onderwijs. Je kunt dit verhelpen met reflex integratie oefeningen. Dit wordt in de reguliere zorg gezien als een alternatieve behandelmethode. Toch kan ik het alle ouders van kinderen met leerproblemen aanraden. De reguliere zorg richt zich op problemen en onmogelijkheden. Denkt in stoornissen en aandoeningen, allemaal niet of moeilijk te behandelen. Deze ‘alternatieve’ zorg helpt kinderen echt op weg.

Naast de actieve primaire reflexen heeft onze dochter ook een ernstige vorm van fixatie disparatie, dat is een visueel probleem. Onze dochter heeft letterlijk haar eigen kijk op de wereld. Dit wordt vastgesteld met een test die gemaakt wordt met een bioptor. De coach legt aan mij uit hoe dit werkt en wat er gebeurt. Ik heb heel wat te verwerken.