**//sticky ads code//**
Een sterk staaltje systeem denken

Een sterk staaltje systeem denken

Niet te geloven! Het is geen gewoonte van mij, maar nu vloek ik hardop, langdurig en hartgrondig. Zojuist heb ik de Ambulant Begeleider (AB’er) van onze dochter gesproken. Haar telefoontje kwam als donderslag bij heldere hemel. Na afgelopen kerst waren er geen zorgen meer. Nu belt de AB’er mij op: ‘Er is een vervelende situatie ontstaan. Het VMBO waar je dochter naar toe wil vraagt opeens om een IQ-test.’

Mijn mond valt open. Intussen praat de AB’er verder: ‘Ik ben meteen voor je aan de slag gegaan. Ik heb een paar praktijken voor je opgezocht die dit onderzoek kunnen verrichten.’ Vervolgens noemt ze als eerste dezelfde psycholoog waar de ellende is begonnen. De rest hoor ik niet eens meer.

Hier begrijp ik niets van. Dat het VMBO een test wil is bijzonder. Dat onze AB’er hierin wil meegaan vind ik nog veel erger. Er moet iets mis zijn gegaan in de overdracht. Bovendien heb ik er geen woorden voor dat de AB’er ijskoud aan ons dezelfde psycholoog voorstelt. Alsof zijn eerste misdiagnose nog niet erg genoeg was. Ze heeft weinig begrepen van het verhaal. Daarnaast wordt hiermee het advies van de leerkracht zomaar van tafel geveegd, dwars tegen reguliere afspraken in. Als ik daar een opmerking over maak lacht ze die een beetje weg.

Dat kan ze toch zelf ook wel bedenken!

Op mijn vraag of het verslag (dat vernietigd zou worden) mee is gestuurd komt nog geen duidelijk antwoord. Ik vraag aan de AB’er of ze samen met de leerkracht contact op wil nemen met het VMBO en wil bespreken dat het onlogisch is na afgelopen december om opeens met deze eis te komen. Ik wil dat ze uitlegt dat het uitvoeren van een IQ-test in dit stadium kans geeft op een valse uitslag, dit kan nog erg belastend zijn voor onze dochter. Dat we graag de reden willen weten van deze plotseling veranderde eis. Dat onze dochter heel duidelijk een heel leerbaar meisje is. Het stoom komt uit mijn oren. Dit hoef ik haar toch niet te vertellen, dat kan ze toch zelf ook wel bedenken! Het is haar werk!

De reden waar de AB’er telkens mee komt gaat over een ander kind waar het mis is gegaan. Hoe vervelend het ook is voor het betreffende kind, het zegt niets over onze dochter.

De AB’er belt later in mijn opdracht met het VMBO. Ze vergeet alleen dat ik had gevraagd dit samen met de leerkracht te doen en ze vergeet ook om er langs te gaan met alle methodetoetsen.  Ze heeft wel het VMBO gebeld en heeft aangegeven dat wij (ouders) niet mee willen werken aan een IQ-test. Dat helpt ontzettend. Nu twijfelt het VMBO aan de leerbaarheid van onze dochter én denken ze ook nog dat wij lastige ouders zijn. Conclusie: de eis blijft staan.

We willen niet opnieuw een valse uitslag

Naast de zakelijke overdracht is er ook een warme overdracht tussen VMBO en leerkracht. Deze moet nog plaatsvinden. Daarvoor komt het VMBO naar de basisschool toe. Intussen denken wij na hoe we het beste de IQ-test af kunnen nemen. We weten zeker dat de test weleens mis kan gaan als onze dochter voelt welke druk erachter staat. Haar faalangst zal zeker opspelen, daardoor kan ze het misschien letterlijk niet meer zien. We willen niet opnieuw een valse uitslag.

Er is een leerkracht binnen de basisschool die zelf ook deze test af kan nemen. De AB’er houdt dit echter tegen. Zij vindt dat er een onafhankelijke praktijk moet testen, dat is volgens haar de enige betrouwbare manier. Ik krijg haar maar niet uitgelegd dat een externe praktijk in ons geval alleen maar belemmerend kan werken.

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Dit was deel tien.

Succesvolle visuele training

Succesvolle visuele training

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het negende deel, over de visuele training.

Onze dochter krijgt vleugels

Tijdens de visuele training verandert onze wereld. Onze dochter krijgt vleugels. In zeer korte tijd fietst ze door de lesstof heen. Inmiddels zit ze in groep 8. Binnen 3 maanden doorloopt ze de lesstof van een schooljaar rekenen. Binnen 5 maanden doorloopt ze een jaar taal.

De leerkracht van groep 8 is al snel overtuigd dat dit een heel leerbaar kind is en dat ze thuishoort op het VMBO. De vooruitgang in de lesstof is nauwelijks bij te benen voor de leerkracht. Het is duidelijk dat de oogtraining werkt, ons meiske kan eindelijk kijken. Langzaam verdwijnt ook de hoofdpijn eindelijk naar de achtergrond.

Iedere twee weken moeten we terug op controle en krijgt onze dochter nieuwe oefeningen. We bespreken dan hoe het gaat. Deze sessie’s zijn voor ons soms net zo verbazend als het eerste onderzoek.

Ze krijgt een flipper. Een soort leesbril waarbij ze snel tussen een plus en min sterkte moet schakelen. Dat is een manier om snel scherp te stellen. Aan de ene kant ziet ze letters klein, aan de andere kant groot. Het is heel snel duidelijk dat de grote letters een probleem zijn. Dat is het tegenovergestelde van wat je verwacht. Ze gaat in discussie met haar trainer, ze was ervan overtuigd dat de grote letters het kleinste waren.

Ze wil het veel te goed doen

Hoe dat komt? Na de inspanning van de kleine letters blijft de focus vast zitten. Voor de grote letters moet ze ontspannen. Ontspannen kijken is voor haar  vrijwel onmogelijk. Typisch voor kinderen met faalangst, ze wil het veel te goed doen. Dit heeft weken geduurd om eruit te trainen, om te leren ogen ontspannen. En het blijft riskant, in nieuwe spannende situaties zit ze zo terug in de oude visuele stress.

We spreken tijdens een groot overleg af dat school het verslag van de psycholoog uit het dossier verwijdert. Mijn verzoek om het verslag ritueel te verbranden wordt niet ingewilligd, maar de shredder volstaat ook wat mij betreft. Het is een achterhaald verslag en inmiddels bijna vervallen, er zit een geldigheid op van twee jaar.

De leerkracht van groep 8 gaat in december samen met een inmiddels nieuw aangewezen AB’er op pad naar het VMBO waar onze dochter graag naar toe wil. De eerste AB’er is helaas langere tijd uit de roulatie.

De leerkracht en AB’er gaan alvast het volledige dossier aanbieden, van A tot Z, en ze bespreken daar wat de mogelijkheden in deze situatie zijn. We willen graag weten hoe de gekozen school omgaat met deze situatie. Een leerbaar kind met een loodzwaar dossier. Wat zou ik graag meegaan, maar ik moet dit overlaten aan twee professionals en zelf afstand houden.

Het VMBO is een school waar gedacht wordt in kansen

Het VMBO is een school waar gedacht wordt in kansen. We horen direct dat alles in kannen en kruiken is. Ze snappen het verhaal . De AB’er belt mij hier nog speciaal meteen dezelfde dag over op. Nog zo’n telefoongesprek dat ik nooit meer vergeet. Van opluchting lopen de tranen over mijn wangen..

Ik had niet verwacht dat het nu al rond zou zijn, ik zag dit gesprek als een eerste stap. Maar het is wel rond. Dat wordt mij meermaals bevestigd: ‘Vertel het je dochter gerust, zij mag volgend schooljaar van start op deze school.’  Geen aanvullende vragen meer, geen aanvullende toetsen meer, dat is de belofte.

We worden samen, mijn dochter en ik, op het VMBO uitgenodigd in januari. We worden hartelijk ontvangen en krijgen daar een fijne rondleiding. Er wordt onze dochter verteld waar ze komt te zitten en welke vakken ze gaat krijgen. We krijgen bijna het gevoel dat de rode loper uit ligt.

Geen slapeloze nachten en grijze haren meer. De strijd tegen het systeem is gestreden. Althans, dat dachten we wel voor een paar maanden.  

Wat doe je bij ongepast taalgebruik?

Wat doe je bij ongepast taalgebruik?

Soms kan je kind ineens een woord of zin uitspreken waar je als ouder van schrikt. Je vraagt je af waar hij dat heeft gehoord, en weet hij eigenlijk wel wat het betekent? Enigszins verbaast hoorde Laura haar 6 jarige zoontje zingen: “Ik voel me sexy and I know it”… Tijd voor een ‘wat-betekent-het-eigenlijk-lesje’…

Zoonlief zingt met een ongemakkelijk lachje op zijn gezicht en twee schuin omhoog kijkende ogen naar mij: “ik voel me sexy, and I know it”.
Enigszins verbaast en me afvragend of ik het wel goed hoorde reageer ik: “huh schatje, wat zing je? Zing het nog eens???”
Nu een beetje giechelend herhaalt hij “Ik voel me sexy and I know it”.
“Hmm oké, hoe kom je hier aan dan?” vraag ik hem.
“Dat zingt een meisje uit mijn klas steeds, hihi,” zegt hij terwijl hij me met onzekere, vragende ogen aankijkt.

Tijd voor een uitleg

Oké, hij is pas 6 jaar! Een meisje uit zijn klas, die dus ook 6 jaar is, zingt dit liedje… “Ik vind dat best wel een gek liedje voor iemand van 6 jaar hoor mop, weet je eigenlijk wat sexy betekent?” Hij schudt zijn hoofd. Tijd voor een ‘wat betekent het eigenlijk-lesje’ denk ik.

“Sexy past meer bij grote mensen mop.” Terwijl ik me afvraag hoe ik dit eens zal gaan uitleggen ga ik verder: “Als bijvoorbeeld een vrouw wil dat een man verliefd op haar wordt, kan ze bijvoorbeeld sexy doen.” Ik laat hem zien wat ik bedoel, ik loop een beetje met mijn heupen wiegend en draaiende schouders en doe een poging zwoel te kijken. “Sommige vrouwen doen dan een laag shirtje aan. Kijk zo!” Ik trek mijn hoge trui naar beneden. Alles behalve sexy besef ik me, maar zoonlief is gefocust en kijkt vol interesse naar het toneelstuk van zijn moeder. “Dan ziet die man een stukje van haar borsten en dan denkt die man: oelala, fietfieuw das een leuk chickie! En tja, dan wordt ie verliefd natuurlijk, omdat zij zo sexy doet, snap je?” zeg ik terwijl ik overdreven ‘sexy’ door de kamer paradeer.

Hij geniet, twinkelende oogjes en zijn koppie doet mee met mijn bewegingen. Ik denk dat ik duidelijk heb kunnen maken waarom ik dit thema voor volwassenen vind. Kinderen hoeven niet sexy te doen, te zijn of te voelen.
Enthousiast reageert hij “Maar mam, waarom doe jij dat dan niet, sexy? Ik wil namelijk een zusje!!!”

Komt dat woord uit mijn kind?

Je kind kan soms thuis komen met woorden die ze gehoord hebben van anderen. Het kunnen woorden zijn die uit een kindermond grappig klinken, maar tegelijk ook misplaatst en ongepast zijn. Of het zijn gewoonweg woorden waarvan je niet wilt dat je kind deze gebruikt.
Kinderen vangen woorden van elkaar op en soms hebben ze geen idee wat de betekenis ervan is. Misschien dat er op school om gelachen werd, klonk het gewoonweg stoer of als een interessant woord.

Verbieden of uitleggen?

Kinderen kunnen hierdoor soms dingen zeggen waar je als ouder met verbazing naar luistert of van kan schrikken. Geef je kind dan uitleg over wat de betekenis en waarde van dat woord heeft voor jou. Alleen je kind verbieden het woord nog uit te spreken of door boos te reageren zoals: “Wat zeg jij nou? Laat ik dat niet nog eens horen!” is niet genoeg. Je kind heeft geen idee waarom dat woord slecht of ongepast is, anders zou je kind dit waarschijnlijk ook niet zeggen.

Door je kind uitleg te geven over wat de betekenis van een woord is, leer je ze daarmee dat woorden emoties kunnen oproepen of ongepast kunnen zijn. Ze leren zich inleven in een ander en tegelijkertijd ervaart je kind dat het niet erg is dat ze niet alles weten en ze bij jou mogen leren.

Niet alles hoeft natuurlijk langdradig te zijn of zelfs met toneelstukjes uitgelegd te worden. Het is echter goed je te beseffen dat kinderen soms veel minder weten dan wij volwassenen soms denken of verwachten. Door hier bij stil te staan lukt het vaak beter met geduld dingen met je kind op te pakken zonder boos te hoeven worden. Het zijn kinderen en ze moeten nog zo veel leren in het leven. En hoe mooi is het dat je als ouder je kind hierbij kunt ondersteunen en begeleiden.

Wil je doorpraten over dit onderwerp? Stuur een mail naar: laura@watwel.nl

Visuele oefeningen

Visuele oefeningen

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het achtste deel.

De beelddenkcoach is hard aan het werk met onze dochter en wij thuis dus ook. Eind groep 6, en we zijn al kruislopend sommen tot 20 aan het oefenen. Soms zakt de moed me in de schoenen.

Maar toch, langzaam maar zeker gaat het beter. Onze dochter gaat vooruit. Kleine successen worden groots gevierd. We zien dat de onrust in het lijfje minder wordt. We zien stap voor stap de balans terugkomen. Langzaam neemt de faalangst wat af. Het gebeurt allemaal letterlijk voor onze ogen, al is het gevoelsmatig langzaam.

Het is tegenstrijdig. De druk eraf halen terwijl tijd onze grootste vijand is. We weten dat onze dochter het kan, alleen niet of we op tijd zijn. Redden we het wel om de gevraagde lesstof voor eind groep 8 behandeld te hebben? Ze werkt zo hard, we willen zeker geen nieuwe teleurstelling meer.

In overleg met de betrokkenen gaan we onze dochter voorbereiden dat ze misschien een jaar langer op de basisschool blijft. Twee keer groep 8, dat is twee keer de musical en twee keer kamp. Ze wordt er niet heel blij van maar ze begrijpt het wel. En twee keer kamp maakt een hoop goed.

Eind groep 7, heel veel oefeningen, overlegsituaties en hindernissen verder, zijn we flink opgeschoten. Toch is de beelddenkcoach niet helemaal tevreden. Ondanks alle oefeningen en groei verbetert het kijken van onze dochter niet. Ze verwijst ons alsnog naar een functioneel optometrist. Wat daar volgt is opnieuw een heftig verhaal.

Onze mond valt open van verbazing

We dachten dat we met alle oefeningen van afgelopen jaar toch al flink opgeschoten waren. Tijdens het onderzoek bij de FO (Functioneel Optometrist) valt onze mond open van verbazing. Wat heeft ze nog steeds een vertekend beeld. Onbegrijpelijk dat onze dochter zoveel vooruit is gegaan op school terwijl ze nog steeds zo slecht kan kijken. De fixatie disparatie zit nog veel dieper dan we dachten.

Het ruimtelijk inzicht van onze dochter is adembenemend slecht. Dat laat de FO heel duidelijk zien. Op zeer kleine afstand is het voor haar onmogelijk om de grootte van een object in te schatten. Levensgevaarlijk in het verkeer. Ze is ook een keer over haar voet gereden door een auto. Die ‘was ineens heel dichtbij’, volgens haar. We zijn nog steeds dankbaar dat er een kudde engeltjes op haar schouder heeft gezeten die ochtend, naast wat pijn aan de voet is ze goed weggekomen.  Maar oh, wat snap ik nu goed dat dit is gebeurd. Die auto haar totaal overrompeld.

Het kost nog steeds veel teveel moeite om te kijken, om de ogen samen te laten werken. Wanneer ze stilzit en even de tijd krijgt kan ze het wel, maar dat staat in geen enkele verhouding wat er nodig is op school. Bovendien loopt in de loop van de dag de energie terug en wordt het steeds moeilijker om scherp te stellen. Zoals een camera waar de batterij van leegloopt. Daarom ontstaat hoofdpijn in de loop van de dag.

Haar brein doet maar iets

Ze heeft geen dominant oog. Haar brein ‘doet maar iets’.  Dat geeft per definitie veel kijkproblemen maar zeker op school. Wanneer ze leest neemt afwisselend linkeroog  en rechteroog het lezen over, daar kan ze niets aan doen. Dat is exact hetzelfde leesprobleem als dyslectische mensen ervaren. De letters verspringen dan voortdurend.

Het brein is in staat om plaatjes af te maken. Je ogen zien iets en je brein laat je het beeld zien wat het meest waarschijnlijk is. Maar als de lijnen wiebelen kan je brein je ook flink voor de gek houden. Een extreme vorm van doorlopend gezichtsbedrog is het gevolg. Probeer maar eens een som uit te rekenen als je brein vertelt dat er een zes staat, waar voor ons overduidelijk een vijf staat afgebeeld.

Er is goed nieuws: dit kun je gewoon trainen, het valt te verhelpen. Maar het is opnieuw pittig. Wat volgt is opnieuw een heftig verhaal, maandenlang zware training die o.a. opnieuw hoofdpijn veroorzaakt.

Lees de hier de vorige blog van Astrid Een eigen kijk vraagt om een eigen leerlijn

Een eigen kijk vraagt om een eigen leerlijn

Een eigen kijk vraagt om een eigen leerlijn

Na Het Verslag starten we drie pittige trajecten op. Het medische traject, de beelddenkcoach en de derde is natuurlijk school, haar eigen leerlijn.

De mensen op school zijn net als wij ontzettend geschrokken. Deze uitkomst kon niemand voorspellen. School haalt direct alles uit de kast. Binnen hele korte tijd plannen we het eerste groot overleg met leerkrachten, Intern Begeleider (IB’er) en ze schakelen uit eigen beweging een Ambulant Begeleider (AB’er) in. Opnieuw ben ik dankbaar voor alle medewerking.

We bespreken op school dat onze keuze is gevallen op de beelddenkcoach en dat wordt zonder problemen gerespecteerd. Dat is geweldig nieuws voor ons. We schakelen zelf deze coach in en betalen er dus ook voor, tot zover bepalen we het zelf. Maar een interventie, ongeacht welke, kan pas slagen als er door alle partijen goed wordt samengewerkt. We zijn daarom erg blij dat de school hier voor open staat.

Met de AB’er boffen we ontzettend. Hij begrijpt heel goed wat er nodig is om de faalangst te verminderen. De beelddenkcoach en hij zitten op één lijn. Daardoor begrijpen ook leerkrachten en IB’er nog beter wat er nodig is en hoe ze dit in de praktijk kunnen toepassen.

We laten de normale leerlijn los

De volgende pittige beslissing volgt. We maken een eigen leerlijn voor onze dochter. Daarmee laten we de standaard leerlijn los. De leerkracht gaat bij onze dochter Cito-toetsen afnemen uit lagere groepen. De exacte leerachterstand brengen we op deze manier duidelijk in kaart. Vanaf daar gaan we weer opbouwen.

Deze testen geven opnieuw een schokkend resultaat. De lesstof uit groep 4 en 5 is los zand. De schooljaren op de vorige basisschool zijn verloren geweest. Onze dochter zat met haar kijkprobleem achter in de klas, meestal naast een drukke rommelkont. Ze kon het niet zien en niet horen, ze kon het niet volgen en is daardoor enorm achter gaan lopen op de rest. Naast de onnodige beschadiging en vaak ernstige hoofdpijn blijkt dat deze ellende ook voor niks is geweest.

We moeten de stof vanaf groep 4 weer op gaan pakken en een stevige basis leggen. Onze dochter gaat in lesstof jaren achteruit. We zien de noodzaak en we staan achter het besluit, maar makkelijk is anders. De AB’er helpt de leerkrachten waar hij kan om dit goed aan te pakken, geeft uitleg en stuurt.

Het leuke dingen boekje

Hij heeft ook een aantal eenvoudige en toch briljante ideeën. Zo wordt onze dochter op het spoor gezet om een leuke dingen boekje te maken. Gewoon een leuk boekje maken van alle beleefde successen. Dit vergroot meteen alles uit wat wel gelukt is. Leuk om te doen en om terug te lezen.

Het Samenwerkingsverband

De AB’er gaat samen met de IB’er een arrangement aanvragen bij het Samenwerkingsverband (SVB). Dat vraagt misschien om uitleg. Dit SVB is in plaats van de rugzakjes gekomen. Iedere regio in Nederland heeft een eigen SVB. Het SVB beheert voor alle scholen binnen die regio het budget en bepaalt welke school waarvoor budget ontvangt.

Het krijgen van een budget is niet eenvoudig. De toetsing is streng en omslachtig. De regelgeving is onduidelijk. Het hele plan is er destijds gekomen als kostenbesparende maatregel, het aantal rugzakjes moest teruggedrongen worden. Het aantal rugzakjes is ongetwijfeld verminderd maar kostenbesparend kan ik het niet noemen. Wat een verloren uren, wat omslachtig, wat een ambtenarij. We schrijven voor het SVB een plan, onze dochter gaat volgens het plan uitstromen op VMBO niveau. Hoewel dit haaks staat op het eerdere verslag krijgen we het budget uiteindelijk na 9 lange maanden en heel veel correcties wel toegewezen. Uiteraard wordt dit arrangement gevraagd zodat school extra uren en extra hulp in kan schakelen. Opnieuw helpt dit omslachtige, langlopende systeem in ieder geval niet de kinderen. Wat een kostbare tijd gaat er verloren

Lees ook Alles draait om balans

Waarom we de namen verwarren van onze kinderen

Waarom we de namen verwarren van onze kinderen

Je roept je kind en uit je mond ontsnapt de naam van je andere kind(eren) of geliefde. Soms passeren zelfs allen de revue voordat je de juiste naam te pakken hebt. Mij overkomt dit regelmatig. Ook kan ik je bekennen dat ik soms zelfs de namen verwar, als ik met anderen over mijn kinderen praat.

In mijn gezin nemen ze het over het algemeen voor lief, maar soms kan het ook ongemakkelijk zijn. Best begrijpelijk, zo ervaar ik het zelf ook wel eens als verwarrend. Het lijkt zomaar te gebeuren, want ik doe het echt niet bewust.

Misschien herken jij dit ook en ben je net als ik ook benieuwd naar het hoe en waarom dit gebeurt?

Cognitieve verwarring

Met mijn nieuwsgierige blik, al surfend op het web, stuitte ik op een zeer uitgebreid onderzoek.
Zo ontdekte ik dat het een heel normale cognitieve verwarring is! Het heeft dus niets te maken met een slecht geheugen of het ouder wordende brein😉

Mapjes

Ons brein organiseert informatie in verwante groepen met een mentaal archiefsysteem dat het semantische netwerk wordt genoemd. Zie het als verschillende mapjes waar namen van familie en vrienden in worden opgeslagen. Het semantische netwerk  groepeert  deze informatie  samen  om het in ons geheugen vast te leggen, zodat we het op een later tijdstip kunnen terugvinden.

Vanuit liefde

Wanneer wij dus als ouder de verkeerde naam van ons kind gebruiken, zit de naam die wordt gebruikt ‘in overweldigende mate’ in dezelfde categorie. Het zit dan in dezelfde (I love my family) map.
Als we één naam uit deze map moeten halen, zijn we geneigd langs alle namen te gaan. Dus, de volgende keer dat we de namen van onze kinderen verwarren, weten we dat het vanuit liefde is.

Hoe dichter je bij iemand bent, hoe waarschijnlijker het is dat je hun namen door elkaar haalt.

Extra weetjes
-Moeders verwarren vaker dan vaders
-Het lijkt erop dat honden, als enige huisdier, ook in dezelfde (I love my family) map zitten.
-Ouders zijn meer geneigd om met de verkeerde naam van een kind te komen als ze moe, gefrustreerd of boos zijn.

Stella KinderJeugdCoach heeft ook een Facebook pagina. Hier vind je verschillende artikelen, columns van Stella, tips, leuke en handige weetjes…en meer…