Niet elk compliment zorgt voor meer zelfvertrouwen bij een kind!

Niet elk compliment zorgt voor meer zelfvertrouwen bij een kind!

Als ouder kun je denken dat je je kind zelfvertrouwen geeft door hun verstand en talent te prijzen. Dit kan echter een tegenovergestelde effect in de hand werken, want kinderen kunnen aan zichzelf gaan twijfelen als iets moeilijk is of fout gaat. Je kind kan vervolgens het gevoel krijgen niet te voldoen en faalangst en het ontwikkelen van een vaste mindset liggen op de loer. Terwijl een groei-mindset zoveel meer biedt.

Als ouder kun je je kind beter leren om te genieten van de inspanning, houden van uitdagingen, nieuwsgierig te zijn naar fouten en dit als wijze te zien om te blijven groeien. Hiermee geef je namelijk mee onafhankelijk te worden van beloningen en leer je je kind het eigen zelfvertrouwen te versterken en herstellen.
Nu hoor ik je denken; ’ik mag toch wel complimenten of beloningen geven?’ Natuurlijk mag dat! Van complimentjes en zo nu en dan een beloning geniet immers iedereen (gever en ontvanger) en daar groei je ook van. Het gaat er hierbij om wat je beloond. Het is namelijk beter om complimenten te geven over het proces in plaats van het resultaat. Hiermee bedoel ik het proces dat gaat over het oefenen en de weg naar het behaalde resultaat toe. Door je complimenten te richten op het proces en de weg ergens naar toe stimuleer je de groei-mindset. Dit principe, hoe het werkt en het belang hiervan, leg ik graag uit.

Kenmerken van een vaste-mindset en groei-mindset

“Een mindset is een verzameling innerlijke overtuigingen, een manier van denken die van invloed is op je gedrag en houding ten opzichte van jezelf en anderen.”
Prof. Carol Dweck ontdekte dat een vaste-mindset ontwikkeling belemmert, terwijl een groei-mindset zorgt voor motivatie, doorzettingsvermogen en een passie voor ontwikkeling en leren.

Vaste-mindset

Met deze mindset ga je ervan uit dat intelligentie vast staat. Dit zorgt ervoor dat je graag slim wil over komen. Je vermijdt uitdagingen, want dan kun je fouten maken. Je zoekt steeds bevestiging op basis van intelligentie, persoonlijkheid of karakter. Het draait om succes hebben, slim overkomen, geaccepteerd worden en een winnaar voelen. De grote angst is falen, dom overkomen, afgewezen worden en een verliezer voelen. Je gedraagt je defensief bij belemmeringen en geeft het al gauw op.
Inspanning is zinloos, want als je echt een genie bent, dan hoef je je toch niet in te zetten? Kritiek komt over als een bedreiging, daarom negeer je leerzame negatieve feedback. Het succes van anderen zie je als een bedreiging. Het resultaat van de vaste-mindset is dat je je niet echt ontwikkelt en dus minder bereikt dan mogelijk is.
De vaste-mindset beperkt de prestaties van je kind. Het werkt destructief op de gedachten en leidt tot slechte leermethoden.
“Gelukkig kun je een vaste mindset veranderen naar een op groei gerichte mindset.”

Groei-mindset

Met deze mindset ga je ervanuit dat je jouw basiskwaliteiten kunt ontwikkelen door er moeite voor te doen. Intelligentie is te ontwikkelen. Dit zorgt ervoor dat je graag wil leren. Het geloof dat kwaliteiten ontwikkeld kunnen worden kan een intrinsieke motivatie tot leren geven.
Een kind met een op groei gerichte mindset is blij met uitdagingen en geeft niet op bij tegenslag. Inspanning is de weg tot meesterschap. Met de intrinsieke motivatie om zich volledig in te zetten en vol te houden, is je kind in staat om zichzelf door moeilijke perioden van het leven heen te slaan.

Zo leer je je kind uitdagingen te omarmen en te zien als mogelijkheden om te groeien.

  • Leer je kind dat iedereen mogelijkheden heeft ergens beter in te worden.
  • Leer doorzetten als iets moeilijk is; vertel over eigen ervaringen.
  • Leer dat fouten als filter werken en als inspirator dienen om te groeien
  • Geef kans nieuwe dingen te proberen, ruim obstakels niet uit de weg.
  • Geef complimenten over het proces; hoe heeft je kind het aangepakt?
  • Benadruk de inzet; je ziet en beloond de inspanning die je kind geleverd heeft.
  • Laat je kind ervaren dat hard werken een voorwaarde is om iets te bereiken.
  • Maak je kind bewust van zijn mindset.
  • Leg uit dat het brein verbindingen aanlegt met oefenen (bijv. fietsen, lopen).
  • Creëer leerzame momenten.

Voordelen voor je kind.

  • Meer vertrouwen in eigen kunnen.
  • Meer open voor ‘negatieve’ feedback.
  • Laat zich minder ontmoedigen door tegenslagen
  • Meer doorzettingsvermogen.
  • Meer plezier in wat ze doen.

Stella KinderJeugdCoach heeft ook een Facebook pagina. Hier vind je verschillende artikelen, columns van Stella, tips, leuke en handige weetjes…en meer…

Iedereen is geniaal. Hoe is een kind intelligent?

Iedereen is geniaal. Hoe is een kind intelligent?

Hoe intelligent is een kind? Of hoe is een kind intelligent? Een zin die ik twee keer moest lezen, maar die zo de essentie raakt! Iedereen is geniaal.

Er was eens…
Nee, er waren eens…
Dieren in de dierenwereld die vonden dat ze iets moesten doen aan het onderwijs. Ze besloten een school op te richten. Ze stelden een lesprogramma samen dat bestond uit hardlopen, klimmen, zwemmen en vliegen. En om het voor iedereen gemakkelijk te maken kregen alle dieren hetzelfde vakkenpakket.

De eend kon geweldig zwemmen; beter zelfs dan zijn leraar. Maar in hardlopen was hij slecht. Om dat bij te spijkeren kreeg hij hardlopen tijdens de zwemuren en moest hij na blijven voor extra looplessen. Tenslotte waren zijn poten zo toegetakeld dat hij ook met zwemmen niet verder kwam dan een 6. De schoolleiding vond dat echter acceptabel dus niemand maakte zich daar zorgen over, behalve de eend zelf.

Het konijn begon met hardlopen als beste van de klas, maar kreeg een zenuwinzinking omdat hij bij het zwemmen nog zoveel te leren had.

De eekhoorn kon geweldig klimmen, totdat het verkeerd ging met vliegen, omdat haar leraar perse wilde dat ze op de grond landde in plaats van op een andere tak. Ze kreeg gebroken nagels omdat ze teveel oefende en had uiteindelijk een 6 voor klimmen en een 5 voor vliegen.

De adelaar was een probleemkind en werd streng aangepakt. Bij de klimlessen was hij steeds als eerste in de top van de boom, maar hij stond erop dat op zijn eigen manier te doen.

Aan het eind van het schooljaar was het hoogste gemiddelde cijfer voor de vliegende bergaap, die redelijk kon klimmen, aardig kon hardlopen en ook nog een beetje kon zwemmen en vliegen. Hij mocht namens de leerlingen de ouders en docenten toespreken. De andere dieren zaten er bedrukt bij. De meesten waren gezakt in twee van de vakken en in de overige waren hun prestaties achteruit gegaan…

Dit verhaal heb ik niet zelf verzonnen. Het komt uit de syllabus van een opleiding die ik jaren geleden heb gedaan, namelijk ‘De kunst van kindercoaching’.

De moraal van dit verhaal is natuurlijk: benut het talent van een kind, en kijk niet naar wat het NIET kan.

Iedereen is geniaal

Is het: hoe intelligent is een kind? Of: Hoe is een kind intelligent? Ik pleit voor het laatste, niet in de minste plaats omdat we juist verschillende talenten nodig hebben voor onze toekomst. En omdat we hiermee gemotiveerde kinderen krijgen, die met plezier leren. Voor onze toekomst.

Ben je geïnspireerd door dit verhaal? Kijk dan eens op brain-base Of op Elk kind een u!tblinker in de gaten. www.elkkindeenuitblinker.nl

Wil je een kind stimuleren en motiveren? werk aan een groei mindset!

 

 

Wat heeft prikkelgevoeligheid met een “stoornis” te maken?

Wat heeft prikkelgevoeligheid met een “stoornis” te maken?

Als moeder van een hooggevoelig en strong-willed meisje schrok ik me wezenloos, toen ze de diagnose ‘ADHD met autistische kenmerken’ opgelegd kreeg. We kregen het verzoek van de school van mijn dochter (5 jaar) om verder onderzoek te laten doen, omdat ze erg prikkelgevoelig is en moeite heeft met haar spraak. In dit blog meer over prikkelgevoeligheid

Dat dit zou resulteren een diagnose: ADHD met autistische kenmerken (en een ernstige TOS) wekte een enorme weerstand in mij op. Hoe kan het zijn dat een kleuter van 5 deze diagnose krijgt, terwijl er mijn inziens helemaal geen sprake is van een stoornis, maar gewoon een simpele ondersteuningsbehoefte.

Tegenwoordig worden steeds meer jonge kinderen gediagnosticeerd met een psychiatrische stoornis. Dat klinkt heel zwaar en dat is het eigenlijk ook, want ADHD en ASS zijn vormen van een psychiatrische stoornis die zijn opgenomen in de DSMV; het diagnostisch manual dat wereldwijd gebruikt wordt door de psychiatrie.

Wanneer is iets een stoornis?

Je zou verwachten dat een kind dat een psychiatrische stoornis gediagnosticeerd krijgt thuis én op school grote problemen heeft. Echter, als je kind afwijkt van een gemiddeld kind op school, maar waar de thuissituatie geen significante problemen geeft, kan het toch deze diagnose kan krijgen. De belangrijkste reden hiervoor is dat het anders niet de juiste hulp op school kan krijgen.
Ik ben me daarom eens gaan verdiepen in de materie en kwam tot een verbazende (niet wetenschappelijk getoetste) conclusie

Wat is nu eigenlijk het ‘probleem’ of de ‘stoornis’?

Als ik me inlees in de ‘stoornissen’ die aan kinderen worden gegeven, valt mij één ding heel erg op en dat is dat bij bijna al deze ‘stoornissen’ de gevoeligheid voor (externe of interne) prikkels heel erg groot is. Iedere dag worden onze kinderen overvoerd met allerlei soorten ‘prikkels’, maar er wordt ze niet geleerd hoe ze hiermee om moeten gaan. In deze prikkelvolle maatschappij zou daar op school meer aandacht aan moeten worden besteed, zoals het geven van ontspanningsles. Zeker een kind wat prikkelgevoelig is heeft hier baat bij.

Stoornis of spiegel?

Als we de ‘stoornis’ nu eens omdraaien… Houden deze kinderen ons niet een enorme spiegel voor? Zijn er in onze wereld niet veel teveel prikkels? Worden deze kinderen niet gewoon driftig en druk omdat ze continue overvoerd worden door prikkels?
Mijn dochter is een hooggevoelig meisje met een sterke wil, ook wel hooggevoelig en strong-willed genoemd. Ze heeft geen psychische stoornis, maar is gewoon een kleuter. Een kleuter die zichzelf probeert te beschermen door zich af te sluiten als ze teveel prikkels binnenkrijgt. Of daar heel druk door kan worden en soms zelfs een woedeaanval kan krijgen. In plaats van te kijken hoe zij alle prikkels moet verwerken, leert ze ons een hele grote les; de wereld is voor veel kinderen (en volwassenen) té prikkelvol.

Vanwege mijn hoogsensitiviteit is ons leven al heel erg ingericht op rust en structuur. Onze weekenden brengen wij graag met elkaar door en afspraken worden zorgvuldig gepland. Uitjes plannen wij nooit op een zondag want dan moet ze veel teveel prikkels verwerken terwijl de juf verwacht dat ze oplet op maandag. Ze is 5 jaar en moet dus naar school; thuisblijven voor prikkelverwerking mag in principe niet.

Prikkelgevoeligheid en balans

In onze prikkelvolle prestatiemaatschappij kampen veel mensen met een burn-out.1 Kinderen kunnen ook zeer prikkelgevoelig zijn. De balans tussen draaglast en draagkracht is weg; Alles dient altijd meer te worden. ‘Stilstand is achteruitgang’ zegt men. Maar misschien moeten we juist wat vaker stil zijn. In de stilte verwerk je. Even een pas op je plaats maken en daarna weer rustig doorgaan. Dit zou eigenlijk een vast onderdeel moeten zijn van een schooldag; ontspanning.

Hoe ontspan je eigenlijk? Welke manieren om te ontspannen zijn er? Misschien komen veel prikkelgevoelige kinderen dan niet zo overprikkeld thuis, waar overprikkeling zich vaak uit in woedeaanvallen, driftbuien en slecht slapen en de volgende dag moeten ze gewoon weer door naar nog een prikkelvolle dag.

Maar om leren gaan met prikkels is niet alleen nodig op school, maar wij als ouders hebben hier ook een enorme verantwoordelijkheid in. We grijpen zelf ook te vaak naar de smartphone. Ik betrap mezelf er regelmatig op om nog even een appje te beantwoorden, terwijl mijn dochter al meerdere malen iets aan me heeft gevraagd. Dat is niet goed, want ik ben haar voorbeeld. Wat leer ik haar op deze manier? Daarom gaat mijn smartfoon nu uit als zij thuis is, want ik ben haar voorbeeld en zij is mijn spiegel.

Lees meer over de aspecten van prikkelgevoeligheid .

Zwemles voor een hooggevoelig kind, best een ding!

Zwemles voor een hooggevoelig kind, best een ding!

Mariksa is de trotste oma van een prachtig, hooggevoelige kleinzoon. Zwemles voor een hooggevoelig kind, kan een hele opgave zijn. Anneke nam als oma de de zwemlessen voor haar rekening. Lees in dit blog hoe ze genoot, maar ook tegen welke dingen ze aanliepen. 

Op mijn buik laat ik mij door het woeste water meevoeren. Soms knal ik tegen de harde zijkanten aan. Inmiddels heb ik al meerdere blauwe plekken, maar toch kan dat de pret niet drukken. Ik wordt ingehaald door mijn man. Onze driejarige kleindochter heeft hij stevig in zijn armen geklemd. Zij giert het uit van de pret! Onze kleinzoon van acht zie ik al niet meer. Waarschijnlijk is hij alweer begonnen aan een volgend wildwaterbaanrondje.

Genieten als oma

Als oma geniet ik altijd van mijn kleinkinderen. Of ze nu zwaaiend vanuit de trekker, bij opa op schoot, voorbijrijden, acrobatische kunstjes uitvoeren op de trampoline, of gewoon op de bank hangen in hun pyjama met hun lievelingsknuffel op schoot. Maar in het zwembad, als ik mijn kleinzoon zó vrij ziet genieten, bereikt mijn trotsheid toch echt zijn hoogtepunt. Ik weet namelijk als geen ander wat voor strijd het is geweest om dit te bereiken.

Als dreumes merkte we al dat hij extreem gevoelig was. Iets verplaatsen in zijn kamertje veroorzaakte al onrustproblemen. Ook was hij ontzettend verlegen en bang voor alles wat nieuw was. Best zorgelijk vond ik…

In overleg met mijn dochter en schoonzoon besloot ik de zwemlessen op mij te nemen. Bij ons in het dorp zat een fijn zwembad (wat door het vele zwemmen wat ik met hem deed al vertrouwd was) met daarin een uitstekende zwemschool.

Toen kleinzoon bijna vijf jaar oud was en we bericht hadden gekregen dat hij kon starten sprak ik Hennie, de eigenaresse van de zwemschool, aan. Ik vertelde haar over mijn zorgen. Dat het in een groep met andere kinderen niets zou worden en dat ik zelf meer aan privéles zat te denken. Hennie begreep het niet zo goed. Ze zag mij en kleinzoon bijna wekelijks enthousiast plezier maken in het bad. Ik vond het ook lastig om uit te leggen waarom ik die zorgen had, maar ik wist gewoon dat het op de gewone manier niet zou gaan werken.

Zwemles voor een hooggevoelig kind

Ik liet mij overhalen het toch te proberen. De week erop startte een groepje met daarin maar vier kindertjes. Kleinzoon begon enthousiast, maar stond al na een kwartier huilend in het water. Achter het raam keek ik machteloos toe. Toen na afloop van de lessen het kleuterbad volstroomde met andere kinderen, blij, uitgelaten en wild spetterend om hun heen, raakte hij volledig in paniek. Ik wurmde mij tussen de ouders door om bij hem te komen. Drijfnat vloog hij in mijn armen. Trillend van angst. ‘Ik wil nooit meer heen!’ schreeuwde hij. Mijn hart brak in duizend stukjes. De week erop startte hij met privéles. Vijf weken later vertelde Hennie mij dat ze nu begreep wat ik toen bedoelde.

Lees meer over wat hooggevoelige kinderen vervelend vinden

Ruim anderhalf jaar lang heeft hij privéles gehad. Telkens als hij iets nieuws moest doen en ze hem na veel moeite zover hadden gekregen, konden ze weer opnieuw beginnen zodra hij datzelfde aan de andere kant van het bad moest doen. Een andere plek, dus ‘eng’.

Mijn man en ik gingen regelmatig met hem zwemmen in andere baden. Dat leek ons goed. In ieder bad had kleinzoon hetzelfde ritueel. De eerste tien minuten deed hij alles wat hij op zwemles had geleerd; op zijn buik zwemmen, op zijn rug drijven, watertrappelen… Even checken of dit water hetzelfde was. Of hij dit alles ook hier kon. Zodra hij daarmee klaar was, kon hij pas ontspannen.

Op een kalender met tekeningmagneetjes kon hij zien op welke dag hij les had. Het was belangrijk dat hij wist wanneer hij weer heen moest. Hem een uur van te voren inlichten werkte averechts, Dan raakte hij compleet in paniek. Belonen werkte juist positief. Zo had ik een mand vol met ingepakte legopoppetjes. Hij mocht een kleintje uitzoeken bij een gewone les. Een groot poppetje als hij iets nieuws (lees; engs) had moeten doen.

De laatste maanden voor zijn diploma leste hij in een groep. Dat ging prima. Er zaten vriendjes in van school en zijn zelfvertrouwen was ondertussen behoorlijk gegroeid. Het afzwemmen was een feest! Zo’n 150 supertrotse ouders en opa’s & oma’s zaten op klapstoeltjes rondom het bad. Op opzwepende kinderdiscomuziek liepen de kinderen in een lange rij langs hen heen. Iedereen gaf ze een aanmoedigende high-five. Tranen rolden over mijn wangen. Zó trots was ik! Toen na afloop zijn naam werd omgeroepen en ook hij zijn diploma in ontvangst mocht nemen voelde ik de grond onder me vandaan zakken. Wat een strijd. Wat een tranen. Maar toch gelukt! Bepakt met spekmedailles en snoepboeketjes liep hij stralend het bad uit. Op de boerderij hielden we feest. Met slingers, ballonnen en patatjes.

Het einde van de zwemlessen

Die avond in bed dacht ik aan al die ouders die ik de afgelopen weken sprak. Over hoe blij ze waren bijna van de zwemlessen af te zijn. Af van dat geren en gevlieg. Af van dat saaie wachten in de kantine. Maar ik voelde dat ik het juist ging missen. Het was onze strijd. Een strijd die we samen waren aangegaan. Waar we ons samen doorheen hadden geknokt. En wat we samen tot een goed einde hadden gebracht. Ik was dan ook blij verrast toen hij vertelde dat hij graag verder wilde met zwemlessen.

Als mijn man en ik even later genieten van een cappuccino zien we hoe de kleinkinderen  samen plezier maken in het golfslagbad. Hoe kleinzoon zijn zusje optilt en vervolgens neer laat plonzen in het water. Zij is heel anders. Zij leeft onder het motto van Pippi langkous; Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan! Maar mocht ze ons toch gaan verbazen. Toch ook de zwemlessen angstig gaan vinden, dan heeft zij in ieder geval een grote broer. Een broer die weet hoe ze zich dan voelt. Die haar kan geruststellen, opmonteren en naast haar kan gaan staan in de strijd die hij ooit eerder voerde. En daarmee staat zij dan in ieder geval  al met 1-0 voor!

Wil je meer over mij, mijn kleinkinderen of onze 135 koeien lezen, neem dan eens een  kijkje op mijn website: www.hippekip.com

Meer over het opvoeden van hooggevoelige kinderen

 

 

 

 

12 Tips om je brein te stimuleren

12 Tips om je brein te stimuleren

We willen allemaal onze hersenen en die van onze kinderen in optimale conditie houden. Dit doen we door bewust met voeding om te gaan. Gezond te eten en voor voldoende beweging te zorgen. Onze hersenen zijn gebaat bij uitdagingen, zodat er nieuwe neuronetwerken ontwikkeld kunnen worden. Het is van belang deze netwerken te onderhouden, anders zullen de verbindingen steeds minder sterk worden.  Het brein stimuleren is leuk en niet heel lastig. 12 tips van dingen die je kunt doen samen met je kind

Het brein stimuleren

  1. Vaak neem je elke dag dezelfde weg naar school. Kies eens voor een andere route naar school.
  2. Start de dag met braingames. Dit zijn oefeningen die de samenwerking tussen je hersenhelften stimuleert en zorgen voor een beter concentratie. Bewegen om beter te functioneren en beter te leren
  3. Doe ademhalingsoefeningen. Door een betere ademhaling voorzie je je  hersenen van meer zuurstof.
  4. Leer een muziekinstrument te bespelen. Door het bespelen van een instrument verbeter je de coördinatie en de verbinding tussen de linker en rechter hersenhelft.
  5. Zing samen een liedje.  Het is goed voor je longen, je hart en je humeur.  Als je zingt moet je veel dingen tegelijk doen, de tekst reproduceren, de juiste toon houden en in de maat blijven. Je kunt er ook nog bij dansen.
  6. Zet eens  klassieke muziek op. Dit brengt een positieve veranderingen te weeg brengt in de hersengolven. Daarnaast is het erg rustgevend.
  7. Doe elke week iets nieuws. Nieuwe dingen prikkelen je hersenen. Ze moeten zich aan passen en flexibel worden.
  8. Laat je kinderen eens met een ander hand hun tanden poetsen. Dit lijkt gemakkelijk maar is lastiger dan je denkt.
  9. Maak samen een wandeling. Dagelijks wandelen is goede voor de doorbloeding van je hersenen, hetgeen van essentieel belang voor een goede hersenwerking.
  10. Het brein stimuleren door een boek te lezen. Met het lezen van boeken of verhalen, laat je het brein kennis maken met nieuwe inzichten en ideeën.
  11. Neem een power nap. Ga even vijf minuten liggen en sluit samen je ogen. Probeer nergens aan te denken. Zet een wekker als je bang bent echt in slaap te vallen.
  12. Zorg voor voldoende nachtrust. De hoeveelheid benodigde slaap is mede afhankelijk van de leeftijd van je kind. Ook heeft het ene kind meer slaap nodig dan het andere.

Je brein stimuleren is dus best gemakkelijk. Succes

De drie grote problemen van kinderen met dyslexie

De drie grote problemen van kinderen met dyslexie

Afgelopen week las ik een artikel van Leoniek van LefDyslexie De titel trigger de mij gelijk: de drie grote problemen die de meeste kinderen en volwassenen met dyslexie hinderen. Drie problemen die soms nog te weinig bekend zijn. Dyslexie gaat vaak gepaard met meer dan alleen de uitdaging met lezen en schrijven.  Leoniek heeft de afgelopen jaren veel kinderen succesvol mogen begeleiden en zag drie gemeenschappelijke problemen waar veel kinderen last van hadden. 

Onzekerheid

De meeste dyslectici voelen zich anders, hebben het idee dat ze dom zijn. Iedereen is anders en je bent zeker niet dom als je dyslectisch bent. Je verwerkt op een andere manier informatie en leert dus anders. Geen goed of fout!

Als je van je onzekerheid af wilt komen MOET je gaan ontdekken waar jouw kwaliteiten liggen. Niet meer focussen op de ander en wat hij of zij wel kan. Maar het heft in eigen handen nemen en kijken waar jij blij van wordt, waar jouw hart sneller van gaat kloppen én naar waar jouw kwaliteiten en valkuilen liggen.

Faalangst

De meeste dyslectici hebben zoveel faalervaringen opgedaan in hun leven dat ze zijn gaan geloven dat ze dingen niet kunnen. Hun gedachten zijn negatief, beperkend! Dit is wat hun tegenhoudt om volgende stappen te kunnen maken. Deze gedachten zijn wel waar maar niet de waarheid!

Als je naar de happy versie van jezelf wilt gaan dan MOET je weten hoe je jouw gedachten om kunt gaan draaien naar positieve en helpende gedachten. Om rust en ontspanning te krijgen en een nieuwe waarheid te creëren.

Hoe herken je faalangst?

Frustratie

De meeste dyslectici ervaren frustratie, deze komt er meestal thuis uit. Frustratie omdat ze ontzettend hard leren én toch een laag cijfer halen, hard oefenen voor de dyslexiebehandeling en weinig vooruitgaan, zij huiswerk zitten te maken en andere kinderen buiten zien spelen, andere kinderen al leuke werkjes mogen maken en zij nog aan de opdrachten of de toets zitten. Oneerlijk zo voelt het! Bij volwassenen zie ik dat deze frustratie zich uit in schaamte. Schaamte omdat je niet durft te zeggen dat je dyslectisch bent. Als gevolg van de schaamte gaat ontwijken en/of uit gaat stellen. Hetzelfde werk blijven doen terwijl je voelt dat je meer in je mars hebt.

Als je als dyslect, of je nu een (jong)volwassene of een kind bent, ontspanning en rust wilt voelen in plaats van frustratie en/of schaamte dan MOET je teruggaan naar de basis. De oorzaak van dyslexie zit hem in de andere werking van de oren, ogen en hersenen. Wedden dat er dan veel kwartjes gaan vallen!

Herken je één of meerdere van deze problemen?

Dan is het essentieel dat je daar nú verandering in aan gaat brengen. Hopen op beter is geen strategie. Door het heft in eigen handen te nemen, houd je regie en kun je toe gaan werken naar zelfvertrouwen, lekker in je vel zitten, rust en ontspanning en dus leren om te gaan met de dyslexie. Dyslectisch ben je je hele leven. Als je open staat voor verandering en de successen wilt boeken die je mijn coachees ziet boeken, dan heb ik goed nieuws voor je!

In de afgelopen jaren heb ik mijn dyslexie kunnen omarmen en ben ik van een onzeker meisje naar een happy dame gegaan, vol zelfvertrouwen. In de praktijk LefDyslexie heb ik andere kinderen en volwassenen met dyslexie geleerd hoe zij hetzelfde kunnen doen .

Wil jij ontdekken:
1). Hoe je/jouw kind groeit in zelfvertrouwen en lekker in je/zijn/haar vel komt te zitten
2). Hoe je/jouw kind om kunt gaan met dyslexie vanuit rust en ontspanning
3). Hoe je/jouw kind ontdekt wat jouw/zijn of haar kwaliteiten zijn en hoe je deze effectief in kunt zetten.

Kijk voor meer informatie op de site van LefDyslexie