**//sticky ads code//**
Wat heeft prikkelgevoeligheid met een stoornis te maken?

Wat heeft prikkelgevoeligheid met een stoornis te maken?

Als moeder van een hooggevoelig en strong-willed meisje schrok ik me wezenloos, toen ze de diagnose ‘ADHD met autistische kenmerken’ opgelegd kreeg. We kregen het verzoek van de school van mijn dochter (5 jaar) om verder onderzoek te laten doen, omdat ze erg prikkelgevoelig is en moeite heeft met haar spraak..

Dat dit zou resulteren een diagnose: ADHD met autistische kenmerken (en een ernstige TOS) wekte een enorme weerstand in mij op. Hoe kan het zijn dat een kleuter van 5 deze diagnose krijgt, terwijl er mijn inziens helemaal geen sprake is van een stoornis, maar gewoon een simpele ondersteuningsbehoefte.

Tegenwoordig worden steeds meer jonge kinderen gediagnosticeerd met een psychiatrische stoornis. Dat klinkt heel zwaar en dat is het eigenlijk ook, want ADHD en ASS zijn vormen van een psychiatrische stoornis die zijn opgenomen in de DSMV; het diagnostisch manual dat wereldwijd gebruikt wordt door de psychiatrie.

Wanneer is iets een stoornis?

Je zou verwachten dat een kind dat een psychiatrische stoornis gediagnosticeerd krijgt thuis én op school grote problemen heeft. Echter, als je kind afwijkt van een gemiddeld kind op school, maar waar de thuissituatie geen significante problemen geeft, kan het toch deze diagnose kan krijgen. De belangrijkste reden hiervoor is dat het anders niet de juiste hulp op school kan krijgen.
Ik ben me daarom eens gaan verdiepen in de materie en kwam tot een verbazende (niet wetenschappelijk getoetste) conclusie

Wat is nu eigenlijk het ‘probleem’ of de ‘stoornis’?

Als ik me inlees in de ‘stoornissen’ die aan kinderen worden gegeven, valt mij één ding heel erg op en dat is dat bij bijna al deze ‘stoornissen’ de gevoeligheid voor (externe of interne) prikkels heel erg groot is. Iedere dag worden onze kinderen overvoerd met allerlei soorten ‘prikkels’, maar er wordt ze niet geleerd hoe ze hiermee om moeten gaan. In deze prikkelvolle maatschappij zou daar op school meer aandacht aan moeten worden besteed, zoals het geven van ontspanningsles.

Stoornis of spiegel?

Als we de ‘stoornis’ nu eens omdraaien… Houden deze kinderen ons niet een enorme spiegel voor? Zijn er in onze wereld niet veel teveel prikkels? Worden deze kinderen niet gewoon driftig en druk omdat ze continue overvoerd worden door prikkels?
Mijn dochter is een hooggevoelig meisje met een sterke wil, ook wel hooggevoelig en strong-willed genoemd. Ze heeft geen psychische stoornis, maar is gewoon een kleuter. Een kleuter die zichzelf probeert te beschermen door zich af te sluiten als ze teveel prikkels binnenkrijgt. Of daar heel druk door kan worden en soms zelfs een woedeaanval kan krijgen. In plaats van te kijken hoe zij alle prikkels moet verwerken, leert ze ons een hele grote les; de wereld is voor veel kinderen (en volwassenen) té prikkelvol.

Vanwege mijn hoogsensitiviteit is ons leven al heel erg ingericht op rust en structuur. Onze weekenden brengen wij graag met elkaar door en afspraken worden zorgvuldig gepland. Uitjes plannen wij nooit op een zondag want dan moet ze veel teveel prikkels verwerken terwijl de juf verwacht dat ze oplet op maandag. Ze is 5 jaar en moet dus naar school; thuisblijven voor prikkelverwerking mag in principe niet.

Balans

In onze prikkelvolle prestatiemaatschappij kampen veel mensen met een burn-out. De balans tussen draaglast en draagkracht is weg; Alles dient altijd meer te worden. ‘Stilstand is achteruitgang’ zegt men. Maar misschien moeten we juist wat vaker stil zijn. In de stilte verwerk je. Even een pas op je plaats maken en daarna weer rustig doorgaan. Dit zou eigenlijk een vast onderdeel moeten zijn van een schooldag; ontspanning.

Hoe ontspan je eigenlijk? Welke manieren om te ontspannen zijn er? Misschien komen veel prikkelgevoelige kinderen dan niet zo overprikkeld thuis, waar overprikkeling zich vaak uit in woedeaanvallen, driftbuien en slecht slapen en de volgende dag moeten ze gewoon weer door naar nog een prikkelvolle dag.

Maar om leren gaan met prikkels is niet alleen nodig op school, maar wij als ouders hebben hier ook een enorme verantwoordelijkheid in. We grijpen zelf ook te vaak naar de smartphone. Ik betrap mezelf er regelmatig op om nog even een appje te beantwoorden, terwijl mijn dochter al meerdere malen iets aan me heeft gevraagd. Dat is niet goed, want ik ben haar voorbeeld. Wat leer ik haar op deze manier? Daarom gaat mijn smartfoon nu uit als zij thuis is, want ik ben haar voorbeeld en zij is mijn spiegel.

Een eigen kijk op de wereld

Een eigen kijk op de wereld

Al een paar jaar bekijk ik telkens de website van een beelddenkcoach in onze buurt. Ik herken in bijna alles mijn dochter. Toch heb ik telkens het lef niet om deze coach te bellen. Op school laat ik meerdere keren tijdens gesprekken vallen dat ik mijn dochter ‘verdenk’ van beelddenken. Daar wordt niet enthousiast op gereageerd door de leerkrachten. Dus kies ik ervoor om het normale protocol te volgen en laat onze dochter testen door een erkend psycholoog / orthopedagoog.

Een dag nadat wij Het Verslag inclusief toelichting ontvangen hebben weet ik zeker dat ik in ieder geval niet het advies van de psycholoog op ga volgen.

De herkenbare website van de beelddenkcoach staat dichterbij dan ooit. Ik besluit nu eindelijk mijn gevoel te volgen en bel deze coach op. En dat is  één van de beste beslissingen geweest uit mijn leven. Dat had ik jaren eerder moeten doen. Ik wist het, ik voelde het, maar negeerde het. Uiteindelijk heeft dat doorsukkelen onze dochter beschadigd en heeft het enorm veel tijd gekost om alles te herstellen.

Er zijn maar weinig kinderen slecht leerbaar.

Tijdens het eerste telefoongesprek herken ik alles wat zij mij uitlegt. Bizar is dat. Het lijkt wel alsof ze mijn dochter kent. Zó bijzonder! Ze heeft erg veel ervaring, ook in het speciaal onderwijs. Haar woorden galmen nog lang na: ‘Maak je niet te druk Astrid. Niet doen. Er zijn maar erg weinig kinderen slecht leerbaar. Vlak ook je moedergevoel niet uit. Als jij denkt dat die uitslag niet klopt, dan is dat ook zo. Waarschijnlijk heeft jouw dochter gewoon op een andere manier ondersteuning nodig.’

Zo snel mogelijk maken we een afspraak. Ze gaat onze dochter testen, maar dan op een andere manier en op andere onderdelen. Daar komt een opvallend verslag uit. Onze dochter is inderdaad een beelddenker. Ze heeft ook nog actieve primaire reflexen. Dat vraagt uitleg.

Iedereen wordt geboren als beelddenker

Beelddenken is geen aandoening maar een manier van denken. Iedereen wordt geboren als beelddenker, in de loop van de tijd worden de meeste mensen taaldenker. Op de laatste groep is het onderwijs ingericht. Voor beelddenkers is het een stuk moeilijker in het bestaande schoolsysteem.

Vaak wordt het beelddenken minder naarmate het eenvoudiger wordt voor kinderen om in taal te denken. Als taaldenken niet vanzelf gaat, blokkeert er iets bij het kind. Die blokkade zit vaak in actieve primaire reflexen. Er zijn dan nog reflexen actief uit de baby-tijd. Sommige kennen we allemaal, zoals de zuigreflex en de grijpreflex. Maar er zijn nog veel meer reflexen. Die reflexen hebben alle baby´s maar op den duur zijn ze niet meer nodig en worden ze geïntegreerd. Dat integreren gebeurt door bepaalde bewegingen die bijna alle baby’s vanzelf maken.

In sommige gevallen gaat dat integreren niet vanzelf. Er blijven dan primaire reflexen actief. Dat zorgt voor veel problemen binnen het onderwijs. Je kunt dit verhelpen met reflex integratie oefeningen. Dit wordt in de reguliere zorg gezien als een alternatieve behandelmethode. Toch kan ik het alle ouders van kinderen met leerproblemen aanraden. De reguliere zorg richt zich op problemen en onmogelijkheden. Denkt in stoornissen en aandoeningen, allemaal niet of moeilijk te behandelen. Deze ‘alternatieve’ zorg helpt kinderen echt op weg.

Naast de actieve primaire reflexen heeft onze dochter ook een ernstige vorm van fixatie disparatie, dat is een visueel probleem. Onze dochter heeft letterlijk haar eigen kijk op de wereld. Dit wordt vastgesteld met een test die gemaakt wordt met een bioptor. De coach legt aan mij uit hoe dit werkt en wat er gebeurt. Ik heb heel wat te verwerken.

Een geniaal vestzak-broekzak verhaal

Een geniaal vestzak-broekzak verhaal

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het vierde deel.

Een geniaal vestzak-broekzak verhaal

Het verslag. De diagnose. De psycholoog en zijn verhaal. Ik lig er van wakker. Er is een duidelijk patroon. Het verhaal van de psycholoog is een geniaal vestzak-broekzak verhaal. Met zijn aanpak heeft onze dochter jarenlang een RT’er nodig en moet ze nog jarenlang ‘behandeld’ worden voor dyslexie. Er valt ons iets op. Hij stelt vast en hij behandelt. Dat doet hij ook bij dyslexie, een hardnekkige leesstoornis die nooit overgaat. Eigenlijk heeft hij voor alles wel een mannetje of een connectie.

De verwarring over de diagnose duurt een dag om precies te zijn. Dan gooi ik het rapport bijna in de open haard. Niet echt natuurlijk, ik bewaar het heus wel. Maar ik kijk naar mijn dochter en weet dat het hele rapport nergens op slaat.

Langzaam begint het besef te komen dat we er bijna ingetrapt zijn. Deze mensen, deze professionals, zijn er niet om de kinderen centraal te stellen en te helpen. Het draait gewoon om geld. Overigens is het niet erg als mensen een salaris verdienen met echte hulpverlening aan kinderen. In dit geval wordt ons kind niet geholpen om te groeien. Als wij zijn adviezen opvolgen groeit alleen maar zijn bankrekening, ten koste van onze dochter. Dat is misselijkmakend.

Er is werk te doen en veel ook!

Genoeg nagedacht. Er is werk te doen en veel ook. Om te beginnen op medisch gebied. Met dit dossier staan wel alle deuren wagenwijd open. De huisarts zorgt er persoonlijk voor dat we overal met voorrang terecht kunnen.

Kinderarts, kinder-neuroloog, neuro-psycholoog, audiologisch centrum, we komen overal. De eerder gemaakte MRI-scan van haar hersenen wordt opnieuw goed onder de loep genomen, nu ook door de kinder-neuroloog. Alles wordt gezien, besproken, getest.
De kinder-neuroloog overlegt met de neuro-psycholoog. Zij kunnen ook niets vinden. Ze stellen voor om haar verder te laten testen op een TOS (Taalontwikkelingsstoornis). Wij moeten daar nog over nadenken. De audioloog is tevreden, onze dochter kan goed horen.

Wat een onzin!

Na een paar afschuwelijke maanden met heel veel onnodige zorgen, talloze onderzoeken, slapeloze nachten en grijze haren kunnen we opgelucht ademhalen. De samenvatting van het ziekenhuis klinkt fantastisch in onze oren: Wat een onzin!
De kinderarts kent onze dochter al meer dan een jaar en laat zich zeer kritisch uit over het rapport van de psycholoog en de voorbarige conclusies. Dat gaat in het ziekenhuis wel anders. Voordat dergelijke uitspraken worden gedaan, is er uitgebreid overleg met alle betrokken specialisten. Zomaar iets roepen vindt ze onacceptabel.

De kinder-neuroloog kijkt er niet eens echt van op. Geregeld onderzoekt zij kinderen die met dit soort diagnoses naar huis zijn gestuurd. Bizar vind ik dat. Wat zou dit geneuzel de hele gezondheidszorg kosten?
Eigenlijk vind ik dat deze man gestopt moet worden. De energie en de tijd ontbreekt echter. Dit hele verhaal is namelijk gestart omdat we op zoek zijn naar hulp voor het schoolse leren. Naast de overbodige medische mallemolen moeten we ook op school flink aan de bak. Want met dit verslag komen we opnieuw geen stap verder.

 

De psycholoog & zijn verslag

De psycholoog & zijn verslag

Als kijken topsport is! De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het derde deel.

 De psycholoog & zijn verslag

We kijken de psycholoog vol ongeloof aan. Dit kan niet waar zijn. Hij vertelt ons zojuist dat onze dochter zeer moeilijk lerend tot zwakbegaafd is: ‘Mijn medewerkers hebben alles uit de kast gehaald, maar het zit er gewoon niet in. Ze zijn telkens voortijdig gestopt met afname van testen, ze kwamen er niet doorheen.

Voor alle duidelijkheid: hij baseert zich op een onderzoek dat ‘zijn medewerkers’ uitgevoerd hebben. Hij heeft onze dochter tot op de dag van vandaag nog nooit gezien!

Onze dochter moet volgens hem uiteindelijk uitstromen op speciaal onderwijs. Ze heeft ook een dyslexie-verdenking. De psycholoog: ‘Ik neem aan dat dit komt omdat ze met haar geboorte een hersenbeschadiging op heeft gelopen. Haar hersenen hebben gewoon een klap gehad. Dat komt niet meer goed. Ik zie dat wel vaker.’

Hij geeft zijn advies met een zachte, ernstige stem, alsof hij ons gerust wil stellen:

  • We mogen haar absoluut niet overvragen
  • De dyslexie-verdenking kan hij nog wel omzetten in een dyslexie-verklaring. Daarvoor hoeft ze alleen maar een traject van een half jaar te doorlopen. Zeer de moeite waard volgens deze man, want met een verklaring mag ze langer doen over haar toetsen en worden spelfouten niet als fout geteld.
  • Als ze eenmaal een echte verklaring heeft, dan kan hij haar verder begeleiden met zijn begeleidingsprogramma in de praktijk.
  • Ze moet hulp krijgen van een Remedial Teacher. Hij heeft al wat onderzoek gedaan, gelukkig zitten zijn mensen ook op de basisschool waar onze dochter naar toe gaat.
  • hij beveelt een coach aan. Onze dochter moet leren accepteren dat ze niet leerbaar is. Dat heeft twee voordelen: ze zal niet meer gefrustreerd zijn als iets niet lukt én ze staat sterk in haar schoenen. Dat is nodig, want hij weet zeker dat ze gepest gaat worden. Met die training is ze lekker weerbaar.

Deze psycholoog stuurt ons vervolgens als gezin ijskoud naar huis met deze diagnose en bevindingen, (voorbarige) conclusies en aannames. Zonder enige nazorg op welk gebied dan ook. Het is aan ons wat we doen met zijn advies.

We hebben wel erg veel over het hoofd gezien.

In totale verwarring komen we thuis. We proberen te bevatten wat hij gezegd heeft. Onze gedachten, vragen en onze gevoelens gaan alle kanten op. Hersenbeschadiging? Zwakbegaafd? We hebben wel erg veel over het hoofd gezien.

We gingen toch naar hem toe voor hulp? Hoe helpen we hier onze dochter mee? Een coach inzetten om onze dochter te trainen, zodat ze zelf inziet dat ze weinig kan? Echt waar? Helpt dat? Hoezo wordt ze straks gepest? Als ze ergens sterk in is en juist geen hulp nodig heeft, dan is dat op sociaal gebied. We gingen toch niet naar hem toe omdat ze gepest wordt?

De dyslexie-verklaring. Dat protocol van een half jaar. Een half jaar taal aanbieden op een manier die per definitie niet bij onze dochter past. Als er dan na een half jaar geen verbetering is, dan heeft ze officieel dyslexie. Zou dat helpen tegen de hoofdpijn?

Ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die volgens het protocol een dyslexie verklaring willen hebben voor hun kind. Maar als ik aan de ene kant een coach inzet die onze dochter traint om in te zien dat ze weinig tot niets kan, hoe kan ze dan aan de andere kant met die taaltraining gaan groeien? Dan weet je toch vooraf al dat je een zinloos, frustrerend traject van een half jaar gaat doorlopen. Nog meer verdriet, meer faalangst, meer hoofdpijn. We hebben veel om over na te denken.

 

Eindelijk hebben we het lef

Eindelijk hebben we het lef

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het tweede deel.

Eindelijk hebben we het lef

Het zou fijn zijn als onze dochter wat ondersteuning krijgt op school. Ze klaagt over slecht zicht en hoofdpijn. Ondanks de klachten mag ze van school niet standaard voorin de klas zitten. Ze rouleert met de rest van de klas mee. Dus zit ze ook regelmatig achterin de klas, waar ze het niet kan zien en niet kan horen.

Te vaak zit ons meisje naast een drukke rommelkont. Dat helpt haar in ieder geval ook niet. Het helpt wel de juf, onze dochter kan dit gedrag van andere kinderen goed neutraliseren. Ik kom er niet uit met school. Ook al hebben leerkrachten de beste bedoelingen en komen ze met goede ideeën, ergens binnen school loopt een eventueel plan toch opnieuw vast en komen we niet verder.

Uiteindelijk belanden we  bij een Intern Begeleider (IB’er) wanneer onze dochter in groep 5 zit. De IB’er stelt voor om een uitgebreid onderzoek te laten uitvoeren. Wij stemmen daarmee meteen in en vragen hoe dit in zijn werk gaat.

De IB’er geeft ons uitleg over het dossier en over de vergoeding. Er is geen tijd te verliezen dus ik ga meteen aan de slag. Ik volg exact het pad dat de IB’er mij uitgelegd heeft. Ik denk dat alles in kannen en kruiken is, maar stel nog een vraag aan de IB’er. Wekenlang hoor ik daarop niets. Dan komt er vijf minuten voor de kerstvakantie een email binnen.

Eindelijk, na jaren geklungel van deze school, ben ik boos genoeg.

Het onderzoek wordt afgeblazen. In plaats daarvan komt de IB’er met een alternatief plan. Dat plan kan ik helemaal niet plaatsen. Ze adviseren o.a. logopedie. Dat helpt wel voor woordenschat maar niet voor rekenproblemen. Ik ben op zoek naar de echte oorzaak, zodat we dingen op kunnen lossen. Logopedie is een (te kleine) pleister op de wond.

Onze dochter is de jongste van ons gezin. Met haar oudere broer heb ik te vaak dit soort ‘verrassingen’ gehad. Dat heeft hem zeker niet geholpen.

Eindelijk, na jaren geklungel van deze school, ben ik boos genoeg. Ik ga op zoek naar een andere school. Niet vanwege de leerkrachten, die willen zeker het beste voor onze dochter. Maar er zit binnen deze school iets grondig mis in het management. Deze onprofessionele houding, onzinnige strijd en kinderachtig gedrag levert alleen maar verliezers op en beschadigt onze kinderen. Dat moet stoppen.

We gaan in gesprek met een andere school. We komen in een totaal andere energie terecht. Een heerlijk warm bad. We hebben maar van één ding spijt. Dit hadden we jaren eerder moeten doen! We hebben alleen nooit eerder het lef gehad.

Op deze nieuwe basisschool zijn er ook fijne leerkrachten en ervaren we veel meer medewerking vanuit het management. Veel mensen op deze school denken in mogelijkheden. Deze school heeft wel kinderen centraal staan. Vanaf de allereerste dag gaat het stukken beter. Ze groeit letterlijk en heeft veel minder vaak hoofdpijn. Bijna nooit meer zelfs. Dat constateert ook de kinderarts al snel.

Ze groeit letterlijk en heeft veel minder vaak hoofdpijn

Een groot deel van de schoolproblemen en medische problemen zit in het kijkprobleem. Maar een verkeerde omgeving heeft de problemen veel groter gemaakt dan nodig was. Deze omgeving heeft haar onnodig en langdurig ernstig beschadigd. Pas later wordt mij dat echt duidelijk. Het is bijzonder dat de hoofdpijn als sneeuw voor de zon verdwijnt op de nieuwe basisschool, terwijl het kijkprobleem zeker nog niet is opgelost. Het was niet eens bekend bij aanvang.

Het leerprobleem is helaas niet zomaar verdwenen. Op advies en met alle medewerking van de nieuwe basisschool gaan we alsnog het eerder geplande onderzoek uitvoeren. We hopen nu eindelijk inzicht te krijgen in de problemen. Inmiddels zitten we halverwege groep 6, gelukkig wordt overal spoed achter gezet en al snel staat er een afspraak gepland.

Als kijken topsport is!

Als kijken topsport is!

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag starten we met het eerste deel.

Hoofdpijn en wazig zien

 ‘Kijk, dit is haar schrift dat we gebruiken bij schrijfles. Dat ziet er niet uit. Dat zeggen we ook tegen haar: Je bent een keurig meisje, maar met je schoolwerk ben je een sloddervos.’ De leerkracht van groep 3 kijkt mij bezorgd aan. Ik weet dat mijn dochter heel graag naar school gaat en goed wil werken. Dat sommige dingen niet lukken begrijp ik inderdaad ook niet. Met een rotgevoel ga ik naar huis. Er klopt iets niet. De wil van mijn dochter staat haaks op het resultaat. Ik heb niet het idee dat de opmerkingen van de leerkracht helpen.

Bij het volgende 10 minuten gesprek is er niet veel verbetering. De leerkracht legt uit dat ze onze dochter vaak aanspoort om wel goed te kijken. Ze werkt helemaal niet kritisch, ze heeft onlogische antwoorden en ze leest hakkelend. Rekenen is ook niet best en haar woordenschat schiet tekort.

Dochterlief heeft inderdaad een bijzondere woordenschat. Een verkeerde kersttrui. Het televisieprogramma Opsporing Gemist. Het verzoek om de vensterbank wat hoger te zetten als het koud is. Een broodje Filet American zónder kuikentjes. Dat laatste vindt de ober op het terras ook bijzonder, merk ik.

Een broodje filet americain zonder kuikentjes

Steeds vaker krijg ik telefoon van de leerkracht. Mijn dochter moet telkens opgehaald worden, er ontstaat bij haar hoofdpijn op school. In de klas haalt ze de cijfers door elkaar. De leerkracht denkt dat ze overvraagd wordt. Ik weet het niet. Ik weet namelijk ook wat ze wel kan, wat ze doorziet, hoe ze speelt. Ze is niet dom. Integendeel. Ze heeft heel lang problemen verborgen gehouden, daar is ze bijdehand genoeg voor. Ze weet precies wat ze wil en laat zich door niets tegenhouden.

Mijn gevoel vertelt met dat we op deze manier niet verder komen. Er blokkeert iets. Dat is voor mij al jaren bekend, ook in de peuter en kleutertijd zijn we tegen diverse problemen aangelopen. Destijds hebben we logopedie gedaan voor haar woordenschat en zijn we zo nu en dan bij een osteopaat geweest. Zodra de osteopaat bepaalde blokkades had opgeheven kon onze dochter weer verder. Dit had zeker resultaat, maar kennelijk is dat resultaat niet blijvend.

Ik ga met dochterlief naar de oogarts vanwege de hoofdpijn. Volgens de oogarts kan mijn dochter prima zien. Dat is overigens ook waar, ze kan prima zien. Haar ogen zijn niet slecht. Ze kan alleen niet goed kijken, maar dat ontdekken we pas veel later. Het probleem zit in de oogsamenwerking.

Intussen staat de tijd niet stil. De problemen op school groeien. De Cito’s zijn een drama voor onze dochter. De hoofdpijn neemt toe. Onze dochter stopt zelfs met groeien. Groep 3, 4 en 5 verlopen dramatisch. We weten nog steeds de oorzaak van de leerproblemen en van de hoofdpijn niet.

We belanden uiteindelijk bij de kinderarts. Daar volgt een uitgebreid onderzoek. Wanneer alle testen nergens toe leiden wordt er toch een MRI scan van haar hersenen gemaakt om uit te sluiten dat er sprake is van een (goedaardig) gezwel. Gelukkig is dat niet het geval. Uiteindelijk, na een paar spannende maanden en onderzoeken, hebben we een hoop informatie verzameld. Maar we zijn geen steek wijzer geworden over de oorzaak van de problemen. Waarom blijft de groei achter, wat is de oorzaak van de hoofdpijn? En is dit gerelateerd aan haar achterblijvende leerresultaten?

Fixatie Disparatie

meer blogs van Astrid vind je op heksenketel

.