**//sticky ads code//**
Waarom een kind straf geven is niet de oplossing!

Waarom een kind straf geven is niet de oplossing!

Als je al tig keer hebt gewaarschuwd…  al drie keer uitgelegd hebt dat….  heb je soms gewoon geen beter idee dan een kind straf geven.. Je wilt dat je kind leert dat afspraken niet nakomen of gevaarlijk doen consequenties heeft…. Want als ze later groot zijn dan moeten ze toch zelfstandig kunnen functioneren….

Heb je weleens gecheckt voor jezelf of een kind straf geven heeft geholpen? Echt opgelost… zodat je kind het écht nooit meer deed…?

Meestal werkt het niet. Bovendien krijg je zelf bij straffen, ik in ieder geval wel, geen prettig gevoel. Het is toch een beetje machtsvertoon in de sfeer van: ‘Jij moet gewoon doen wat ik zeg, want ik ben hier de baas’. Het is vaak impulsief uit boosheid of machteloosheid.

Een kind even apart zetten is een veel gebruikte maatregel; even op de gang, even naar je kamer. Je hebt dan in elk geval de garantie dat het ‘foute gedrag’ (even) ophoudt, omdat je het kind buiten beeld zet. Je zegt tegen je kind; ‘Ga maar even afkoelen’, maar stiekem heb je zelf die time-out hard nodig; even tijd om kalm te worden of het gesprek, dat hierna zal volgen, voor te bereiden. Maar toch… een kind wegsturen… ik hou er niet van… je stuurt jouw hele kind weg en niet alleen dat ene stukje gedrag wat niet door de beugel kan. Bovendien is de oorzaak niet opgelost… dus volgende week gebeurt dit weer…

Kijk eens naar jezelf: Je wéét dat als je te hard rijdt dat je een bekeuring kan krijgen; toch dagen we het uit en remmen we alleen af als er een camera staat… Herkenbaar? En als je dan die prent hebt gekregen ben je toch een beetje geïrriteerd of boos op de politieagent… Huh?

En… ná die bekeuring; rij jij dan nooit meer te hard? 

Mmm, ook volwassenen corrigeren hun gedrag dus niet als ze straf krijgen. Misschien dat je een paar dagen, nou vooruit, een wéék rustig rijdt… daarna ben je de boete vergeten.

Het is dus belangrijk je af te vragen als je naar zo’n ultiem middel als een kind straf geven effect heeft. Straf levert vaak een verstoring in de verhouding op; zoals jij boos bent op de agent, zal jouw kind vooral boos zijn op jou en is de aanleiding al gauw vergeten. De discussie die volgt gaat dan vaker over de straf dan over het ‘delict’…

Wraak  is een natuurlijkere reactie (ik span een rechtszaak aan!) dan bezinning (wat kan ik anders doen om dit niet meer mee te hoeven maken?). Hoe voelt jouw kind zich als hij straf krijgt? Hoe voelde jij je toen je als kind straf kreeg?

Bovendien is de ‘straf’ vaak zwaarder dan het ongewenst gedrag anders is het namelijk voor het kind niet aantrekkelijk om te stoppen met  ‘stout doen’. Vaak straf uitdelen maakt het er in huis niet gezelliger op en het helpt ook niet eens…  Je hoort jezelf schreeuwen; ‘Omdat ik het zeg!!!’ en je voelt dat je geen zinnig argument meer over hebt…

Hoe dan wel?

Als we even de vergelijking met de bekeuring er bij houden; een boete helpt dus niet. Wat zou wel helpen? Een snelheidsbegrenzer lijkt mij een veel logischer straf. Ik zou me wel tien keer bedenken om te hard te rijden als ik het risico loop daarna voor enige tijd bijvoorbeeld niet harder te kunnen dan tachtig per uur. Dat betekent dus als je een straf geeft die in het verlengde ligt van de overtreding dat dat wél motiveert tot gedragsverandering.

Als je bepaald gedrag van je kind niet acceptabel vindt is het belangrijk dat je duidelijk vertelt welk gedrag je afkeurt en waarom: ‘Ik vind het heel vervelend als je mijn schaar leent en niet terug legt waar hij hoort, want als ik hem dan nodig heb grijp ik mis. Als ik hem volgende keer wéér moet zoeken, dan mag je hem niet meer lenen’. Hiermee verbind je een logische consequentie aan ongewenst gedrag en je legt uit welk gedrag je wel verwacht. Je geeft je kind een stuk verantwoordelijkheid om correct om te gaan met geleende spullen.

Waarom luisteren kinderen niet

En vergeet niet; kinderen zijn niet ongehoorzaam of stout om jou ongelukkig te maken, vaak is er iets anders aan de hand. Als je in contact blijft zul je de ware reden eerder vinden dan wanneer je de strijd aan bindt…

Jonge kinderen zijn vaak ‘stout’ als gevolg van hun nieuwsgierigheid. Als jij zegt; ‘je mag niet op de bank gaan springen’ roept dat onmiddellijk bij een peuter de vraag op; ‘hoe zou het zijn om op de bank te springen?’. Zoek liever samen een alternatief; leg uit; ‘een bank is om op te zitten, niet om op te springen’ en zoek samen iets waar je wel op kunt springen, zodat jouw kind wel zijn energie kwijt kan.

Bij oudere kinderen kun je samen een lijstje maken van mogelijke oplossingen of consequenties bedenken. Kinderen kunnen vanuit een hele andere invalshoek met creatieve en bruikbare ideeën komen. Als je alle oplossingen die jullie allebei bedacht hebben opschrijft (zonder erover in discussie te gaan) kun je daarna kijken of er iets bij staat wat jullie allebei een geschikte oplossing vinden. Kans van slagen veel groter omdat jouw kind heeft mee mogen denken.

 

 

 

 

Bang voor Zwarte Piet?

Bang voor Zwarte Piet?

Hoewel ik hem zelf nooit gekregen heb was het voor mij, toen ik nog geloofde in de Sint, het zien van een roe in een schoen een schrikbeeld. Helaas werd hij bij mij thuis uitgedeeld. Misschien is het maar één keer gebeurd maar het heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Sinterklaas was voor mij geen kindervriend want hij deed hele nare dingen met kinderen, een roe, geen cadeautje of zelfs mee naar Spanje.

In mijn gelovige tijd had je nog geen idee dat je ook naar Spanje op vakantie kon en dat het daar heerlijk warm was met veel stranden. Nee, ik had het idee van grote groepen Zwarte Pieten die ‘oeleboele‘ riepen terwijl ze om een kookpot heen danste en driemaal raden wat (wie) er dan in die kookpot zat…. Een kindervriend, tsja, als dat een vriend is… hoe kun je dan de grote boze wereld gaan vertrouwen?

Alle spanning rond pakjesavond zat bij mij vooral in angst. Is het gezin morgen nog wel compleet of gaat er nu echt één mee naar Spanje? De opluchting was groot als er dan toch voor iedereen pakjes waren. Ik was de jongste thuis en had altijd de meeste cadeautjes. Ik begreep er niks van dat ik meer kreeg dan de rest. Hoe kon dat als Sint alles wist en zag?

Ik was vooral bang in de tijd van Sinterklaas. Tegenwoordig zijn we wijzer, Sinterklaas gebruiken als opvoedcoach is niet meer van deze tijd. Ai, dat dacht ik tenminste, helaas bleek ik te goedgelovig (…):

Van de week hoor ik een vader in een winkel tegen zijn dochtertje (amper 5 jaar oud) zeggen (schreeuwen); ‘Als Sinterklaas hoort dat jij zo kan zeuren krijg je helemaal niks!’. Huh?? Bestaat dat nog? Ik was geschokt. Het gezicht van het kleine meisje raakte me diep. De schok en de angst. Ik zag mezelf 45 jaar geleden.

Ik kan er niet bij dat er nog altijd volwassenen zijn die niet hun best doen om door de ogen van hun kind te kijken. Ouders die niet beseffen dat alles wat zij zeggen voor mini-mensjes De Enige Waarheid is, omdat ze hun Papa of Mama zijn. Nog steeds zijn zoveel ouders zich er niet bewust van zijn wat een enorme invloed ze hebben op hun kind. Dat zij degene zijn die voor een groot deel bepalen of het kind gelukkig is, zelfvertrouwen heeft, vrolijk naar school gaat én niet bang is voor Zwarte Piet.

Veel dingen waar kinderen bang voor zijn hebben we ze zelf geleerd. Als jij gillend op de bank springt omdat er spin door de kamer loopt, registreert jouw kind; ‘spin = eng’.

Als jij bang bent dat jouw kind het bezoek van de Sint verpest omdat het Zwarte Piet eng vindt, dan voelt jouw kind jouw spanning en zal het die overnemen, je bent dan bijna verzekerd van een drama…

Of volwassenen die er lol in hebben om kinderen bang te maken. Een kind dat wat om zit te prikken in zijn bord; ‘Haha, Sinterklaas loopt nu op het dak, dus hij heeft het gezien…’ En dan smakelijk met andere volwassenen lachen om het kind dat verdrietig en snel zijn bord leeg eet.

‘Je hoeft niet bang te zijn’, zeggen ouders tegen een kind die zich vastklampt bij de aanblik van Piet. Nee duh… dat snap ik. Je hoeft niet bang te zijn als je langs een ravijn loopt, je hoeft niet bang te zijn als de lift blijft hangen… je hoeft niet bang te zijn in het donker…..STOP! Angst is niet weg te redeneren! Alleen positieve ervaringen kunnen je helpen angst te verminderen.

Ik vind het op zijn zachtst gezegd zorgelijk dat ouders in hun onmacht Sinterklaas  gebruiken als opvoedcoach. En dat ze ook geloven dat het helpt. Het enige waar het voor helpt is je kind bang maken.

Ik stel voor dat we die ouders naar Spanje sturen. Mee in de zak en dan pepernoten bakken het hele jaar. Of we sturen ze verplicht naar de kindertolk…

beeld: flickr zoetnet

Doe dat ding uit!

Doe dat ding uit!

Overal hoor je erover… kinderen en hun schermpjes…

Een ISSUE: Te veel, te onduidelijk, te agressief, te gevaarlijk, te verslavend…
En verlies van contact, creativiteit en vooral…. de harmonie in huis.
De hele maatschappij is er op gericht dat we zoveel mogelijk digitaal doen. Iedere dienst die digitaal gaat wordt daarom geprezen; want sneller en goedkoper.
Toch vinden we het lastig dat onze kinderen ‘snel en goedkoop’ hun tijd doorbrengen achter een scherm.

Op steeds meer scholen werken de kinderen op een tablet. Gewoon omdat het veel voordelen heeft. De leerkracht kijkt mee en ziet het als een kind bijvoorbeeld lang met 1 opdracht bezig is en dus wellicht hulp nodig heeft. De tablet zorgt dat de volgende opdracht aansluit aan het goede of foute antwoord dat de leerling geeft. En het programma doet het nakijkwerk voor de leerkracht.

Tsja, sneller en goedkoper; het levert de leerkracht tijdwinst om aandacht te kunnen geven aan een leerling die misschien wat extra’s nodig heeft. Een tablet is echt niet alleen maar een lesboek achter glas…

Toch zijn veel ouders thuis in discussie met hun kinderen over het ‘schermgebruik’. De één krijgt 30 minuten per dag, maar er zijn ook kinderen die er onbeperkt achter mogen. Want ja, het is ook lekker rustig….
Ik heb in het begin ook met argusogen gekeken naar hoe het allemaal ging. En er kwam een ‘Dora-laptop’ en toen voor mijn zoon een ‘Cars-laptop’. Daar waren ze gauw klaar mee. Toen kwamen er Kurio’s en tegenwoordig zitten ze het liefst achter mijn laptop of achter de Xbox.

Die Xbox, daar heb ik ook tegen aan zitten hikken. Vooral ook omdat ik er helemaal geen verstand van had en eigenlijk ook geen idee had wat het is, wat je er mee kan en of die spelletjes ‘gevaarlijk’ of ‘agressief’ zouden zijn.
Gelukkig zijn mijn schatjes niet zo van het oorlog voeren en doodschieten. ‘Tankie-online’ spelen ze zelden. Stratego wel en ik heb ze zelf pas Risk geleerd…
Zucht, wat vind ik er nou eigenlijk van? Is een bordspel dan minder erg als je anderen uitschakelt, op bommen laat lopen of anderszins van tafel veegt?

Oké, er kwam een Xbox. En eigenlijk valt het best mee. Ze spelen Fifa 16 en Minecraft. Dus voetballen en bouwen. Leuk en leerzaam. Minecraft doet een beroep op je creatieve denkvermogen. Hoe je iets maakt en welke grondstoffen je daarvoor nodig hebt. Niet zo raar.

Waar zijn we dan eigenlijk bang voor?

Dat ze niet meer buitenspelen, dat ze geen bordspelletjes meer doen, tekenen, knutselen, touwtje springen of een boek lezen.
En dat laatste, tsja, toen de boeken kwamen waren ouders eigenlijk net zo in paniek en zoekend als nu met alle digitale middelen; toen het boek ontstond waren we bang dat we niet meer met elkaar zouden praten, dat we geen verhalen meer zouden kunnen vertellen. Dat iedereen zich zou verstoppen achter zijn boek en er dus geen contact meer zou zijn met de rest van de wereld. Dus….

Zo gaat het met veranderingen. Je kunt eindeloos discussiëren over wat goed of slecht is maar de wetenschap publiceert telkens weer en nieuw onderzoek dat het vorige tegenspreekt dus daar hebben we niet zoveel aan. De wereld verandert op alle vlakken en we zullen mee moeten. Of op een onbewoond eiland gaan wonen.

Ik heb NU kinderen en volg dus ook hierin mijn hart, want dat klopt altijd.
Ik heb het helemaal losgelaten. Geen regels meer, geen schermtijden, geen restrictie op spelletjes die wel of niet gespeeld mogen worden. Dat scheelt heel veel strijd, discussie en gezeur. En toch zitten ze er nu niet ineens uren per dag achter. Wat is mijn geheim?
Ooit toen ik het gezeur om snoep zat was (ze waren toen denk ik 3 en 4 jaar oud) heb ik de deur van de snoepkast wagenwijd opengezet. Ga je gang, snoep wat je wilt. Dat vonden ze twee dagen leuk en toen hield het op. Ze vragen eigenlijk nooit om snoep. Meestal alleen als er vriendjes of vriendinnetjes zijn, dan komen ze op het idee. Er staat nu nog een pot met paaseieren. En met Pasen heb ik het Sintmaarten snoep weggegooid.

Wat niet mag is veel aantrekkelijker dan iets wat wel mag. Dus ga maar lekker de hele dag achter de Xbox.
Het was twee dagen leuk en toen hadden ze vierkante ogen. Ze zitten er intussen minder achter als toen ze ‘schermtijd’ hadden. Eerst was het ‘we mogen anderhalf uur’ dus dan pakken we ook anderhalf uur. Of toen het alleen na 17 uur mocht, gingen ze al vanaf half vijf zuchtend en steunend naar de klok kijken…

Nu spelen ze ermee als ze er zin in hebben. Nu denk jij; ‘Ja, maar bij mijn kinderen gaat dat niet werken’. Dan nu het tweede, belangrijkste, deel van mijn geheim.

Ouders die aan mij vragen hoe ze hun kinderen meer buiten kunnen laten spelen zeg ik; ‘Ga zelf naar buiten’.  Dus als je je kind minder achter een scherm wilt zien; ga zelf weg achter je scherm. Als de iPad uit moet en ze kruipen dan naast je voor de televisie dan sla je de plank mis.
Tel eens even voor jezelf hoeveel uur zit je zelf met je telefoon, je laptop of de televisie?
Waarschijnlijk schrik je ervan en loert er een verslaving aan je smartphone… En jij bent Het Voorbeeld voor je kind, dus het wordt hoog tijd om jezelf een limiet te geven van 2 uurtjes per dag…

 

Oeps…als je kind een foute beslissing neemt…

Oeps…als je kind een foute beslissing neemt…

Afgelopen zomer gingen wij als sluitstuk van onze Engelse vakantie een dag naar Londen. Natuurlijk eerst een ‘verplicht’ stukje cultuur; we bezochten de Towerbridge. Ik moest echt flink uit mijn comfortzone door over die glazen vloer te lopen,  40 meter boven de weg; je allemaal mini-mensjes en mini-dubbeldekkertjes onder je…. Brrrr.

Toen met de metro, voor onze schatjes de eerste keer en dus ook al een avontuur op zich, richting Oxfordstreet. De kinderen hadden al maanden geleden bedacht dat ze dan toch wel naar Hamleys, de grootste speelgoedwinkel van de wereld, wilden met al hun gespaarde geld….

Nu kon ik mij daar niet veel meer bij voorstellen als een grote Intertoys en die dan in het kwadraat. Maar zo was het niet; nog geen meter de winkel in en de vliegtuigjes vlogen langs je hoofd en je werd met een bellenblaas kanon welkom geheten. Het was overweldigend. Overal demonstraties van het nieuw innovatief speelgoed, voorbeelden van de prachtigste knutselartikelen en levensechte Lego figuren. Natuurlijk waren ook de prijskaartjes overweldigend. Maar de kinderen lieten zich niet zomaar van hun plan afhouden… Na 5 verdiepingen rond gesjouwd te hebben werd de balans op gemaakt, wat gaat er gekocht worden?

Mijn dochter koos voor een geweldige doos nagellak met talloze voorbeelden, sjabloontjes, kleurtjes, kwastjes… Oké, daar kan ik ook nog plezier van hebben….

Zoonlief koos een ‘Magic Ufo’ die onwaarschijnlijke capriolen uithaalt in de lucht en niemand die in de gaten heeft hoe het werkt. Ik vreesde met grote vrezen dat het niet zo simpel zou zijn als het leek. Die demonstratiemeneer had hier vast een dagenlange cursus voor gevolgd en deed dit al 10 maanden 40 uur per week…Zoonlief was onder de indruk en met hem nog zo’n 30 kinderen en ouders die ‘oh’ en ‘ah’ stonden te stamelen terwijl ze probeerden dit Ufo-raadsel te ontrafelen. Mijn jongen, motorisch niet zo handig, zou dit echt niet 1-2-3 onder de knie krijgen… Deze ‘Magic Ufo’ was werkelijk niet meer dan een mooi stuk glimmend karton in een doosje met een instructie DVD. Eh, dat laatste baarde mij vooral zorgen; als er een instructie met beeldmateriaal bij hoort… en het kostte 13 pond. Zo’n 20 euro. Dat is 4 maanden zakgeld.

Maar dan komt het dilemma; wat doe je? Verbied je je kind daar zijn zakgeld aan uit te geven? Zakgeld is toch om te leren hoe je met geld om moet gaan…?
Praat je je kind uit het hoofd om dat ding te kopen? Geen optie om er ‘nog even over na te denken’ want we zijn hier nu en daarna waarschijnlijk jaren niet… Of laat je het los, en zie je het als leermoment?

Ik koos voor het laatste, eerlijk gezegd ook om de gezellige dag niet te verpesten met een boos kind. Ik noemde voorzichtig dat die meneer vast al heel veel uren geoefend had en dat ook ik geen idee had hoe het werkte. Mijn zoon was er van overtuigd dat het radiografisch bestuurbaar was, er zat alleen een dingetje achter die meneer zijn oor, of ik dat wel in de gaten had? Morgen op de camping de hele dag zou ‘ufo-en’, heel simpel en super chill en cool. Ik hield mijn mond.

We hadden verder een superleuke dag. Terug op de camping kon de kleine man niet wachten tot het speelgoed geprobeerd kon worden. Bij het uitpakken van de doos werd mijn angst al waarheid; de ufo wordt bestuurd door een onzichtbaar touwtje en dat zou weken en misschien wel jaren van oefening vragen om een fractie van de demonstratie uit de winkel na te kunnen doen…

Ik had een diep verdrietig kind. 

Toch heb ik geen spijt van mijn beslissing hem hier niet voor te behoeden. Ik kan de volgende keer gerust met hem naar Hamleys; dit gebeurt hem geen tweede keer. Een kind mag fouten maken, graag zelfs; van fouten maken leren we veel meer dan van waarschuwingen en op voorhand goede bedoelingen. Ik mocht vroeger niet eens op een muurtje klimmen want dan kon ik vallen. Ik had toch liever toen een blauwe plek of kapotte knie gehad dan nu levenslang hoogtevrees…

Ik had er in stilte ook verdriet van dat mijn kleine jongen zo’n harde les moest leren. Het druist in tegen je moedergevoel. Je houdt zielsveel van je kind en je wilt niets liever dan alle ellende voorkomen die op zijn of haar pad komt. Je wilt je kind zien lachen en genieten en niet verdrietig zien of teleurgesteld.

Toch kan ik je aanraden af en toe je kind tegen de muur te laten lopen; er komt een dag dat ze verder bij je vandaan zijn en dan is het handig als ze om kunnen gaan met een teleurstelling of tegenslag. We zijn dan trots dat je kind niet flipt als er een keer iets tegenzit of er een flinke miskoop is gedaan… Want tegenvallers komen er; ze zakken voor een examen…, de verkering maakt het uit…

En je kind leren opstaan na het vallen draagt meer bij aan het zelfvertrouwen dan voorkomen dat het valt. Tegenslag hoort bij het leven, niet om het gelaten over je heen te laten komen, maar om er iets mee te doen dat (weer) moed en vertrouwen geeft of nieuwe mogelijkheden.

En daarbij zijn wij natuurlijk de wandelende voorbeelden.  Hoe ga jij om met tegenslag? Een miskoop, dat leuke truitje in de uitverkoop, niet gepast, zit vast wel oké… en dat dan thuis ineens helemaal geen leuk truitje meer is, en kan niet geruild? En dan is het de bedoeling om er geen drama van te maken maar ook niet, als je er echt stevig van baalt, er luchtiger over doen dan je je voelt. Als jij een teleurstelling kunt accepteren, dat je dit ontspannen aanvaardt als een ‘leermomentje’ , dan geef je je kind mee dat het leven niet alleen maar rozengeur en maneschijn is zonder meteen in een depressie te storten. Een fijne, wijze les.

Mijn zoon heeft het overleeft. En: hij is druk gaan trainen met zijn Magic Ufo… goed voor de fijne motoriek…