**//sticky ads code//**
Parents got talent!

Parents got talent!

Stel je voor: Je doet als ouder mee aan de talentenshow ‘Parents got talent!’

Op de draaistoelen zitten bekende kinderen als juryleden; je eigen kinderen met hun vrienden. De presentator (…) praat je nog wat moed in vlak voordat je op moet, de zenuwen gieren door je keel; want wat als er straks geen enkele stoel omdraait, dan sta je er als ouder mooi gekleurd op; geen talent voor opvoeden!

Met bibberende knieën loop je het podium op, door je hoofd flitsen er nog allerlei opvoedtips van dr. Spock, Jo Frost,……

Je voelt de schijnwerpers op je gericht, de muziek zwelt aan, en het zweet breekt je uit, je schraapt je keel en denkt bij jezelf; ‘waarom wilde ik eigenlijk mee doen met dit programma?’

Dan wordt het stil, alle aandacht is op jou gericht en je bent op slag je tekst kwijt! Wanhopig kijk je om je heen, je zoekt oogcontact met iemand die je kent, maar je bent verblind door de schijnwerpers. Het publiek zit vol verwachting te kijken naar wat komen gaat, je hoort hier en daar een zacht gegrinnik, de moed zakt je in de schoenen…

Dan zie je ineens een bekend gezicht en je krijgt een knipoog die jij interpreteert als; ‘Kom op je kunt het!’

Je slikt nog een paar keer en springt voor je gevoel in het diepe…

‘Vijftien jaar geleden werd ik door de geboorte van ons kind ineens een ouder, een hele nieuwe ervaring, want tot die tijd was ik alleen verantwoordelijk voor mijn eigen

doen en laten. Vanaf de geboorte (en eigenlijk al negen maanden daarvoor) groeide er een besef van verantwoordelijk zijn voor iemand die zonder mij niet kon leven.

Met vallen en opstaan, met blunders en toppers, met een traan en een lach, maar vooral met heel veel liefde worstel ik me door het fenomeen opvoeden heen.’

Bam!! Je schrikt ervan als de eerste jurystoel omdraait en je in het lachende gezicht van je kind kijkt; jouw avond kan niet meer stuk! Al win je niet de hoofdprijs en komen er nog massa’s kritische opmerkingen, jij mag door naar de volgende ronde van ‘Parents got talent!’

 

Maak jij contact?

Maak jij contact?

Ik zit op school in de kring, de juf heeft net uitgelegd wat we gaan doen; ‘leuk, een spel!’ Mijn vriendinnetje mag in het midden staan, de rest van de groep geeft elkaar een hand. De juf knipoogt naar mij, wat zoveel betekent dat ik mag beginnen met het spel. Ik zeg: ‘Ik zoek contact met… Jan’. Mijn vriendinnetje kijkt steeds mijn kant op en dus kan ik nog niet beginnen, spannend! Plotseling draait ze zich om en dat is het moment dat ik eventjes heel hard in de hand van mijn buurman knijp; ‘pfff, ze heeft het niet gezien..!’

Even later roept Jan aan de overkant van de kring; ‘contact!’ en het spel is voorbij. Mijn vriendinnetje kijkt een beetje teleurgesteld; ze heeft niet gezien dat we contact maakten!

Dit spel (volgens mij noemden wij het ‘Telefoontje’) was erg populair bij ons in de groep; het duurde niet zo lang, was best wel spannend en het is altijd leuk om iemand een beetje te foppen.

Het thema van de week van de opvoeding is dit jaar ‘contact’, niet zo vreemd want het maken van contact is ongelooflijk belangrijk voor een kinderen én grote mensen.

Zonder contact geen communicatie en geen uitwisseling van ervaringen (in dit geval op het gebied van opgroeien en opvoeden.)

Is dat nodig dan?

In mijn praktijk zie ik vaak de worsteling van kinderen om in contact te zijn met anderen doordat ze bijvoorbeeld onzeker zijn of zich vaak boos voelen. Ook zie ik ouders die op hun beurt hun kind hiermee zien worstelen en niets liever willen dan een vrolijk, blij en gelukkig kind. Juist bij die worsteling is het in contact komen met je kind én jezelf misschien nog wel het lastigst, want welke behoefte zit er bijvoorbeeld onder het onzekere of boze gedrag? Hoe kom je daar achter? Hoe maak je ‘contact’?

Heel vaak ontdekt het kind en ontdekken de ouders dat het te maken heeft met het je gezien en gehoord voelen en dat heeft weer alles te maken met ‘contact’!

Als je in contact staat met anderen is er interactie en word je zelf bevestigd in je bestaan, je wordt gezien en gehoord (er van uitgaand dat het positief contact is).

Zo lang je in contact staat met de ander (én met je zelf!!) kun je veel dingen aan.
Is het contact minder of is het er niet, dan worden dingen moeilijk en zwaar en heb je het gevoel dat je er alleen voor staat; je voelt je niet gezien en niet gehoord.

In gesprek gaan en in contact zijn met elkaar als ouders, is vaak een ‘feest van herkenning’ (‘o, heb jij dat ook?!’). Die herkenning helpt je weer om het soms lastige gedrag van je kind weer beter te kunnen plaatsen en te ‘handelen’ en weer (beter) in contact te komen met je kind.

Daarom; zorg dat je in contact blijft, je staat er niet alleen voor!

Lily Mulder

Lily Mulder

Lily Mulder, is moeder, juf, Kindercoach en Gezins- en opvoedcoach.
Sinds 2014 heeft zij een eigen coachpraktijk; Kinder-en oudercoaching ‘I rörelse’.
Zij leert kinderen en ouders het gedrag waar ze last van hebben (bijvoorbeeld: boosheid, angst, onzekerheid, faalangst, verdriet) om te buigen in handig gedrag, waardoor ze weer beter in hun vel zitten.
Door middel van workshops, cursussen en/of individuele gesprekken vinden kinderen en ouders hun eigen oplossingen en gaan ze weer blijer door het leven.

Het schrijven van korte verhalen heeft Lily altijd leuk gevonden; vroeger al bij het schrijven van een opstel op school of nu bij het schrijven van een blog voor haar website. Verhalen schrijven is voor haar nooit een straf geweest, de onderwerpen liggen voor het oprapen!
Meer ‘schrijfsels’ zijn te vinden op kinderenoudercoaching.nl

Winnaars of verliezers

Winnaars of verliezers

Zeg een eerlijk? Heb jij ook zo’n kind dat niet tegen zijn verlies kan? Lastig hè, heb je net zo’n gezellig ‘ouder-kind-momentje’ tijdens het spelen van een spelletje, gooit je koter roet in het eten!

Dit roet in het eten kan op allerlei manieren gebeuren; het spelbord omgooien, gaan huilen, roepen dat het niet eerlijk is  en je weet er vast zelf ook nog wel een paar ….

 Wat doe je dan als ouder?

  • In alle redelijkheid vertellen dat de regels van het spelletje nu eenmaal zo zijn…
  • Zeggen dat het toch niet zo erg is als je een keertje verliest…
  • Voorstellen om het spelletje nog een keer te spelen (hopend dat je je kind dan kunt laten winnen…?!)
  • Zeggen dat het een voorbeeld moet nemen aan een ander kind dat wel tegen zijn/haar verlies kan…
  • Zelf boos worden…
  • Dreigen dat je nóóit meer samen een spelletje gaat spelen met hem of haar…

Wie de afgelopen tijd de Tour, het EK-voetbal of de Olympische Spelen een beetje heeft gevolgd, zal vast een winnaar (of juist een verliezer) in gedachten hebben.

Vooral bij Olympische Spelen wordt het soms ‘pijnlijk’ duidelijk hoe euforisch (of dramatisch) een winst of verlies wordt ervaren. Om als sporter erachter te komen dat je jarenlange voorbereiding eindelijk zijn vruchten heeft afgeworpen (of juist niet..) moet een bijzondere ervaring zijn.

Ook al zijn je voorbereidingen nog zo goed, ontzeg je je heel veel, focus je je alleen op de komende prestatie, toch is dat geen garantie dat jij de winnaar zult worden.

En hoe ga je daar dan mee om?

  • Met je schoenen gooien..
  • In tranen uitbarsten..
  • Uitleggen dat je voorbereiding niet goed waren..
  • Zeggen dat je echt niet harder kon..
  • dat je fysieke klachten had..
  • Je schouders ophalen..

Omgaan met teleurstellingen doet ieder op zijn/haar eigen manier, maar juist in situaties als bij een spelletje spelen of meedoen aan wedstrijden komt het soms hard aan als er niet gewonnen wordt.

Over het algemeen wordt er door de omgeving ook veel aandacht gegeven aan de winnaar en lijkt het net of de verliezer ook echt een ‘loser’ is, terwijl juist verliezen veel van je vraagt (incasseringsvermogen, verwerken van negatieve emoties, moed om weer verder te gaan..)

Het gééft je ook veel (en dan niet in de vorm van een medaille); ‘vallen’ en toch ook weer opstaan!

Je leert hierdoor veel, namelijk:

  • dat je inspanningen soms niet beloond worden..
  • er anderen zijn die ergens beter in zijn..
  • je soms gewoon pech kunt hebben..
  • >er ook uit tegenslag iets ‘moois’ kan komen..
  • de wereld hierdoor niet vergaan is..
  • Tja, en daar zit je dan met je kind dat niet tegen zijn/haar verlies kan, met het spelbord op de grond en een boos stampend kind voor je neus…
  • Wat doe je dan?

Volgens mij komt het hier op neer: Uithuilen en opnieuw beginnen! (en wie is hier dan eigenlijk de winnaar?!)