**//sticky ads code//**
Wat eten we vanavond?

Wat eten we vanavond?

Ai gisteren hoorde ik “de meisjes” weer op de tv tijdens een reclameblok. Bij een supermarkt is het weer stamppotweken en net als vorig jaar komt dit reclamespotje nu om de haverklap langs en wordt er gevraagd wat er vanavond wordt gegeten.

Tja het zit niet voor niets in de piramide van Maslow……sterker nog, het is grondbeginsel nummer 1. De piramide bouwt op vanaf de lichamelijke/biologische behoefte, naar zekerheid/veiligheid, naar sociale behoefte, naar waardering/erkenning en als laatste naar zelfontwikkeling……zonder de een kan de ander niet doorgaan. Of nog simpeler wie niet eet, kan bar weinig.

Die conclusie hebben ze hier thuis ook al zeer snel getrokken. En alle drie unaniem!!!

Elke dag opnieuw wordt er als eerste gevraagd “Wat eten we vanavond?” Maak niet uit wie er als eerste beneden komt, of het nu nummer 1, 2 of 3 is…….na het “goedemorgen” wordt er standaard deze vraag in gegooid.

De meesten zullen het niet eens kunnen dan wel willen beantwoorden aan de ontbijttafel. Tja het avondeten duurt ook nog zo lang, dan zijn er ondertussen al heel wat bergen verzet, taken voltooid, werk afgehandeld, mag dat niet eerst in het brein verwerkt worden?? Nee natuurlijk niet! Wat denk je wel?? Je kunt niet zonder eten………en dan vooral lékker eten!!!! Dát is belangrijk!!!! Men wil hier thuis iets hebben om naar uit te kijken, een beloning voor de arbeid, een kersje op de appelmoes voor het geploeter op school…..en dan wil je niet horen dat we wortels met vis eten, of sperzieboontjes…want dat volgt altijd met dezelfde reactie…..iiiiiieeeeewwww jak lust ik niet!!……nee de beloning moet goed zijn en beginnen met een P

Meestal zijn we goed georganiseerd, doen we een keer in de week de boodschappen en weet ik op vrijdag al (terwijl ik het boodschappenlijstje dan samenstel) wat we de volgende week zoal gaan eten. Dan wordt er inderdaad ook rekening gehouden met die P behoefte en plan ik dus om de zoveel tijd een keer iets lekkers in, maar dat is natuurlijk nooit vaak genoeg.

Ook plan ik restjesdagen in of ik laat een dag gewoon “open”, dan weet ik dat het wat drukker is die dag en dan zien we wel……Daar kunnen ze niet tegen, want dan is de “beloning” onzeker…..kan dus van alles worden…..ze proberen mee te beslissen en grijpen hun kans……drie monden vuren allerlei gerechten op me af: patat, pizza, pannenkoeken, poffertjes…..steeds enthousiaster en dus ook harder…… Nee hee, kom nu eens met iets anders wat niet met een P begint………oké FRIET wordt er geschreeuwd……gourmet?? Probeert de oudste met zijn poezeligste gezichtje……oh wat kunnen ze heerlijk smeken…hihihi

De magie van december….

De magie van december….

IHet wordt kouder buiten, de herfst is in volle gang. Het waait hard, het regent veel en het is koud. De winkelstraten vertellen ons dit ook al vroeg genoeg…..kom je net thuis van de zomervakantie, liggen er al in sommige winkels pepernoten te schreeuwen om gekocht te worden (huh??? Het is pas september…doe normaal zeg!) Ja het wordt weer december, tijd voor de feestdagen. Kerstbomen, lichtjes, kaarsjes en muziek. Maar ook fijn dat er toch nog wel winkels versiert zijn met wat sint en piet decoratie, want dáár begint december natuurlijk mee!
Eigenlijk al drie weken eerder natuurlijk want de intocht met de pakjesboot is al rond half november. Gelukkig hoeven we niet in de ijzige kou langs de kade te wachten, want echt heel koud is het (nog) niet. Toch kruipen we langs de stoet behaaglijk tegen elkaar aan alsof het vriest (want zo hoort dat) en zijn we blij als we een warme handschoen voelen van Piet royaal gevuld met verse pepernoten.
Na het zien van Sint op zijn paard Amerigo krijg je dan ook acuut zin in een kop warme chocomelk met slagroom en een stuk dik speculaas, ach ja waarom ook niet……het lange wachten en stilstaan maakt je lijf toch ongemerkt nog best wel koud……
Dan volgt er thuis een discussie (zoals elk jaar). Onze zoon is in november jarig, net een week na de intocht, dus daar moeten slingers voor worden opgehangen. Mijn oudste zoon wil graag wat meer versiering in huis voor pakjesavond. We hebben genoeg (slingers, ballonnen, kleine speelgoed pietjes, een houten bootje, vlaggetjes, verkleedpakjes, nepcadeautjes) om een klaslokaal mee in te richten en hij vindt het elk jaar zó jammer dat die spullen maar zo kort in huis liggen……ja is waar, maar jullie worden er zo druk van…..dat vinden papa en mama niet zo leuk….
Dan is er uiteraard nog spanning van wat er komen gaat voor wat betreft de pakjes. De oudste gelooft al een tijdje niet meer en de middelste is er afgelopen periode achter gekomen, maar onze jongste meid gelooft nog heilig (en dat willen we graag zo houden mannen!!!). Onze oudste wil graag meer “meedoen” met het spel (wil aan de deur kloppen met pakjesavond, wil precies weten wat hij krijgt vooraf en wil ook elke keer de schoentjes vullen). Ok voor zijn rust (hij heeft autisme/asperger) mag hij inderdaad de schoentjes vullen, maar af en toe ook zijn andere broer een beurt gunnen. Hij mag inderdaad weten wat hij zoal krijgt, maar ik pak het zelf in en nee je mag niet op pakjesavond aanbellen, dat is de taak van opa (hoe dan, waar is de sleutel, wie belt opa op, hoe komen de cadeautjes dan in de schuur, hoe weet hij hoe laat we willen beginnen????) Tot in detail wil hij alles weten en dat is prima.
December is een lastige maand met veel leuke tradities maar ook stress en spanning. Meestal vieren we kerst bij onze ouders, de eerste kerstdag bij mijn ouders en de tweede kerstdag bij mijn schoonouders met alle broers en zussen neefjes en nichtjes erbij. Gezellige volle dagen. Hier is de oudste redelijk rustig onder, hij kent het gezelschap, weet wat er van hem verwacht wordt en vindt het ook leuk om tijdens de voorbereidingen mee te helpen in de keuken.
Rond pakjesavond is dat nog wel even lastig. Het voorbereiden op de precieze gang van zaken kan toch hier en daar nog wel even veranderen. Het hele jaar door bijvoorbeeld wordt er hier nog vol overtuiging sinterklaasliedjes gezongen (ja zelfs dobberend op een luchtbedje in een meer ergens in Frankrijk!!!!) en dan een week voor de intocht komt er opeens stoom uit de oren van zoonlief omdat “meneer niet eens bestaat!!!” uhm tja ok…..nieuwe fase, andere wending……wel ook heel leuk om je kinderen hier in te kunnen zien groeien, de magie rond Sinterklaas veranderd ieder jaar weer. Het gaf wel even paniek bij de oudste maar toen hij eenmaal begreep dat dit er ook bij hoorde gaf dit wel weer rust. Op school ziet hij het “spel” ook elk jaar weer veranderen. Tot groep 4 krijgen ze de cadeautjes, in groep 5 worden er lootjes getrokken, bij groep 6 komen er surprises maken bij en gedichtjes schrijven. Zo verandert er dus thuis ook af en toe iets. Maar wat doen we dan als we geen van allen meer geloven? Is het dan “klaar”?? Weer paniek in de ogen…….en de cadeautjes dan, krijgen we dan niks meer?? Oh jawel hoor, dan wordt het juist nóg leuker, want dan gaan we cadeautjes voor elkaar kopen, net als op school, dan maak je een leuke surprise voor iemand en een leuk gedicht. Of we maken er een groot dobbel spel van dat je met een dobbelsteen moet dobbelen om iets uit te pakken. Bij mijn schoonouders deden we vroeger bijvoorbeeld, echt hilarisch…..een x aantal pakjes voor 5 euro kopen en op een hoop leggen dat werd de “pot”. Daar moest je om dobbelen. Gooide je zes, mocht je nog een pakje uitpakken, bij 2 moest je een beurt overslaan, bij 1 een pakje aan je linkerbuur geven, bij 3 aan je rechterbuur, bij 5 mocht je van plaats verwisselen met iemand……dat was zo enorm leuk!!!!
Veranderingen zijn soms eng, maar als je weet wat je te wachten staat kan het toch ook enorm leuk zijn en blijft de magie van december bestaan!! Voor jong en oud….

Mijn Zonne(tjes)bloemen

Mijn Zonne(tjes)bloemen

Altijd als we door Frankrijk rijden en ik zie van die enorme grote zonnebloemvelden droom ik even weg in de auto. Wat zou het heerlijk zijn om daar eens een keer tussen te staan. De geur van de bloemen op te snuiven, de schoonheid van de krachtige bloem zo van dichtbij te zien, ze aan te raken of nóg leuker…..verstoppertje erin spelen hihi…..Ja het werd per jaar meer en meer een droom die werkelijkheid móest worden……nou ja het stond nog niet op een dergelijk “afstreeplijstje” maar toch… dit jaar kwam het ervan!!

Na mijn burnout heb ik weer opnieuw moeten leren genieten van mooie positieve momenten/dingen, groot maar ook juist klein, om mijn mindset zo positief mogelijk te kunnen houden. Je leest dan weleens verhalen van mensen die het hebben over “de cadeautjes van de dag” of de glimlach van iemand ervaren als een “cadeautje”…….bah jek wat klef zeg….dat komt erg zweverig over op mij ….tot we laatst bij een top van een berg een plekje zochten voor een picknick en we ineens echt vanuit het niets een onwijs mooi uitzicht hadden over een grote stad die heel ver heel diep beneden onder ons lag…..wauw riepen we alle vijf en stonden even stil met open mond om dit in ons op te kunnen nemen, wat een cadeautje zei ik opeens en vier paar ogen staarden mij verbaasd aan…….Maar het was waar, dit is toch idd een cadeautje?! En nú snap ik die benaming dus (eindelijk)

En dan is het helemaal niet zweverig om hier in het drukke snelle leven waarin we door denderen even stil te staan bij mooie momenten of dingen, nee we moeten juist genieten van die blijmakers en ze het liefst met al je zintuigen ervaren

(hahahaha…..en terwijl ik deze column probeer te typen op mijn mobiel tijdens de terugreis van vakantie rijden we over een verschrikkelijke hobbelweg en ik typ in opperste concentratie mijn letters in een hoop ik zo logisch mogelijke volgorde op het scherm te krijgen met niet al te veel abracadabra waar ik later niet meer uitkom….terwijl ik manlief ineens hoor zeggen wat een prachtig weids uitzicht we hebben en ik even vluchtig opkijk van mijn scherm en direct moet lachen….bijna weer een “cadeautje” gemist……..Dank je wel schat!)

Maar goed………jezelf verwennen dus met “cadeautjes” Die kun je spontaan krijgen maar ook creëren dus! Wat maakt mij blij?? Nou die velden waar we steeds langs rijden als we van de camping afgaan op weg naar een stadje of de boodschappen gaan doen!! Ineens hoor ik het mezelf hardop vragen “wil je hier een keer stoppen zodat ik er een mooie foto van kan maken?” (meestal blijf ik hier alleen maar over dromen meer niet……nu gún ik mezelf dus gewoon dit moment!)

En dus stopten we idd op een zekere dag en stond ik temidden van talrijke grote mooie zonnebloemen te stralen als een klein meisje

Mijn kinderen sprongen ook direct uit de auto hup het veld in…….uhm jongens….wel uitkijken waar je loopt he?! Niet zomaar……”jaha zuchtten ze alle drie zeer veelzeggend….oh ja stom tuurlijk rennen ze niet als dwaze horken dwars door en over die bloemen….vertrouw ze nu eens!! Mijn kinderen lopen al aardig ver het veld in…..zou ik ook wel willen, maar mijn hoofd houdt me tegen (in gedachte hoor ik in de verte al een boze boer in vloeiend Frans en op zeer boze chagrijnige toon zeggen dat het niet mag en dat als we niet snel maken dat we weg zijn hij zal schieten. En ik hoor de schoten knallen uit zijn luchtbuks)

Verstijfd van angst sta ik stil maar zie mijn kinderen vrolijk rondrennen…..hè stom hoofd kun jij niet eens stil zijn, niet zo piekeren, ga lekker op vakantie of zo en laat mij nou eens met rust……kon ik maar weer eens zijn zoals mijn kinderen, lekker zorgeloos, en onbekommerd rondlopen, iets doen en ondernemen zonder tig keer te overwegen…..hhhmmm lijkt me zalig!!!! Tja dat helpt….mijn hoofd is even stil en ik kan weer langzaamaan genieten van het moment. Ik ruik en ik voel de bloemen…..en ik zie……mijn zonnetje (zo noem ik de oudste), mijn zonnestraaltje (zo noem ik mijn middelste) én mijn pareltje (de jongste)………..aaaawwwwhhhh míjn cadeautjes!!!!!

Dan stappen we weer in en rijden terug naar de tent. En met een smile van oor tot oor bekijk ik alvast wat foto’s die mijn man ondertussen gemaakt heeft…..

Dank je lief, voor dit moment xxx

Op weg naar de camping deel 2 “De vakantie voorbereiding”

Op weg naar de camping deel 2 “De vakantie voorbereiding”

 

Met het gezin gaan kamperen……best nog wel een onderneming…….., vooral als je met wisselende leeftijden te maken hebt. Waar kies je voor? Zon, zee, strand, zwembad, met of zonder glijbaan, kinder animatie, disco, spanning, ontspanning???

Sinds we kinderen hebben gaan we met de vouwwagen. Een flinke joekel waar met gemak 8 personen in kunnen bivakkeren en slapen……haha ja we hebben het inderdaad van begin af aan zéér ruim ingeschat! Uiteindelijk zijn we nu met drie kids en dus is het wel zo fijn om ook in de tent nog wat ruimte te hebben met z’n vijfjes op elkaar. Voor ons is deze ruimte dus ideaal!

Dit jaar wilde de oudste graag in een eigen tentje slapen (en dan óók nog het liefst zo ver mogelijk bij de vouwwagen vandaan…….maar hij zou wel bij ons komen om te eten!!) jaja……NO WAY!! Dan moeten we voor twee plaatsen betalen zeker?! En trouwens…..een beetje loslaten prima, maar niet gaan overdrijven hè?! Nu kon de middelste dus ook verhuizen naar “zijn eigen tentje” onder de vouwwagen en de jongste had dan de slaapcabine voor haar alleen. Iedereen een eigen plekje, geen ruzie meer ’s avonds bij het inslapen en wakker kunnen worden op eigen tempo. Mooi vooruitzicht!!! De middelste heeft er wel flink aan moeten wennen trouwens, maar gelukkig had hij een jaar de tijd en uiteindelijk vond hij het prima.

Allemaal een eigen plekje houdt dan automatisch ook in dat ieder een eigen tas krijgt voor kleding en knuffels (maximaal 3!!!), waar je zelf verantwoordelijk voor bent! Ook dus zorgen voor een overzichtelijke inhoud, schoon goed in de tas en vuile was in de wasmand.

Ik maakte samen met de kinderen een lijstje wat ze moesten inpakken, aantal sokken, broeken, ondergoed etc. Ieder kreeg een eigen uitgeprinte versie om in te pakken……..het loslaten is begonnen! Heel knap, maar ik ben écht niet even stiekem in de tassen gaan neuzen om te zien of er wel genoeg in zat……..hoewel?!……ik heb natuurlijk wel voor de zekerheid nog wat extra sokken en onderbroeken en vesten en t-shirts en kussenslopen na de laatste was in mijn tas gepropt……….ai, ben ik nu gezakt met “loslaten”??

Af en toe hoor ik op de camping wat gemopper, de oudste heeft geen shirts met lange mouwen, de middelste kon geen spijkerbroeken vinden in zijn kast en loopt nu door de bossen te klimmen en klauteren in een chique broek (oh nee, die was voor de feestdagen!!!) en de jongste heeft korte broekjes mee die inmiddels al 2 maten te klein zijn (oeps mijn fout, had die kast toch beter uit moeten pluizen geloof ik) AAAAHHHHHH loslaten, het is soms zo lastig…….en dat mag je dan ook natuurlijk niet laten blijken, gewoon schouders ophalen en inslikken……..

Daar leren ze van……..(en moeders ook)

Op weg  naar de camping….

Op weg naar de camping….

Op vakantie gaan, een heerlijke onderneming, een luxe die je jezelf gunt, een periode van ontspanning, van niks “moeten”, geen werkstress, loslaten, genieten, buitenlucht, quality-time….En vooral een voorrecht om te mógen gaan! Dat je er het geld en de middelen voor hebt om deze “pauze” te kunnen nemen!

Je vakantie begint wanneer jij het wilt, dat kan dus voor iedereen anders zijn. Bij de één begint het als ze op de plaats van bestemming zijn aangekomen, bij de ander in het vliegtuig/bus of auto…..en zo kan het zélfs binnen het gezin nog wel verschillen; bij ons thuis begint het voor de meesten al bij het inpakken van de tassen, maar bij mij begint het stiekem al (veeeeeeelllll) eerder.

Wij hebben drie kids, een beginnende puber die straks naar de middelbare gaat en twee basisschoolkids (gaan naar groep 5 en 6). Onze bestemming is meestal Zuid-Frankrijk en met de vouwwagen is dat dus twee dagen in de auto. Om deze uren zo dicht op elkaar zo vredelievend mogelijk te houden hebben we een soort planning. De kids weten waar ze aan toe zijn, hoe lang iets gaat duren, wat we van ze verwachten en wat ze mogen en krijgen.

Als we eenmaal onze bestemming weten, kunnen we inschatten hoelang we daar over rijden. Vaak moeten we zo’n 1100 km, dus de eerste dag rijden we tot 600 km dan slapen we op een tussen camping en de tweede dag nog zo’n 500 km en dan rond een uur of vier op dé camping. Om de twee uur een verplichte stop, tanken, plassen, (koffie) drinken en eten (lunch of een ijsje) en dan weer de volgende etappe…..maar niet voordat er een cadeautje is uitgepakt!!!

En dáár begint míjn vakantiegevoel dus, het inslaan van die cadeautjes!!! Overal waar ik ben (in echte winkels maar natuurlijk ook online!!) kijk ik of ik nog iets tegenkom wat leuk is voor onderweg of op de camping (ja ook al zijn we nog maar net terug van de ene vakantie, maakt mij niet uit altijd aan het speuren en als ik iets zie…..vooral niet aarzelen, maar gewoon meenemen/meebestellen!! Zéker als het ook nog in de aanbieding is haha!!) (Dit heeft natuurlijk wel een voordeel én een nadeel: het is dan wel lekker goedkoop, maar is het over een jaar nog steeds zó leuk voor die persoon enne wat had ik ondertussen allemaal wel niet in huis?! De berg groeit het hele jaar door, soms schuift er iets weg naar 5 dec of een verjaardag……het overzicht houden hierop is wel even een dingetje, oeps)

Het weekend voor we vertrekken pak ik alle cadeautjes in samen met de oudste. Eerst maken we stapeltjes per kind en dan gaan we meestal even lunchen beneden (en kunnen ondertussen de twee jongsten even neuzen wat er zoal tussen ligt…..hier en daar worden er zelfs pakjes verwisseld  haha prima!! De spanning van wat zal ik krijgen?? Maakt direct plaats voor vlinderkriebels van ik kan niet wachten!! scheelt weer een hoop stress!!)

Wat voor cadeautjes ze zoal krijgen? De oudste wilde vooral heel graag een selfiestick en een luchtbed, de middelste deel 3 uit de boekenreeks De waanzinnige boomhut en de jongste een zwemmende zeemeermin. Verder krijgen ze leesboekjes op avi niveau (of hoger om goed te oefenen), bellenblaas (mét handschoen om met de bellen te kunsten), kleurboeken, potloden, nieuwe dvd’s voor onderweg, puzzelboekjes, (kaart)spelletjes, duikringen, schepjes, emmertjes, bootjes, lego doosjes, een grappig snoepje. Dat soort kleinigheidjes dus. Het blijft een feest om weer in de auto te stappen, nooit een gedoe en getouwtrek op de parkeerplaats!!

KIDS BLIJ —– PAPA & MAMA BLIJ!!!!

Imitatiegedrag

Imitatiegedrag

SPIEGELTJE, SPIEGELTJE…….huh?? Wie ben jij???

jonge kinderen imiteren vaak hun ouders. Jij bent het grote voorbeeld voor je kind, dus zorg dat alles wat ze imiteren goed is. Jonge kinderen nemen namelijk net zo gemakkelijk je mindere kant over. Je kind is dus als het ware een soort spiegel van jezelf

Klinkt misschien zwaar en is af en toe ook best confronterend…….zéker als je een kind tegen een ander kind hoort mopperen of je hoort het iemand  de les lezen op precies dezelfde wijze ( en toon!!) zoals jíj dat zou doen……ai ….pijnlijk soms om je zó op die manier terug te horen….

Maar het kan toch zeker  ook wel zeer aandoenlijk zijn….

Vroeger als kind vond ik het heerlijk om me terug te trekken in mijn kleine knusse kamertje met mijn pick up en platen urenlang muziek afluisteren en hard (ja soms zelf heel hard) mee te zingen met de liedjes (ook altijd in de hoop dat Hennie Huisman dan langs zou komen en versteld zou staan van mijn zangtalent….maar dit terzijde) Zo heb ik ook heel wat nummers van Kinderen voor Kinderen grijs gedraaid. Ik had inmiddels een aantal favorieten waaronder “make up” , “ik ben toch zeker Sinterklaas niet”, “een tweedehands jas”, “meidengroep”, “vinger in je neus”, “en ik”, “ik heb zo waanzinnig gedroomd” (ja zo kan ik eigenlijk nog wel doorgaan…sorry ik stop al)…..maar voorál “als ik de baas zou zijn van het journaal” Die was zéker favoriet nummer 1!!! Díe werd antraciet grijs gedraaid

En hoe lief?! Met Sinterklaas hebben de kinderen de verzamel cd gekregen met oude en nieuwe liedjes van dit leuke kinderkoor…..en ja hoor gelukkig het sloeg in als een bom!!! Geweldig vonden ze het. Mijn zoontje heeft hem min of meer naar zich toegeëigend en nu is híj dus degene die elke dag op zijn knusse kamertje zit, ingebouwd in een klein hoekje (nóg knusser), cd spelertje binnen handbereik en jawel hoor op repeat nummer 9 (!!!!) van de cd…….raad eens welk nummer dat is??

JUIST:  als ik de baas zou zijn van het journaal !!!!!!!!

Ik kijk naar mijn zoon en zie……….mezelf!!!!

Da’s nog eens een mooie spiegel!