**//sticky ads code//**
Doe je wel voorzichtig?

Doe je wel voorzichtig?

Voorzichtig hoor, kijk uit, pas op, denk erom! ….  allemaal goedbedoelde waarschuwingen voor………ja voor wat? Gevaar?  Echt gevaar? Of dénk je dat alleen maar?  En valt het allemaal toch wel mee? Wat is gevaar eigenlijk?

Van nature kent een kind geen gevaar……tot men het kind hier op wijst, vaak genoeg dan leert het wel wat gevaar is en als het maar vaak genoeg wordt benadrukt zal er zelfs ook een angst kunnen ontstaan en krijg je een kind die overal bang voor is……  Een kind wat angstig over straat loopt en denkt oei een scheve stoeptegel, straks struikel ik erover en rol ik op de weg en rijdt er een bus over mij heen

Willen we dit soort kinderen met deze angststoornissen of gaan we ze helpen beter om te gaan met mogelijke gevaren?

Op de peuterspeelzaal moet alles volgens regels en wetgevingen van de GGD.  Zoveel mogelijk zónder gevaar.  Als kinderen dan toch vallen dan graag op zachte noppen tegels of kunstgras wat zachter is en de mogelijke klap of kapotte knie beperkt tot een lichte schrikreactie en waar een kroel van de juf de schrik verzacht en dus geen halve EHBO/doos aan te pas hoeft te komen……hhmm ik snap het wel, lekker goedkoop zo deze manier van groot brengen

Op vakantie

In Frankrijk op de camping was een hele gave skelterbaan voor de kinderen gemaakt met verschillende routes, makkelijk en moeilijk, waar ze heerlijk kunnen ravotten. De baan was echt voor jong en oud.  Iedereen racet hier dagelijks luidkeels zijn of haar rondje. Als er op een avond een jongen door zijn vader wordt opgehaald vraagt de jongen of hij nog 1 rondje mag. Vader vindt het goed en wil eigenlijk wel meedoen. Hij pakt een step en rolt voorzichtig over een pad wat soepel gaat. Dan staat hij ineens met de step op een steile helling en kijkt angstig naar beneden, hij twijfelt……Ik durf niet, hoor ik hem zeggen. Dan vraagt hij zijn zoon of hij deze helling wel eens neemt. Oh ja zegt zoon stoer, zo vaak…….kijk zo doe je dat. Hij scheurt naar beneden en onderaan roept hij richting vader is helemaal niet moeilijk hoor, gewoon doen! Vader kijkt naar zoon en denkt er het zijne van, wil zich niet laten kennen en zet zich schrap bij de rand……maar haakt toch weer af met knikkende knieën. Dan galmt er opeens een stem kom je nou nog? En voor hij het zelf doorheeft is vader met step naar beneden gereden richting zoon die hem trots opwacht niks aan toch??!! zegt ie en klopt zijn vader op zijn schouder. Ze scheuren nog drie rondjes rond het moeilijke parcours en gaan daarna voldaan tandenpoetsen.

De volgende dag zit er een andere vader op een tweepersoons skelter samen met zijn zoontje, een peuter van 2. Met de grootste lol scheuren ze over de baan tot moeder komt zeg, ga je nu niet te hard? Moet dat zo hard? Kijk je wel uit? Dat ziet er best eng uit hoor, hou je je wel goed vast? Vader en zoon negeren moeder volledig en gaan onvermoeid door met hun rondjes. ´s Avonds gaat deze moeder zelf met een andere oudere zoon over de baan en nu staat deze zoon dus met angst bovenaan de helling zijn moeder gade te slaan. Hij zet beide handen aan zijn mond en schreeuwt MAM, doe je wel voorzichtig?! Uitkijken hoor!………van wie zou hij dat toch hebben??

Als iedereen angst nu eens achterwege zou kunnen laten en we elkaar hier iets minder vaak op zouden wijzen, dan kunnen we zien en ervaren dat er weinig redenen zijn voor paniek en dat we veel meer in staat zijn in dingen te doen!!!!

Ga ervoor!!!! Laat je niet afremmen xxx

Oh oh oh die CITO……

Oh oh oh die CITO……

Kinderen toetsen om resultaten in kaart te kunnen brengen, om te kijken wat het kind weet en om een leerniveau te kunnen bepalen. Op zich moet dat kunnen, het is een manier om leerprestaties in kaart te kunnen brengen. Maar dan? Of eigenlijk…..hoe dan? Wat wordt er in de klas gezegd over komende toetsperiode? Wordt er veel druk op de kinderen gelegd? Of wordt er laconiek over gedaan?

Dat laatste denk ik nooit eerlijk gezegd……ook al wordt het misschien gebracht als “we proberen de stress zo laag mogelijk te houden bij de kinderen” wordt er ongemerkt zo vaak over gesproken dat dit allang gebeurd is.

Bij mijn zoon (nu eind groep7) wordt er “luchtig” over gedaan…….er wordt gezegd “het is slechts een momentopname. Niet alles hangt ervan af. We kijken naar alle scores vanaf groep 4 tot nu en welke lijn daarin zit.”

Maar tijdens de toetsen mogen de kinderen van alles meebrengen (een “gelukspoppetje”, pakje kauwgom (goed voor de concentratie…maar verder mogen ze NOOIT kauwgom), een rolletje snoep, extra pakje drinken, bidon water) Ze maken er uittochtje van lijkt wel, wat neem je allemaal mee naar school? Ga je op schoolreis ofzo? Nee ik heb een toets vandaag……pppffff moet niet gekker worden

Bij dit soort “goedbedoelde” afspraken voelt het kind al “ hier gaat iets speciaals komen”…..KADENG stress is aanwezig. Daar heb je niet veel voor nodig.

Maar dan de uitslag……..kind komt thuis met een lijstje van alle mogelijke leerrichtingen van praktijkonderwijs tot atheneum met een kruisje waar zijn capaciteit ligt. Goed hoor, ergens in het midden. Prima wat ons betreft.

Maar zelf schiet hij meteen in een verdedigingstand……dit zegt nog niks hoor, het kan nog anders, er klopt niks van

Joh maar je weet nog niet eens wat je worden wil…..misschien is deze richting wel meer dan genoeg en anders ga je daarna nog verder dat kan ook altijd. Dat zien we dan wel weer toch?!

Hij gaat in een stoel zitten en krult helemaal in zichzelf gekeerd….met een boos verdrietig teleurgesteld gezichtje

Ik som wat goede eigenschappen van hem op en vertel hem wat voor soort beroepen daar mooi bij zouden kunnen aansluiten. Ik zie hem weer een stuk rustiger worden en hij knikt opgelucht met zijn hoofdje. Zo die veren zitten flink diep in zijn bips en die mogen er voorlopig niet meer uit!!!

Ik vertel ook over mezelf van vroeger en over mijn eigen toekomstdromen, dat ik er zelf ook nooit uit was….ik wilde juf worden, maar ook journalist en ja zelfs even een (hele korte!) periode gedacht dat ik wel naar de landmacht wilde………ze rollen nu alle drie op de grond van het lachen en de stress is het huis uit…….

Het huishouden runnen! Stiekem heel leuk!

Het huishouden runnen! Stiekem heel leuk!

Jarenlang volg je braaf alles wat op je pad komt; na de basisschool ga je naar de middelbare, je bedenkt ondertussen wat je wil worden, je stippelt je studiekeuzes uit en ga aan de slag met de opleiding om vervolgens aan de slag te gaan met datgene waar je al die tijd zo van had gedroomd. En ondertussen gebeurt er van alles in je leven, je krijgt een partner, gaat samenwonen, er komen kinderen, je runt nu dus een gezin, een huishouden én je hebt een baan, plus nog ergens een sociaal leven…..ok is te doen, eigenlijk doet zo’n beetje iedereen dit dus waarom jij dan ook niet?!

Tot er opeens een kink in de kabel komt en alle ballen die je jarenlang als professioneel jongleur in de lucht wist te houden één voor één op de grond stuiteren en je denkt hhmmmm misschien is dit toch niet helemaal voor mij weggelegd? Je belandt thuis, je krabbelt langzaam maar zeker weer omhoog en merkt om je heen dat dat thuis zijn helemaal nog niet zo slecht is….

Het huishouden runnen

Het huishouden kun je doen wanneer jij daar zin in hebt en niet omdat je het NU moet doen omdat je er straks door je werk geen tijd meer voor hebt…..de boodschappen idem dito, afspraakjes maken , met wie dan ook, geen punt je hebt alle tijd! Je agenda wordt weer van JOU, jij bepaalt wat er in komt te staan, jij beslist wat je wanneer gaat doen…..je bent EIGEN baas!!

En de kids? Die vinden het ook heerlijk! Geen gesjouw naar verschillende opvangmogelijkheden, geen naschoolse als de school eindelijk uit is. Tussen de middag lekker thuis chillen en een boterham eten in alle rust. Een vriendje mee of juist bij vriendje eten en of spelen geen punt kan en mag altijd!
Een studiedag? Een zieke juf? Een staking? Een tropenrooster of juist ijsvrij? Geen punt, ik ben er! Je voelt je niet zo lekker en bent ziek? Kruip met een dekentje lekker op de bank, ik ben er!

Rust

Wat een rust heeft dit alles bij elkaar gegeven en wat een enorm verschil geeft dit op onze thuissituatie! Pfff als ik eraan terugdenk aan de tijd dat de kids nog in de luiers liepen. De capriolen die er soms uitgehaald moesten worden voor een paar uurtjes werk (ik werkte 4 halve dagdelen). Stiekem baal ik heel soms wel eens een beetje dat die burn-out pas zo laat kwam. Maar in het wat nou als-gevoel wil ik niet blijven hangen, vooruitkijken dat is wat telt en ook vooral NU is heel belangrijk……Ok. Nú zit ik met 2 kids in de bovenbouw en 1 op de middelbare. De periode van het 1e jaar was ik er voor hem, een pittige tijd van nieuwe school. Nieuwe regels, nieuwe vrienden en ook nog de verandering in hemzelf vanwege de puberteit gaf hem een fijne veilige basis. Als hij thuis zou komen, was ik er…..soms was ik nodig en soms helemaal niet, maar het was goed. En straks als de middelste deze verandering(en) doorgaat ben ik er voor hem en als de jongste spruit zover is zal ik er ook zijn voor haar.

Ondernemer

De burn-out kabbelt langzaam weg! Ik ben er nog niet helemaal, maar zolang ik zie hoe belangrijk ik hier thuis kan zijn en bén geeft me dat zo’n enorm goed gevoel. Ik heb totaal geen spijt dat ik hiervoor heb gekozen, geen behoefte om de arbeidsmarkt op te zoeken, die stress is niks voor mij. Wel ben ik bezig met een eigen bedrijf. Via ETSY op internet verkoop ik mijn eigen handgemaakte creaties onder mijn label Vlijtig-Iesje. Ik haak van alles, verf en pimp kleine houten meubeltjes op met verf en lapjes stof, en ik naai zo nu en dan een vrolijke slinger van stoffen vlaggetjes met de naaimachine.

Actief blijf ik dus wel, maar op mijn manier en ik mis niets van de kids, geen schuldgevoel dus (meer) en dat is ook heel belangrijk. Maling hebben aan het gevoel van “doe ik hier wel goed aan?’ of “misschien vindt iedereen mij wel lui en moet ik toch maar weer gaan solliciteren”.  Wie bepaalt dat iedereen moet werken? Wie zegt dat je actief op de arbeidsmarkt moet blijven? Als je het financieel redt en je vindt genoegdoening op deze manier en je hebt er vrede mee, dan mag je best kiezen voor je eigen geluk en gezondheid. Daar is helemaal niemand die er iets over MAG zeggen! Dat is jouw keuze.

Is het nou moeilijk, moeder zijn?

Is het nou moeilijk, moeder zijn?

Mijn dochter is een gevoelig meisje, heeft altijd vragen in haar hoofd en denkt overal lang over na. Vooral ’s avonds in bed komt ze soms lastig in slaap en ’s nachts droomt ze vaak. Dan wordt ze angstig wakker en kruipt ze bij ons tussenin om getroost te worden.
Vanmorgen kroop ze ook weer bij mij. Voorzichtig maakte ze mij wakker en voor ik mijn ogen had geopend vroeg ze “is het nou moeilijk moeder zijn?’

Pfff goede morgen….wat een vraag zeg….

er flitst van alles door me heen maar resoluut hoor ik mezelf al snel “nee” zeggen……maar ik weet, dáár doet ze het niet voor, je moet dit verder uitleggen, onderbouwen, voorbeelden geven én haar geruststellen…..ze stelt niet voor niets deze vraag….

Ik draai me naar haar om en kijk naar haar lieve gezichtje dat wacht op wat ik ga vertellen. Wat een mooie vraag is dat, hoe kom je daarbij? Ze haalt haar schouders op…..Nee, zeg ik dan nogmaals…..het is helemaal niet moeilijk. Het gaat eigenlijk wel vanzelf, moeder zijn. Zeker als je echt van je kinderen houdt, je wil ze liefde geven en alle goeds van de wereld. Je zorgt voor ze, geef ze te eten, zorgt dat ze het fijn hebben.

Maar eigenlijk ben je hier (zonder het te weten) vroeger als kind al mee bezig…..je hele leven lang heb je een voorbeeld naast je (je eigen moeder, vader of ander belangrijk persoon) en daar kijk je naar, daar sla je voorbeelden van op (ja zo wil ik het later ook, of zo juist niet dat kan natuurlijk ook). En tuurlijk zijn er wel eens momenten dat het moeilijk is of dat je dingen verkeerd doet. Ik weet ook dat ik soms dingen zeg die ik beter niet had kunnen zeggen of beter anders had moeten doen (nu knikt ze heel instemming ja….hhmmmm niet zo leuk), maar daar leer ik van (hoop ik)…ok dat was niet handig, volgende keer dus anders doen. En er zijn ook genoeg momenten dat ik ook even geen raad weet, dan probeer ik advies te krijgen van papa of omie of oma, of van mijn zussen, of vriendinnen……er is altijd wel iemand in je omgeving bij wie je om raad kunt vragen en dat is heel fijn. Je bent nooit helemaal alleen

Ze slaat een diepe zucht, springt van het bed en gaat zich aankleden voor school.

Zo, dat heeft moeder weer goed gedaan (zo simpel kan het soms zijn….)

Wat de toekomst brengen mogen…

Wat de toekomst brengen mogen…

Laatst hadden mijn man en ik een uitje en we moesten daarvoor naar Brabant. Onderweg rijden we langs polders en weilanden en opeens viel mijn oog op een soort spandoek dat om een hekje was gebonden. Er stond met grote letters “wat de toekomst brengen mogen”

In een oogwenk las ik de tekst en in eerste instantie gaf ik er verder geen notie aan, maar toch bleef het zinnetje in mijn hoofd zitten……nou ja zitten……eigenlijk meer galmen……..ik hoorde mijn moeder.

Vroeger tijdens de wekelijkse schoonmaak had mijn moeder altijd graag een muziekje aan, maakt niet uit wat, klassiek, jazz, pop, psalmen. Op alles kon ze heerlijk poetsen en dan ook lekker flink mee galmen.

Bij de psalmen hoorde uiteraard ook het lied “wat de toekomst brengen moge” (mijn moeder luisterde graag naar de Muzikale Fruitmand. Dit is een christelijk gedicht/lied, geschreven door de Nederlandse dichter Jacqueline E. van der Waals.

Met mijn moeders gezang in mijn hoofd reden we dus verder en ik moest meteen denken aan onze drie kinderen, wat zij voor ogen hebben voor de toekomst. Drie jonge kinderen die nog een mijlenver leven voor zich hebben en van alles kunnen worden, wat ze maar willen. Voor de één is het al zo klaar als een klontje en de ander schommelt nog van beroep tot beroep en kan niet kiezen.

Als hij later groot is, dan!

Onze oudste zoon heeft het al helemaal bedacht. Hij wil namelijk ooit een groot computerbedrijf bezitten, beter en groter dan Google. En een grotere You-Tuber (vlogger) dan “Kwebbelkop” zijn. Hij is zich er ook al van bewust dat hiervoor een redelijk startkapitaal nodig is en is nú al donateurs voor zich aan het winnen.

Dan hebben we nog een zoon (de middelste). Hij wil al vanaf groep 1 ijscoman worden. En voor de winterperiode brandweerman, want dan verkoopt hij toch maar weinig ijsjes. Hoewel treinmachinist ook wel erg lonkt. Maar hij wil dit niet hele dagen gaan besturen, want er moet ook nog tijd over zijn om thuis bij te komen en te chillen achter de laptop, dus dan wel graag een klein traject even op en neer en dan weer klaar.

Onze jongste meid wordt een beroemde popster en laat zich de hele dag rondrijden in een limo met bubbelbad….papa mag haar chauffeur wel zijn. Zij zingt en danst de hele dag om maar alvast flink te oefenen voor later.

Haar plan B staat ook al vast (de slimmerd). Als mensen haar niet goed genoeg vinden dan wordt ze dolfijnentrainster.

Ik ben benieuwd……

Je doet alles voor je kind….

Je doet alles voor je kind….

Tuurlijk, je doet alles voor je kind. Je zorg voor de dagelijkse kost, voor liefde, voor geborgenheid, voor veiligheid….alles. Ook al zijn er natuurlijk momenten dat je denkt “he….moet dat nou? Kan het niet even wachten?!” je gaat er voor….alles uit liefde voor je kind.

Maar hoe ver moet je hier in gaan? Zit er een grens? Is er een bepaalde limiet? Moet alles écht wel hals over kop?

Een keer per jaar neem ik de kids mee op controle bij de tandarts….geen hobby van mij, echt niet!!! De middelste had al wat geklaagd maar kon het volhouden tot het moment van de geplande afspraak (gelukkig). Hij bleek inderdaad een gaatje te hebben en hier moest hij voor terugkomen. Daar ging een paar maanden tussen zitten maar geen nood aan de man……De dag ná dat we terug waren geweest begint de jongste te klagen over kiespijn…..ja dáag roep ik….ik kom er net vandaan!! Ik blijf op en neer gaan! Huilen……ok ok een week later zat ik er dus weer, ggrrr die nare steriele lucht in de wachtkamer maakt me misselijk, maar ik zit hier niet voor mij (ik ben echt bang voor de tandarts). Ja hoor dochterlief had toch ook een gaatje en wilde graag een verdoving, dit vond ze buitengewoon interessant (hoe zie ik eruit? Is mijn lip nu dik? Wat voelt mijn tong gek zeg ik kan zo toch niet meer praten. Hoe lang duurt zo’n verdoving?) Ik kon het niet laten en begin haar te plagen…..dit duurt zo’n drie dagen, je ziet er erg opgezwollen uit, je lip hangt bijna over je kin….sorry meisje nee het valt echt mee en straks zie je er niks meer van (bij dokters word ik vaak een beetje uitgelaten, zullen de zenuwen wel zijn die op een vreemde manier hun werking hebben op mij).

Nog geen 2 maanden verder komt ze wéer…..mama wil je even een foto maken van mijn kies want ik voel weer iets. Er zit denk ik wel weer een gaatje…..he stom melkgebit waarom ben je zo vervelend voor mij? Ja nee hoor daar ga ik niet in mee…..het is geen hobby van mij om naar de tandarts te gaan en om dan 3x in een jaar te gaan?! No way!!! Poets maar gewoon een keer goed! Ja hoor weer huilen en manlief staat haar bij….bel nou maar gewoon want als ze echt kiespijn heeft is dat ook niet fijn. Voor de vorm maak ik met mijn mobiel een foto en we zien met het inzoomen toch wel een naar zwart plekje wat niet weg gepeuterd kon worden. Hmmm ok ik bel wel….en diezelfde dag kon ik meteen terecht. Als de tandarts haar vraagt wat het probleem is haalt ze haar schouders op en zegt doodleuk…”ik weet niet…..maar mijn moeder zei dat ik een gaatje had” WAT??? Ik sta met mijn mond vol tanden en de tandarts draait zich meteen naar mij om en vraagt of ik een nieuwe hobby zoek (hij weet dat ik dit echt geen pretje vind want ik kom hier zelf al als klein meisje) Ik zak door de grond….en dochterlief gaat nog even verder met haar kant van het verhaal: mijn moeder was een keer foto’s aan het maken en toen zag ze iets op mijn kies zitten, maar ik voel helemaal niks hoor, ik heb nergens last van…..Ik probeer het verhaal van mijn kant te vertellen maar ze is al klaar (ok doe geen moeite…..adem in adem uit). Niks geen gaatjes alles ziet er keurig uit….misschien een nieuwe kies die eronder duwt dat kan ook pijn geven.

We bedanken de tandarts en ik wil snel de deur weer uit, maar mijn dochter heeft nog 1 laatste vraag………”mag ik dan nog wel een cadeautje??” en ze trekt een poezelig lief smekend gezichtje

En wéér een stuiterbal rijker zitten we op de fiets weer richting huis

Ggggrrrr hier trap ik dus volgende keer écht niet meer zo snel in hoor (hoop ik)