**//sticky ads code//**
Een duivels dilemma

Een duivels dilemma

Het was alweer een tijdje geleden.
Op een mooie zondagochtend fietsten we gebroederlijk naar de kerk.
Wilmer, Ruben en ik.
Ruben stak van wal: “Papa, de duivel was toch bij Jezus?”
“Ja dat klopt, dat was in de woestijn.”
“Duivels zijn lastig he?”
“Nou dat kun je wel zeggen……”
Het is even stil, Ruben schakelt en gaat in een hogere versnelling verder.
“Mama vindt duivels ook lastig.”
De informatie landt, maar wel met hindernissen.
Kinderen kunnen zo van de hak op de tak springen.
Geef mij maar een preek met drie punten.
Mooi overzichtelijk en voorspelbaar.
Toch is mijn nieuwsgierigheid geprikkeld.
“Hoe weet je dat mama duivels lastig vindt?”
“Nou ze blijven altijd op straat zitten en vlak voor de auto vliegen ze op.”
“Lieve jongen, dat zijn geen duivels maar duiven.”
“Oooh en wij wonen in Duiven, ha dat is grappig.”
Kijk, dat vind ik een leuke reactie, het maakt een beladen onderwerp wat luchtig.
Maar toch blijft het mij bezighouden.
Want stel dat dit gesprek er niet was geweest, dan had hij vaak
duivels zien vliegen.
En kreeg hij geen kans om in een lastige duif een mooie vredesduif te ontdekken.
Maar gelukkig is dit probleem nu uit de lucht.
En vind ik mijn onderwijs op deze ochtend meer waard dan een preek 
van drie punten.
Blijft nog wel één vraag hangen: “Zal ik dit beladen stukje publiceren?”
U ziet het, uiteindelijk maar wel gedaan.
Maar het was wel een duivels dilemma.
Daar wordt je sterk van

Daar wordt je sterk van

Vreugde en verdriet, ze liggen dicht bij elkaar.
En het lijntje ertussen is dun.
Maar wel veerkrachtig genoeg om een bepaalde stemming om te buigen.
En dat gebeurt met de regelmaat.
Blijdschap en enthousiasme of boosheid en verdriet.
Ze staan niet lijnrecht tegenover elkaar zolang die veerkracht er is.
Hierdoor kunnen emoties als een kameleon mee kleuren met de omstandigheden.
Emoties en omstandigheden, we hebben ze niet altijd in de hand, 
maar door het dunne lijntje kunnen we er mee dealen.
Belangrijk, want hierdoor kun je het hoofd bieden aan verschillende situaties en heb je moeilijke omstandigheden doorgaans in de hand. 
Maar wat als het lijntje niet sterk genoeg is en omstandigheden niet in de lijn van de verwachting liggen.
Wilmer ervaart dat regelmatig.
Want hoe vaak komt het niet voor dat situaties niet overeenkomen 
met wat in zijn hoofd zit. Zo ook vorige week.
Een dag zou afgesloten worden met zwemmen en daar ziet Wilmer altijd wel iets in.
Vooral zichzelf. Al zittend roetsjt hij de glijbaan af, boem in het water.
En met dat beeld voor ogen onttrokken Wilmer en papa zich van alle verplichtingen.
We reden opgewekt naar het zwembad zonder nattigheid te voelen.
Maar eenmaal binnen sloeg de stemming om want de glijbaan was out of order.
Verdriet bij Wilmer en frustratie bij papa.
Hoe buig je zo’n stemming om als je een situatie niet uit kunt leggen.
Meehuilen is geen optie, kalm blijven wel. Een hele opgave.
Want vastklampen aan het dunne lijntje van strijdende emoties kost de nodige veerkracht. 
Maar na 15 minuten volhouden was daar het resultaat. 
De tranen werden met het zwemwater weggespoeld en de stemming kon langzaam omgebogen worden. 
Vanaf de kant en de mat deed een vrolijke Wilmer boem in het water.
Wat een prachtige overwinning, eentje waar je sterk van wordt.
Want dat wil je als vader, sterk zijn voor je kinderen.
Hierdoor kun je hen onder alle omstandigheden tot steun zijn.
En met diezelfde veerkracht namen we twee dagen later definitief afscheid van een geliefde. Echt een geliefde.
Moeilijke omstandigheden waarin je sterk wilt zijn.
Totdat Ruben hartverscheurend begon te huilen. Toen brak het lijntje.
Ik wilde niet langer sterk zijn. 
Want samen met je zoon uithuilen: 
Daar wordt je sterk van.
Op de achterbank

Op de achterbank

Een waargebeurt verhaal. Wilmer is verstandelijk beperkt en gaat met de taxi naar school. van Duiven naar Doetinchem. Vorig schooljaar zat hij een tijdje bij een 5 jaar oudere jongen in de taxi.

beiden waren gek met elkaar en onze ogen gingen daarvoor open toen we een handgeschreven brief kregen.
Natuurlijk willen we dat allemaal.
Ongeacht hoe we in het leven staan.
Het liefst met de mensen om je heen.
Want die bepalen voor een groot deel je dag.
Van betekenis zijn.
Meetellen in de samenleving.
Dat verlangen zit diep geworteld.
En dat is maar goed ook, want het is een mooi verlangen.
Maar het kan ook doorslaan.
De gedachte dat je pas van betekenis bent als je iets nuttigs doet.
Althans zo werkt het in mijn bovenkamer.
Maar het tegendeel kregen we vandaag zwart op wit.
En wel door een ontroerende brief, geschreven door een jongen van vijftien.
Dagelijks zit hij naast Wilmer in de taxi.
Een ideale plek om het leven even aan je voorbij te laten gaan.
Maar ook om tijd te nemen voor elkaar.
De achterbank werd een broedplaats van liefde en genegenheid.
En niemand had het door.
Onze ogen gingen pas open bij het lezen van zijn handgeschreven brief.
‘Mag ik af en toe eens op bezoek komen bij Wilmer, want ik voel mij altijd blij bij hem.’
 ‘Hij helpt mij te denken aan positieve dingen.’
‘Hij oordeelt niet en vindt mij niet raar.’
‘Hij is een geweldig maatje.’
Zomaar een paar zinnen die aangeven wat iemands leven voor de ander kan betekenen.
Voor ons een bemoediging om te blijven geloven dat elk leven zin heeft.
Niemand is hier zomaar, ook Wilmer niet.
We zijn van betekenis, los van onze inbreng of goede bedoelingen.
Niet alleen een prachtige les, maar ook een boodschap die de kramp uit het leven haalt.
En dat via een tiener.
Hoe betekenisvol kan het leven zijn.
Op de achterbank.
De vakantie overleefd!

De vakantie overleefd!

We hebben ons er doorheen geslagen.
Natuurlijk viel het achteraf wel mee.
Maar dat is altijd achteraf.
Toch zijn we opgelucht, want het eind van de
zomervakantie is in zicht
De schooldeuren gaan weer open en daar kijken
we reikhalzend naar uit.
Lang leve het onderwijs, de manier om kinderen weer in de structuur te krijgen.
Zes weken in en rondom het huis is voldoende om net niet te ontsporen.
Maar dan moeten wij als ouders wel alle zeilen bijzetten.
Want voor je het weet zijn ze al spelend het spoor bijster.
Het is maar goed dat je aan het begin van zo’n vakantie niet weet wat je
te wachten staat.
Toch waren er ook schitterende momenten.
Buurkinderen die in en uit lopen. Ridders en cowboys die elkaar naar het leven staan.
Gevaarlijke bandieten om en soms in het huis. Kapitein Haak die zijn zwaard
niet onder controle heeft. Ruzies en verbroedering.
Onze buurt was menigmaal een prachtig decor waar kinderen zich konden uitleven.
En wij als ouders stonden erbij en keken er naar.
Glimlachend, maar ook wel eens met gefronste wenkbrauwen.
Want niet altijd klikte het tussen de stoere ridder en cowboy.
En als het wel klikte kwam kapitein Haak met zijn wiebelige zwaard roet in het eten gooien.
Soms liepen de gemoederen hoog op en konden wij als ouders niet langer toekijken.
“Jongens ga maar even bij jullie eigen huis spelen, en Ruben jij blijft nu binnen”.
Eenmaal binnen konden we opgelucht adem halen, hij was nog helemaal intact.
Maar de vakantie ging door en de volgende dag speelden ze weer
alsof er niets was gebeurd.
Kijk, en daar wil ik naar toe. “Ze speelden weer met elkaar alsof er niets was gebeurd.”
Dat kunnen alleen kinderen. Het verbaasde mij hoe makkelijk ze dat doen.
Negatieve ervaringen zijn geen blokkades om elkaar weer te ontmoeten.
Ook niet als ridder, cowboy of kapitein.
Het spel gaat gewoon door, want je begint gewoon met een schone lei.
Wat een gave, om jaloers op te worden.
Maar vooral: waar een vakantie al niet goed voor is.
Want regelmatig was onze buurt een prachtig decor.
Waar ik, als ouder, aanschouwend onderwijs genoot.
Awesome

Awesome

Natuurlijk verlies je bij het ondertekenen van een brexit niet je stem.
En al helemaal niet je moederstaal.
Vooral als die taal alle barrières heeft doorbroken en alle uithoeken
van de wereld heeft bereikt.
Ook op onze scholen. De plek waar kinderen tweetalig worden geschoold.
Op een creatieve manier wordt hun leefwereld vergroot door
grenzen te verleggen tijdens de Engelse week.
Een prachtige manier om een andere wereld via taal te ontdekken.
Tijdens mijn jeugdjaren ging dat anders. Via een koptelefoon kreeg je woorden te
horen die daarna klassikaal werden opgedreund. Natuurlijk met een Engels accent en
een foutloze uitspraak. Anders kreeg je een mep tegen je koptelefoon.
De enige sfeer die er was, werd veroorzaakt door de tabak die via de pijp
van de leraar werd opgebrand.
Wat achter bleef was een heerlijke geur die al het leed deed verzachten.
Nooit gedacht dat deze drillessen nog een positieve bijdrage zouden krijgen aan
een conversatie met mijn zoon.
Het kan verkeren. Zo ook op een zondagochtend op weg naar de kerk.
Tijdens ons wekelijks fietstochtje stak Ruben van wal.
“Daddy I like to play with Wilmer, but for him it is moeilijk to play with me and andere children.”
“Thats true Ruben. For Wilmer life is not easy. But also for you, because you like to
play with your brother.”
“Yes and do you know what is nice. That we living in an awesome land.”
Kijk dat mag ik. Een ventje die de voorrechten van zijn eigen land al vroegtijdig opmerkt
en dat in één zin kan verwoorden.
Vooral dat awesome sprak mij aan. Er klinkt iets van verwondering in door.
Natuurlijk ben je als vader nieuwsgierig waarom een land in aanmerking komt voor
de status geweldig.
Maar dat kon Ruben goed onderbouwen.
“It is not hot and it is not raining.“
Not always verbeterde ik hem. Maar dat drong niet tot hem door, want hij ratelde al verder:
“Ans in this land bedenken ze nice things. And you can play everywhere.”
Natuurlijk is dat laatste belangrijk voor kinderen en wat zijn er veel mogelijkheden
om hen daarin tegemoet te komen.
Je zou maar in een land wonen waar ontspanning veranderd is in spanning door dreigend geweld en waar een speelplaats geen veilige plek meer is.
We mogen onze handen dichtknijpen voor al die voorrechten die we onze kinderen kunnen meegeven.
Maar tegelijk mogen ze leren dat dit niet vanzelfsprekend is.
Alles is gegeven goed en daar moeten we zuinig op zijn.
Want een awesome land creëer je met elkaar en alleen binnen die grenzen krijgen kinderen
de ruimte om spelenderwijs te leren.
Natuurlijk ook de Engelse taal, want dat levert soms een mooie conversatie op.
Maar vooral om te ontdekken dat de wereld via taal te mooi is voor woorden.
Of op zijn Rubens: Awesome.
Schitterend toch

Schitterend toch

De ochtendstilte duurde niet lang.
Een brul van enthousiasme drong in slow-motion tot ons door.
Nu zijn we aardig wat brullen gewend.
Maar deze klonk anders. Opgewekter.
Ook dat is mogelijk.

Nieuwsgierigheid dreef ons het bed uit.
Eenmaal beneden zagen we een gezicht dat boekdelen sprak.
“V is, Be…oom, Me…aan.”
“Papa, ik kan lezen. Kijk uit dit boekje.”
Trots klonk niet alleen door in zijn stem, maar was ook van zijn gezicht af te lezen.
Lang leve groep drie, de plek waar kinderen van alles ontdekken.
Ook onze Ruben.

Hemellichamen zijn niet langer een ver van zijn bed show.
Want nu mag hij deel uit maken van de maangroep.
Hierdoor schijnt er nieuw licht op zijn ontdekkingspad.
Maan, vis, boom. Ze komen niet alleen in de natuur voor.
Maar ook in boekjes van de bibliotheek.
Een nieuwe wereld gaat open, en dat binnen handbereik.
Kinderlijke enthousiasme, niets is mooier dan dat.
Maar het is ook aanstekelijk.
Want het stof van het gewone en het kleurloze van het overbekende,
het verdwijnt als sneeuw voor de zon als je door de ogen van een zevenjarige kijkt.
Zijn ogen geven glans aan het leven.
Alles moet nog komen. Niets is er stuk.
Natuurlijk zijn er kinderen die al meer van de nieuwe wereld hebben ontdekt.
Gewoon omdat ze eerder op verkenning zijn gegaan.
Om ze enthousiast te houden komen deze kinderen in de zongroep.
Niet omdat ze beter zijn, maar gewoon omdat de maan niet zonder de zon kan.
In dat licht zijn deze twee groepen een hulpmiddel om van kinderen
sterren te maken.
Door groep drie zijn hemellichamen niet langer een ver-van-ons-bed-show.
Schitterend toch.