**//sticky ads code//**
Vandaag ben ik de koningin

Vandaag ben ik de koningin

Onlangs vertelde mijn dochtertje van vijf wat zij later zou willen worden.

“Mama, ik word later tekenares en kunstenares! Want ik vind tekenen en knutselen het leukste om te doen, en dan ga ik hele mooie kunstwerken maken!” 

Ik, moeder die ik ben, bewonder dagelijks de creaties die zij meeneemt van school. Ik zeg haar dat als zij dat graag wilt, zij tekenares en kunstenares kan worden. In de wereld van mijn dochtertje, kan je alles worden wat je maar wilt, prachtig toch!

Een aantal dagen later, zitten we in de auto.

 “Mama?”
“Ja, schat?”
“Ik denk dat ik toch maar danseres word. Ik mag van de juf niet steeds een nieuw blaadje pakken als ik een fout heb gemaakt op mijn tekening. Zo kan ik toch niet oefenen! Dus word ik geen tekenares en dansen vind ik ook leuk.”

Ik kijk even in mijn binnenspiegel naar haar serieus kijkend gezichtje, een glimlach op mijn gezicht.

“Is goed, schatje.”

Creativiteit

Stel je voor, je bent vijf jaar, in jouw wereld bestaan boze wolven echt, veranderen kikkers in prinsen, en ben je zelf zo omgetoverd in Mega Mindy. Wij kunnen alleen maar jaloers zijn op de creativiteit die kinderen op deze leeftijd in zich hebben. Hoe te gek zou het zijn, als je alles uit het harde dagelijkse leven even los kon laten en even weg te kunnen duiken in een fantasiewereld. Even Mega Mindy zijn en de boeven vangen met je superkrachten, of een prachtige prinses zijn met een jurk, een kroon en natuurlijk hakjes aan.

Hoe zou het zijn, wanneer een volwassen iemand de creativiteit van een kind nog in zich had? Hoe zou dan een grafisch ontwerper zijn werk opleveren? Een keurig ontwerp van een huis, met de vaststaande maten en materialen, zoals zoveel huizen, zou veranderen in een uniek kleurrijk, scheef huis, met op het puntje van het dak een vlag.

Fantasie en werkelijkheid

Fantasie en werkelijkheid zijn verstrengeld in de wereld van een kind. Ik denk dat dat hun kracht is, zij gaan er niet zomaar vanuit dat iets onmogelijk is. Dat wat je graag wilt geloven, wilt kunnen of wilt hebben, ligt in handbereik. Al is het maar doen alsof voor ons volwassenen, voor hen is het werkelijkheid. Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat wij als volwassenen ons veel te veel bezig houden met hoe het zou moeten zijn volgens bepaalde normen. De puurheid, oprechtheid  en creativiteit die jonge kinderen bezitten, waar is dat gebleven als je volwassen bent? Is het werkelijk weg? Of zit het ergens in een hoekje te wachten tot je oud genoeg bent, en men zegt dat je door ouderdom een beetje in de war bent, als je zegt dat je vandaag de koningin bent?

De gezellige maar, overprikkelende december maand!

De gezellige maar, overprikkelende december maand!

Daar staat hij dan, mijn kleine man. Muts halverwege zijn ogen, tas op zijn rug en lampion in zijn handje. Dapper en vol overtuiging zingt hij zijn liedje en vult zijn tas met snoepjes. Lieve woorden van de bewoners, geen reactie vanuit mijn zoon, mijn dapper kind. Wat niemand weet is de strijd die we samen zijn aangegaan. De strijd tegen de oplopende spanning, de overprikkeling. Al in de middag moest de lampion het ontgelden, het kookpunt was daar en helaas voor de lampion die nu in stukjes op de grond lag. Geen probleem, lieverd, we maken samen een nieuwe lampion!

Vanaf november steekt mijn allergie de kop op. De allergie voor de gezellige feestdagen, de onvermijdelijke overprikkeling, verplichtingen en opgelegde beleefdheden. Om deze tijd door te komen, om het gezellig en draagbaar voor mijn kinderen en mij te laten zijn, heb ik geleerd ons te wapenen. Daar waar anderen hun allermooiste pak of jurk dragen, loopt mijn zoon in zijn allerlekkerste ( versleten en te kleine) joggingbroek en trui met capuchon. Zijn muts op zijn hoofd, voor een ander misschien onbeleefd, voor hem een stukje bescherming.

Het zijn niet voor niets “feestdagen”, de gezelligheid en het samen zijn probeer ik altijd mijn kinderen te laten voelen. Op mijn manier, zodat het voor ons allen ook zo kan zijn. De blikken en opmerkingen, goed bedoeld maar pijnlijk, leg ik naast mij neer en geniet van die mooie snoetjes, verrast door de lichtjes in de kerstboom en oma’s lekkers op de tafel.

Kinderen hebben meer nodig dan Rust, regelmaat en reinheid!

Kinderen hebben meer nodig dan Rust, regelmaat en reinheid!

Rust, regelmaat en reinheid waren voor onze moeders en oma’s de standvastige basis in de opvoeding. De overtuiging van het succes van de driemaal R zorgde voor een vertrouwen in dat jouw zoon/dochter zou opgroeien tot een “gezonde” volwassene.

Door de jaren heen is er heel wat discussie ontstaan over de waarde en betekenis van de driemaal R. De één vindt het achterhaald en meent dat kinderen niet te beschermd opgevoed zouden moeten worden. De ander blijft het belang van de driemaal R, rust, regelmaat en reinheid, benadrukken.

Al 16 jaar word ik mama genoemd. Ik ben een mama van 3 fantastisch prachtige kinderen. Maar ook een mama van drie kinderen met een diagnose en een behoorlijke rugzak. Tijdens mijn zoektocht naar het kunnen aansluiten in de behoeften van mijn kinderen. Ben ik gevallen en weer opgestaan, heb ik onzekerheden en angsten over het welzijn van hen doorstaan en mijn eigen twijfels in de ogen gekeken. Ik heb ondervonden dat de driemaal R zeker wel een belangrijke basis kunnen vormen, maar dat daarnaast Respect, Ruimte en Richting onmisbaar zijn.

Respect, Ruimte en Richting

Respect voelen voor jezelf als mens en moeder, dat je valt, opstaat en weer doorgaat, dat jij voelt wat goed is voor jou en je kinderen. Respect voor de unieke persoonlijkheid van jouw prachtige kinderen, voor hoe zij de wereld zien en jou de mooie details van het leven laten zien.

Een gebrek aan Ruimte veroorzaakt verstikking. Je hebt ruimte nodig om fouten te mogen maken, om even op adem te komen, om inzichten te kunnen krijgen en je eigen grenzen te kunnen bepalen. De Ruimte is er, om groei mogelijk te maken.

De Richting die op bepaalde momenten niet te vinden is, een eeuwige rotonde zonder afslag. Wanneer je je snelheid remt en je je oriëntatie vindt, zal daar de afslag verschijnen met daarmee de richting. Het is onvermijdelijk dat je tijdens jouw reis weer een rotonde tegenkomt, maar heb vertrouwen dat de richting altijd weer te vinden is.

Positieve spanning en veel prikkels, hoe ga je er mee om?

Positieve spanning en veel prikkels, hoe ga je er mee om?

Zaterdagochtend, 7 uur. Stuiterend en kwetterend staat mijn dochter paraat om deze ‘fantastische dag’ te starten, vandaag is haar partijtje. Mijn hoofd, nog watterig van de slaap, kan het enthousiaste geweld van mijn dochter nog niet helemaal verwerken. Eerst maar een kop koffie!

Vanuit mijn ervaring met mijn kinderen, weet ik dat een partijtje, naast de positieve spanning, ook veel prikkels met zich meebrengt. De tekst “It’s my party and i cry if i want to” klopt helemaal! Om mijn kinderen, de gasten en mijzelf te beschermen, heb ik het beleid ingevoerd om een partijtje niet langer te laten duren dan 4 uur. 4 uur pret, spanning en prikkels, opgeteld met de tijd van voorbereiding en een stuiterend kind voor het feest begint, een hele opgave!

De reden dat ik er voor kies om het feest te laten eindigen voor het avondeten, is de kostbare tijd die nodig is om tot rust te kunnen komen en vervolgens rustig te kunnen slapen. Dit jaar wilde mijn dochter heel graag dat haar vriendinnen ook bleven eten, haar keuze en het proberen waard.

Het feest

Zaterdagmiddag 4 uur, het feest is in volle gang, maar dochterlief zit compleet overstuur boven in haar kamer. Mijn arme meisje is totaal overprikkeld, het is haar te druk en te luid. Had ik haar hiervoor moeten beschermen? Had ik nee moeten zeggen op haar wens om samen met haar vriendinnen patatjes te willen eten?
Tijd om de planning van het feest aan te passen en rust te brengen in de chaos van geluiden en springende meisjes. De spelletjes laat ik voor wat het is en zet de nieuwe film van K3 op, het werkt! Daar zit ze dan, duim in de mond, rood betraande oogjes, tussen haar beste vriendinnen op de bank. We gaan het redden!

Nadat de vriendinnen weer opgehaald zijn, kruipt ze tegen me aan op de bank en vertelt mij haar besluit. “Mama, volgend jaar wil ik mijn feestje precies hetzelfde, maar dan zonder avondeten!”
Ze heeft nu zelf ervaren, gevoeld en besloten. En ik weet nu dat mijn besluit om haar keuze te respecteren, veel heeft opgebracht en ons beiden wijzer heeft gemaakt!

De perfecte match

De perfecte match

7 december 2017, Kamer van Koophandel, vol spanning zit ik te wachten tot mijn naam omgeroepen wordt. Een vrouw gaat mij voor en we nemen plaats aan een bureau. Ik haal even diep adem en alles wordt in gang gezet en ondertekend. Een maal buiten met het document juichend in mijn tas, laat ik het gevoel van vrijheid over mij heen komen. De eerste belangrijke stap naar kiezen voor mijzelf is gezet!

Voelsprieten

Het dagelijks leven met mijn drie bijzondere kinderen is roerig en vergt behoorlijk wat geduld en uithoudingsvermogen. Na 15 jaar meegroeien in de kijk op de wereld zoals mijn kinderen die ervaren, heb ik zeer geavanceerde voelsprieten ontwikkeld. Wanneer mijn oudste zoon uit school is, zie en voel ik wanneer hij te veel prikkels heeft gehad die hij moet verwerken op zijn manier, mopperend, vloekend en etend! Ik luister, laat weten dat ik zijn gevoel begrijp en geef hem de ruimte om het op zijn manier te uiten. Zodra mijn middelste zoon zich gaat verstoppen achter zijn computerscherm, weet ik dat hij niet lekker in zijn vel zit en veel knuffels van mij nodig heeft. Wanneer iets van zijn bezittingen stuk gaat of een beschadiging aan zijn eigen lijf krijgt, raakt hij totaal overstuur. Dat mag er zijn, evenals zijn gevoel dat het einde van zijn wereld daar is.
Dochterlief is erg verbaal ingesteld, zij begrijpt de wereld om haar heen beter door samen woorden te geven aan alles wat gebeurt. Het contact tussen ons houden gedurende de dag, geeft haar het gevoel van veiligheid. Zo vertel ik wanneer ik mijzelf verplaats naar een andere ruimte in huis, zodat zij weet waar ik ben. Doe ik dit niet, klinkt er een paniekerig MAMA!

Zoektocht

Zonder dat ik het door had, werd het moeder-zijn alles overheersend en de ruimte voor “Chantal” volledig opgeslokt. Mijn hele zijn draaide om mijn kinderen, net als mijn agenda. Ik kreeg er steeds meer moeite mee dat dit gebeurde. Het besef dat ik dit zelf tot stand bracht was er niet direct, maar door te praten met anderen, kwam dit bikkel hard mijn hoofd binnen.

De zoektocht naar mijzelf, naar wat ik zou willen, bracht enthousiasme, energie en een gevoel van euforie! Mijn droom werd een plan en uiteindelijk de werkelijkheid. Doordat ik al mijn werkzaamheden vanuit huis doe, afspraken plan onder schooltijd, ben ik er op de juiste momenten  voor mijn kinderen, die momenten dat zij mij nodig hebben. Nu, een aantal maanden later, merk ik dat de combinatie “Chantal” en “mama” de perfecte match is!

 

Hoe ga jij op met normen en waarden in de opvoeding?

Hoe ga jij op met normen en waarden in de opvoeding?

Bij de geboorte van je eerste kind, begint jouw groei in een nieuw leven. Een leven waarin jij een grote verantwoordelijkheid draagt voor jouw grootste schatten, jouw kinderen. De normen en waarden die je deels meekrijgt vanuit jouw eigen opvoeding en deels vanuit de maatschappij. Deze neem je of bewust, dan onbewust mee in jouw eigen opvoeding.

Wat is echt belangrijk

Maar wat als die normen en waarden jouw gezin in de weg staan? Wat als de regels, waarvan je denkt dat die ‘belangrijk’ zijn in de opvoeding, om jouw kinderen klaar te stomen voor de maatschappij, een groot obstakel zijn voor de rust thuis? De maatschappij voelt namelijk regelmatig genadeloos aan, waarin weinig geaccepteerd wordt. Is het grootste streven dan om hen bij te brengen hoe zich te gedragen in die maatschappij?

Hoe vaak ik mij dit heb afgevraagd kan ik niet bijhouden. Hoe vaak ik de gezichten van anderen heb genegeerd, omdat mijn kind (met zijn prachtige bijzonderheid) in hun ogen, zich niet ‘gedraagt’.
Ergens kwam ik op het punt, waarin ik mij afvroeg of het niet beter was om wat soepeler te denken en mee te buigen in dat, wat voor mijn kind prettig is. Dit zou betekenen dat ik bepaalde regels los zou moeten laten. Regels waarvan ik dacht deze mee te moeten nemen in mijn opvoeding.  Die bewuste regels los laten en mij verdiepen in hoe mijn kind de wereld ervaart, was de beste keuze ooit!

Vallen en opstaan

Nu, na 15 jaar gegroeid te zijn in mijn moederschap, mag ik van mijzelf zeggen dat ik het aardig doe! Het zijn de kleine touwtjes die ik stevig vasthoud. Ik weet dat daar, waar ik chaos zie in de schoolboeken die over de grond verspreid liggen, er voor mijn zoon een systeem in zit. Het is ten strengste verboden deze op te stapelen en in de desbetreffende kast op te ruimen.
Het is een onmogelijke opdracht om mijn jongste zoon de opdracht te geven te blijven zitten tot een ieder klaar is met eten. Wanneer hij klaar is met eten, ruimt hij netjes zijn spullen op en vertrekt rustig naar zijn kamer.

Ik weet nu, na er keer op keer toch weer ingetrapt er zijn, dat ik elke avond het bedritueel van mijn dochter, strak moet aan houden. De kleinste dingetjes liggen op de loer om zich vast te nestelen in het ritueel en vervolgens onuitwisbaar te worden.  Wanneer ik, lieve moeder als ik ben, 1 keer toegeef aan een extra verhaaltje, wordt dat extra verhaaltje een bedreiging en zit ik eraan vast of moet ik een strijd aangaan. Soms zwicht ik nog voor dat extra verhaaltje omdat ik geen zin heb na een lange dag, drama te veroorzaken. Niet handig, maar menselijk!

Wat is echt belangrijk

Als we het dan over normen en waarden hebben. De belangrijkste die ik mijn kinderen probeer mee te geven zijn: respect voor dier en natuur. Probeer elkaar ruimte te geven (dat altijd een uitdaging is met twee puberende zoons en een dochter met een attitude waar je u tegen zegt!) en blijf bij je zelf!