**//sticky ads code//**
Schoolreisje

Schoolreisje

Dinsdag ben ik mee geweest als begeleider van het schoolreisje van Puck. Nu vond ik het als kind altijd al heel spannend om te gaan, maar nu was ik nog meer gespannen.

De reden dat ik mee ging was vrij simpel. Wij (Roos en  ik) zijn nogal watjes met het toevertrouwen van onze kindjes. Ik was het dan ook helemaal met Roos eens toen ze voorstelde dat ze mee zou gaan. Sterker nog ik bevestigde het met ferme taal :”Ja natuurlijk moet er iemand mee! Anders zit ik de hele dag met een knoop in mijn maag!”. Dit gooide ik er echter al uit voordat Roos had gekeken op wat voor dag het schoolreisje zou vallen. “Nou het is op een dinsdag Maik. Ik moet dan werken. Fijn dat je het zo met mij eens bent, dan kan jij lekker mee!”

Op de dag zelf werd ik al wat gespannen wakker. Om het allemaal wat makkelijker te maken was ik nog wat grieperig ook. Wel mannengriep, maar dat is toch bijna net zo erg als echte griep. Ziek melden was geen optie, dus ik moest sterk blijven! Net als Puck begon ik mijn tasje klaar te maken. Ik heb zo veel mogelijk zakjes snoep mee genomen.

Als het uit de klauwen zou lopen leek omkopen het beste plan! Chanteren, bedreigen en bang maken met leugens schoten ook nog even door mijn hoofd.

Toetenboeners, billendoekjes, en een extra telefoon mee, voor het geval de eerste uitvalt als ik 112 moet bellen.

In de klas aangekomen werden de kinderen verdeeld. Eén voor één werden de ouders opgenoemd, samen met de kinderen die ze die dag moesten begeleiden. Tot mijn verbazing kreeg ik 4 kinderen en de anderen 3 kinderen. Ik maakte me gelijk zorgen dat de juf te veel van mij verwachtte en niet door had hoe zenuwachtig ik wel niet was, achter dat stoere George Clooney uiterlijk van me. Nadat ik de 4 namen had gehoord wilde ik gelijk weten om welke kids het zou gaan. Eén was mijn eigen dochter, één een vriendinnetje van Puck en dan nog twee jongens. Ik liet Puck de jongens voor me aanwijzen. Eén jongen had de zelfde bril als mijn zoon. Ik dacht bij mezelf dat is mooi die herken ik wel, het tweede jongetje was gewoon een jongetje waar er nog duizend van zijn. Zijn uiterlijk was niet afwijkend, hij had de gemiddelde lengte, stoer kapsel en donkerblauwe kleding. Ik dacht bij mezelf die ga ik nooit herkennen tussen alle andere kinderen. Ik  werd ook gelijk weer een beetje boos op Roos, die mijn idee van matching kleding afkeurde. Het leek me een wereld idee om ‘mijn’ kinderen een fel gekleurd cool shirt te geven, maar Roos was bang dat de andere ouders me dan zouden gaan pesten.

Aangekomen in Avifauna heb ik een flinke peptalk gehouden. Toen één van de jongetjes onder mijn peptalk aangaf zijn papa en mama te missen, heb ik mijn toon toch maar wat vriendelijker gemaakt.

De eerste drie minuten gingen erg goed. Op advies van Roos ben ik begonnen met een plasstop. Ik gooide al mijn normen en waarden op zij en ben met de kinderen in een invalidentoilet gaan zitten. Eén voor één liet ik ze zo plassen. De eerste twee gingen goed. De derde had echter wat problemen met zijn knoop. Ik vorderde de kinderen om voor het toilet te blijven wachten, omdat ik naar binnen moest. Het duurde ongeveer 20 seconden voordat ik de knoop los had en terug was uit het toilet. Toen ik terug kwam deed ik gelijk een telling. Ik kwam op twee. “Puck waar is dat jongetje heen?”. “Oh die ging alvast bij de vogels kijken.” Ik voelde mijn hele lichaam tintelen. Ik voelde dat dit niet mijn mannengriep was, maar een paniekaanval. Ik rende naar buiten en daar zag ik niets. Ik rende terug, omdat ik er van overtuigd was dat de andere drie ook wilde ontsnappen en dat wilde ik zeker voorkomen. Net op het moment dat ik voelde dat de paniek de overhand ging nemen, kwam er een moeder aangelopen van een andere school. Het voelde als een engel die binnen kwam lopen. Ze had het jongetje bij haar. Ze zei :”Hij zei dat die was weggelopen bij het toilet, omdat het te lang duurde, Hij hoort zeker bij jou?”. Ik kon de vrouw wel zoenen en het idee om de jongen de rest van het schoolreisje in het invalidentoilet spookte door mijn hoofd. Over het zoenen heb ik nog even getwijfeld, maar besloot het niet te doen.
De-speeltuinDit incident heeft me de rest van de dag op scherp gezet. Ik heb de kinderen geen meter speling gegeven. Zij van de glijbaan, ik van de glijbaan. Zij in de draaimolen, ik in de draaimolen. Niets aan het toeval overlaten. Maar zelfs dan, zelfs dan nog is het onmogelijk om vier kinderen op één plek te houden en vastbinden is ook geen optie. Ik werd zelfs door een vrouw aangesproken tijdens de vogelshow. Deze vrouw begeleide acht mensen met het syndroom van down en ze had medelijden met mij! Dat zegt wel wat!

Thuis gekomen heb ik dan ook de mannengriep zijn gang laten gaan. Ik ben finaal ingestort. Ik ging samen met Puck naar bed. Zelfs ziek moeten melden op mijn werk. Volgend jaar gaat Roos lekker mee dacht ik nog.  Gelukkig gaf Puck me nog een dikke kus en zei ze :”Pap ik wou dat je altijd mee kon op schoolreisje, jij koopt van die lekker ijsjes.” Dat gaf een goed gevoel en ik viel vredig in slaap. Toen ik bijna sliep schrok ik nog even wakker! Sam zit volgend jaar ook op de basisschool! Dan gaan er twee op schoolreisje!

beeld: ahrenstrave

Indoorspeeltuin drama

Vandaag ben ik met mijn zoon naar de KidsZoo geweest. Dit is een overdekt speelparadijs waar kinderen lekker kunnen rennen, klimmen en spelen. Dit is een super leuk uitje voor zowel vader als zoon, aangezien Sam net te klein is om alles zelfstandig te doen. Ik mag dus zonder schaamte door de ballenbak rollen, over de krokodillenrivier springen en op de trampoline bouncen.

Sam koos er voor om te gaan bouwen in de bouwhoek. Dit is een ruimte waar grote gekleurde plastic bouwstenen liggen om mooie dingen mee te bouwen. Sam zag een andere vader namelijk een muurtje bouwen en hij wilde dit samen met mij ook wel gaan proberen. Toen ik dat zielige muurtje van die vader zag dacht ik bij mezelf: “Dit moet ik beter kunnen en ik zal mijn zoon is laten zien wat zijn vader kan”. Zonder aarzeling sprong ik de bouwhoek in! Het verzoek van Sam was niet simpel! Een ninjakasteel met een racebaan voor Bliksem Mcqeen! Gelukkig kon ik de racebaan uit zijn hoofd praten, hier moest echter wel de stoel van de HULK voor in de plaats komen. Zo gezegd zo gedaan. Ik begon te bouwen en Sam mocht de blokken aangeven. Het begon er al aardig op te lijken en ik had al een aardig trots gevoel toen ik die vader van dat muurtje jaloers zag kijken naar mijn ninjakasteel. Ik kreeg vervolgens weer een blokje van Sam toen ik plots uit mijn blinde hoek een ventje zag komen aanvliegen. Met een forse karatetrap vloog de meest zuidelijke muur aan stukken. Het ventje lag tussen de blokken.

Sam en ik waren aardig teleurgesteld. Ik bleef cool en telde tot tien. Het ventje was ongeveer zes jaar oud en ik dacht: “Ik leg dat ventje wel even uit dat die niet mijn ninjakasteel aan bonken moet trappen”. Ik sprak het ventje aan :”Dag jongetje. Zou je ons kasteel niet kapot willen maken. We hebben erg ons best gedaan en we willen hem even afmaken. Als we klaar zijn mag je er ook mee spelen”. Het ventje keek me aan en besloot vervolgens, terwijl die me strak aan bleef kijken, ook de oostelijke muur om te trappen.

Ik dacht het gaat me niet gebeuren dat die ook mijn andere twee muren omtrapt en de troon vervolgens aanvalt. Ik moest het kasteel beschermen en op mijn status letten aangezien Sam achter mij aan het kijken was hoe ik dit zou gaan oplossen. Ik zei vervolgens tegen dat mannetje: “He kappen nou! Bouw je eigen kasteel maar om te slopen, er zijn hier blokken zat. Als je niet samen kan spelen ga je maar ergens anders spelen”.

Ik was net klaar met mijn zin toen ik een vrouw met grote stappen op ons af zag komen lopen. De vrouw keek erg zuur! Ik dacht die komt voor mij. Ze stapte de bouwhoek binnen en ik voelde gewoon de pH-waarde in de bouwhoek stijgen! Ik wachtte af in wat voor taal ze me zou aanspreken. Ik verwachtte op één of andere manier de Duitse taal. Het bleek toch Nederlands te zijn. Eén ding was duidelijke ze kwam niet die vandaal van een zoon van haar aanspreken.

“Hallo dit is voor kinderen en niet voor grote kinderen. Kinderen maken nou eenmaal dingen graag kapot. Als je daar niet mee om kan gaan ga je maar naar de ballenbak”.
Ik antwoordde dat ik dat snapte, maar dat ik graag een kasteel wilde bouwen. Terwijl ik dat zei voelde ik ineens in wat voor situatie ik zat. Ik zat tussen de kinderen. Ik zat op mijn knieën en voelde ook ineens dat ik een bouwvakkers decolleté had. Ik werd aangesproken als een klein kind door deze vrouw. Het viel me ook op dat ik de enige volwassene was die aan het spelen was. Ik zag op de achtergrond de vader van dat zielige muurtje glimlachend achter zijn cappuccino zitten. Ik wilde geen stennis maken, maar ik wilde de moeder van Jantje Sloopkogel ook geen gelijk geven. Ik antwoordde: “Nou als het zo moet gaan wij wel naar de ballenbak”. Ik had gelijk al door dat dit een waardeloze reactie was. De moeder zei dat ik dat maar lekker moest doen en gaf haar zoon een knipoog. Terwijl ik de bouwhoek uitstapte was ik nog bang dat die vrouw me een corrigerende tik zou geven. Gelukkig bespaarde ze me die afgang nog.

Ik voelde dat Sam teleurgesteld was. Terwijl we de bouwhoek verlieten hoorden wij ons kasteel volledig vernietigd worden. We durfde niet meer om te kijken. Ik had verloren van een ventje van zes jaar oud en zijn dominante moeder.
Gelukkig hadden we het nog erg leuk in de ballenbak en wist ik het vertrouwen van Sam terug te winnen met een Fristi en een roze koek.

beeld Metronieuws

Dit moet een test zijn…!

Papadag! Als we wakker worden is Roos al naar haar werk. Rond half 10 kijk ik naar de grote tafel en schrik ik. Het is tijd om de kinderen aan te kleden, maar er liggen geen kleren klaar! Er ligt nog geen sok klaar!

Dit moet een test zijn…! Roos wil weten of ik dit aan kan.

Ik laat me vandaag niet kennen en ga er voor. Ik moet denken als een vrouw! Een vrouw kleed haar kinderen voor de mensen die ze onderweg tegen komt. Het zijn broer en zus, dus dat moeten mensen zien. Ik kies daarom voor de basis kleur rood (de shirtjes). Het is 16 graden dus een rokje of majo kan niet vandaag, maar een spijkerbroek bij Puck is niet schattig genoeg. Ja ik kies de skinnyjeans. Schoenen, lastig!! Rosé vloekt op rood, dus 90 procent van de schoenen vallen af. Ja ik kies voor de groene cowboylaarzen, dan kan ik mooi dat leuke cowboy hesje combineren. Ja Puck is klaar!!!

Nu Sam nog! Oei de broek die die nu aan heeft kan niet. Als het gaat regenen en ze moeten een jas aan hebben we geen leuk setje meer. Dus moet die een spijkerbroek aan in de kleur van Puck haar skinnyjeans.
Ja dit staat perfect. Gelukkig heeft Sam 1 paar sportschoenen dus dat is makkelijker kiezen dan tussen de 30 paar schoenen van Puck.

Zo we kunnen gaan! Op zeker dat iedereen mijn kinderen nu nog leuker vind!

Maar wat zie ik nu. Geen rode speld voor in Puck haar haar!!! Ook niet groen! Alleen maar rosé!! Ik kan geen paardenstaart maken, wat nu! Oké geen paniek, denken als een vrouw. Ik moet vandaag dus naar de HEMA en al kost die rode speld 15 euro, ik koop hem gewoon en wie weet zie ik nog een leuk accessoire voor een mooi prijsje. Dat betaal ik dan contant en dan zeg ik tegen Roos gewoon dat het in de aanbieding was.

Denken als een vrouw is vermoeiend. Wat ben ik toch blij dat ik een man ben. Volgende keer weer gewoon een trainingsbroek, pony/cars trui en crocs.

Papadag

Een dag waar je van moet genieten met je kinderen. Je mag het geen oppassen noemen want dat doet een vader niet op zijn eigen kinderen.

Sam en Puck voelen zodra ze wakker zijn dat het papadag is. Ik denk dat ze dan mijn angst ruiken. Ze voelen dan dat dit de dag is dat ze de macht kunnen overnemen. Zodra mama de deur uit is gaan ze aan het werk. Ze proberen me gek te maken met kleine dingen. Drinken om gooien, brood op de tv uitsmeren, en elkaars speelgoed afpakken.

Ik probeer me niet uit het veld te laten slaan en probeer ze van hun strijdplan af te krijgen door ze voor de tv, laptop, iPhone of PlayStation te zetten. Vaak lukt dit voor een uurtje. Als ik zie dat ze tijdens het tv kijken in hun ooghoeken mijn elke beweging blijven volgen, weet ik dat het tijd is om het huis te verlaten (vaak naar de Lidl). In de Lidl aangekomen gedragen ze zich voorbeeldig. Ze lachen en knikken naar iedereen. Dit natuurlijk om dat er veel getuigen lopen in de supermarkt. Zo lijkt het altijd of papa een jankerd is, als die eens klaagt over zijn kinderen.  Thuis aangekomen nemen ze meestal even pauze omdat ze moe zijn. Ik kan dan weer op kracht komen voor de tweede helft.

De tweede helft

In de tweede helft proberen ze me meestal uit te schakelen door mij te laten schrikken. Vooral Sam speelt dit spel hard en meedogenloos. Ze halen de meest onmogelijke, vaak acrobatische, acties uit. Vaak als ik net de hoek om kom en alleen het einde van de actie krijg te zien. Hierdoor schiet mijn hart vaak door mijn borstkas en weten ze dat de kans groot is, dat ik ze snel omkoop met snoep of koek, om ze rustig te krijgen.

Door het snoep worden ze echter zo druk, dat ik helemaal nergens meer aan te kom. Ik moet alles mee doen en heb totaal geen tijd voor het huishouden.
Het kleine gaatje wat ik dan kan vinden gebruik ik dan voor het avondeten maken, dat vervolgens niet word aangeraakt, omdat ik ze al omgekocht heb met snoep.

Dan komt mama thuis en weet ik dat die vol ongeloof kijkt naar alle huishoudelijke taken die ik niet verricht heb. Hoe kan dit moet ze denken. Mama heeft namelijk wel tijd om het hele huishouden te doen op dagen dat ze thuis is. (Dit heet echter geen mamadag)

Het valt niet uit te leggen dat Sam en Puck de baas zijn en ik overgeleverd ben aan hun dictatuur.

Als ik ze dan aan het eind van de dag naar bed breng, krijg ik dan toch eindelijk waardering. Dikke kussen en knuffels van zowel Sam al Puck. Dat is het moment dat je er achter komt dat er eigenlijk niets mooiers is dan papadag.

Maikel Haver

Maikel Haver

Maikel Haver is 34 jaar oud en vader van twee kinderen, dochter Puck van vier jaar oud en zoon Sam van drie jaar oud. Samen met zijn vriendin Roos en kinderen woont hij in Katwijk aan Zee.  Naast zijn werk als politieagent, heeft hij twee papadagen. Deze ervaringen zet hij graag op papier en deelt deze met andere.