**//sticky ads code//**

Vriendjes

MJ van drie heeft, sinds hij naar de peuterspeelzaal gaat, een vriendje. Alles doen ze samen en als Lars er niet is, dan is de dag voor MJ bedorven en andersom ook.

Samen kwamen ze met een lucifersdoosje aan waar een lieveheersbeestje in zat. Melody was hier niet zo blij mee. Ze houdt niet zo van dieren opsluiten maar ze begreep wel dat dit voor MJ wel heel bijzonder was.
“Mag hij mee naar huis?” vroeg MJ en overal op voorbereid voegde hij er aan toe: “Hij heeft al een huisje.” Het lucifersdoosje dus.
“Maar dat is toch zielig?” probeerde Melody nog, maar beide jochies schudden hun hoofd. Nee hoor, niks zielig, leuk en het beestje had al een huisje dus…..geen enkel probleem.
“Maar eh…..”. Melody’s hersens maakten overuren. Ze wilde het beestje niet meenemen in zijn zielige doosje, maar ze wilde de beide jongetjes ook niet kwetsen.
“Hij is helemaal alleen,” zei ze, “en hij wil graag bij zijn vriendjes zijn. En die zitten in de struiken en niet in een doosje. En ook niet bij ons thuis.”
MJ en Lars keken elkaar geschokt aan, pakten Melody het doosje af en liepen naar de struiken.
“Kom maar hoor,” zei MJ tegen het lieveheersbeestje,”kom er maar gauw uit. En ga maar gauw weer naar je vriendjes toe. Toe maar.”
Aaaaah, is het niet lief? Die twee gezworen vriendjes van allebei 3 jaar oud, wilden dat het beestje niet aan doen. Geen vriendjes!

Geen medelijden

Nou, met deze oma hoef je geen medelijden te hebben hoor. Loopt ze wel eens te zaniken over haar werk, niet naar luisteren. MJ weet wel beter. Gister kwam hij mij samen met Amy uit mijn werk halen. En tja, zo’n gelegenheid laat ik natuurlijk niet aan me voorbijgaan. Dus even showen met dit kind. Hij vond het reuze interessant bij oma op de afdeling.
“Werk jij hier?” vroeg hij nog ten overvloede. Mijn collega’s zwijmelden natuurlijk meteen weg en eentje probeerde hem te lokken. Eerst wou hij niet maar ja, het was toch ook wel leuk. En hij zag iets wat hij heeeeel erg interessant vond. Computers.
Maar terwijl hij voorzichtig naar haar toe schuifelde zag hij ineens iets in haar laatje, die half open stond, wat hij nog veel leuker vond. Kleurtjes!! Mijn collega die het zag vroeg hem: “Wil je ook kleuren?”  En toen hij verheugd “Ja” knikte, zette ze hem op de stoel van het lege bureau naast haar.
En met een verheerlijkt gezicht begon het jochie enthousiast te kleuren met de markeerstiften. Een andere collega’s stopte hem nog even snel vol met een lading pepernoten.
Toen hij later thuisgebracht werd vertelde hij Melody wat hij die dag gedaan had. En dat hij bij oma op het werk was geweest. Op Melody’s vraag wat oma daar dan deed, antwoordde het ventje: “Kleuren en pepernoten eten.”

Dus niet meer zeuren over het werk!

Vader

Mijn zoon vertikte het om van de kleuterschool naar de lagere school te gaan. Waarom was me een raadsel maar hij meldde bij voorbaat al “dat hij ging weglopen als hij niet meer naar de kleuterschool mocht”. Mijn lief besloot om eens met hem te gaan praten.

“Het is toch leuk op de grote school?” vleide hij. Maar zoonlief schudde gedecideerd zijn hoofd. Dan ging papa toch lekker zelf naar “de grote school”. “Maar je bent toch al een grote jongen?” probeerde lief weer. En was zoonlief daar normaal gesproken erg gevoelig voor, als het thema school werd aangekaart hoefde hij helemaal niet “groot” te zijn. Wilde hij zelfs best wel klein zijn. En blijven. Lieve help, dit ging een probleem worden om hem zonder geweld naar de lagere school te krijgen. Toevallig wist ik uit ervaring dat ik ook zo’n kind was. En als ik iets niet in mijn bol had (heb) ging het niet door. Wat de consequenties ook waren. Dus dat beloofde nog wat. Op een gegeven moment waren we ten einde raad. Bij het naar bed brengen werd zoonlief al zenuwachtig want hij wist: nu beginnen ze weer over school.

We besloten het onderwerp “school” maar even te laten rusten.

Per slot van rekening hadden we nog wel even tijd en we wilden niet dat het kind zich zo druk ging maken. Maar toch, er kwam een moment en dan moest hij er toch echt aan geloven. En waarom was ons kind niet net als andere kinderen? Trots, omdat hij “naar de grote school” mocht. Om te leren, rekenen, schrijven, leren, leuk toch? Op een middag zaten we aan tafel toen zoonlief het druk over auto’s had. Alle merken kende hij feilloos en hij vertelde dat een vriendje van hem automonteur wilde worden.
“En wat wil jij dan worden?” vroeg lief.
Ja waar denk je aan? Alle jongens willen toch politie, brandweerman, piloot etc. worden. Maar nee hoor, onze zoon niet.
“Ik wil ridder worden”, zei hij trots, “of vader. Ridder misschien, maar vader wil ik zeker worden.”
Mijn lief knikte bewonderend.
“Zo”, zei hij, “dat is een goede keus zeg. Maar weet je, voor ridder weet ik het niet zeker maar voor vader moet je toch echt de lagere school hebben gehad. Anders kan je dat niet worden.”
Mijn zoon keek hem ontsteld aan. Hij slikte eens.
“Echt waar, papa?” vroeg hij zachtjes.
En mijn lief knikte. Jazeker, echt waar.
Zoonlief was even diep in gedachten.
“Dan moet ik toch maar naar de lagere school”, meldde hij, “want ik wil echt vader worden.”
En inderdaad, zonder problemen doorliep hij de lagere school. Om zijn hogere doel te bereiken. Vader worden.
Inmiddels is hij vader van een zoon, die graag naar school gaat.

De sleutel

Op een mooie zomerdag was ik met mijn vriendjes Jan en Simon aan het spelen. Meestal speelden we hetzelfde. Of ik was de heks (ja ja zelfkennis) die de jongens gevangen nam of ze namen mij gevangen. Dat was tenminste meestal het eind en daartussen fantaseerden we van alles bij elkaar. Op die dag was ik de klos.
Ik werd meegenomen dooreen van de jongens en midden op het grasveld voor ons huis, werd ik opgesloten in een denkbeeldige gevangenis. “Zo”, werd mij geboden, “en hier moet je blijven zitten tot ik je weer vrij laat.” En mijn vriendje deed de “deur” achter mij op slot en liep weg. Gehoorzaam bleef ik zitten, want dat hoorde bij het spel. Maar het duurde wel erg lang tot mijn vriendjes terugkwamen. Waarschijnlijk waren ze me finaal vergeten maar ik zat nog steeds in het spel. Maar ik wilde wel vrij en dat lukte niet als mijn vriendjes mij niet bevrijdden. Ik begon zachtjes te huilen en toen er nog steeds niemand kwam ging het steeds hartverscheurender. 
 Mijn nicht, die bij ons inwoonde, hoorde me en liep naar me toe. “Wat is er?” vroeg ze geschrokken. “Ik zit gevangen”, huilde ik. “Nu dan laat ik je vrij”, zei mijn nicht, “kom maar.” Maar “Dat kan niet”, huilde ik nog steeds, “want de deur is op slot.” Mijn nicht maakte een gebaar alsof ze de deur van het slot haalde, deed de denkbeeldige deur open en pakte mijn hand. “Kom maar,” zei ze tevreden over zichzelf. Zo, dat had ze toch maar weer mooi opgelost. Maar ik bleef huilen. “Dat kan toch niet?” zei ik, “jij hebt de sleutel toch niet. Die heeft Jan!” En hij had duidelijk gezegd dat ik moest wachten tot hij me vrij zou laten. En mijn nichtje kon hem maarzoeken. Haha, wat een fantasie. Op een leeg grasveld zat ik te huilen en ik bleef net zolang huilen tot mijn nicht Jan had gevonden, die mij dus helemaal vergeten was. Hij deed de deur open met zijn denkbeeldige sleutel en opgelucht rende ik in mijn nichtjes armen. Pfff, een traumatische ervaring.
Mary Tymensma

Mary Tymensma

Mary Tymensma is getrouwd en heeft  3 kinderen plus 2 kleinkinderen van 15 en 8 jaar.
Omdat ze haar kinderen zo grappig, leuk, lief vindt, heeft ze veel over hen opgeschreven. Zelf is ze moederloos opgegroeid en omdat ze veel ziek was en bang dat mijn kinderen op een gegeven moment ook geen moeder meer zouden hebben, heeft ze veel,  ook over haar eigen jeugd aan het papier toevertrouwd. Het resultaat is dat ze inmiddels 4 boekjes volgeschreven heeft onder het pseudoniem Famke de Vries. Op haar website www.maryschrijftfamke.nl staat hierover meer informatie. Op De Leukste Kinderen deelt ze haar verhalen met ons.